نـشـــــــاط

همدلي، مهارت ارتباطي كليدي

2006-03-08T08:02:00.000+03:30

- من و همسرم ظاهراً با هم روابط خوبي داريم، اما من احساس مي كنم كه رابطه ما آن قدرها هم صميمانه نيست. او احساسات مرا درك نمي كند... .
اساس نزديكي عاطفي در يك رابطه "همدلي" است، و "همدلي" ريشه و بنياد تجربه ما انسانها به عنوان "ما" به جاي "من" و "تو" است. اگر احساس كنيد شريك زندگي شما (يا طرف مقابل شما هركه باشد) واقعاً آن چيزي را كه شما در مورد يك مسأله احساس مي كنيد حس مي كند، سختي و فشار كمتري را احساس خواهيد كرد، علاوه بر اين به يكديگر نزديكتر خواهيد شد و بيش از پيش به او اعتماد خواهيد كرد، و اين كار به نوبه خود باعث خواهد شد تا او نيز احساسات مشابهي از نزديكي و اعتماد را نسبت به شما تجربه كند. اصولاً همدلي يك مهارت مثل هر مهارت ديگري است كه مي توانيد آن را كسب كنيد و از همسرتان هم بخواهيد آن را كسب كند. علاوه بر اين، تقويت مهارت همدلي به شما كمك خواهد كرد كه بتوانيد والدين خوبي نيز باشيد. بچه ها نيز نياز به همدلي دارند.
تخيل عاطفي
همدلي به معناي توافق يا تأييد نيست. همدلي يعني درك كردن، يعني مستقيماً لايه هاي زيرين احساسات، خواسته ها و محركهاي رواني فرد ديگر را درك كنيد، يعني به دنيا از چشمان وي بنگريد: "اگه من جاي اون بودم چه احساسي داشتم؟" همدلي، به معني چهار مهارت اساسي زير است: توجه كردن، پرس و جو، تعمق، مجدداً چك كردن
توجه كردن
توجه، مثل نورافكن است، موضوع موردنظر را روشن مي كند. به چندين طريق مي توانيد مهارت "توجه كردن" خود را تقويت كنيد: خونسردي تان را حفظ كنيد. خودآگاهانه بخواهيد كه براي مدت زماني خاص توجه تان را به مخاطب معطوف كنيد. فقط گوش كنيد، بدون اين كه درباره آن چه مي گويد، قضاوت كنيد. بدون اين كه سعي كند نقش روانكاو يا درمانگر را ايفا كند در مورد لايه هاي عميق تر احساسات فرد به ملايمت و با ملاحظه پرس و جو مي كند. اين كار بايد با دقت تمام و اغلب در اواخر گفت و گو انجام شود، بدون اين كه به نظر برسد شما مي خواهيد مسايلي كه اكنون مطرح شده بي اهميت تلقي كنيد (به خصوص اگر در مورد خودتان باشد).
چك مجدد
وقتي پيغامي را دريافت مي كنيم بايد به فرستنده اعلام كنيم "پيام دريافت شد". در غيراين صورت او همچنان به ارسال پيام ادامه خواهد داد، حتي گاه قوي تر و بيشتر. بنابراين سعي كنيد سؤالاتي نظير موارد زير را مطرح كنيد: بذار من بگم چي از حرفات فهميدم، تو مي گي... ؟من مطمئن نيستم كه اونو كاملاً فهميده باشم، اما به نظرم منظورت اينه كه...، درسته؟ آيا مسأله اصلي به نظرت اينه كه ...؟آيا درسته كه بگيم تو احساس مي كني كه...؟بنابراين يك قسمت قضيه اينه كه...، قسمت دومش اينه كه... و قسمت سومش هم اينه كه...، درسته؟
پاداش همدلي
با داشتن تصوير و تصور بهتري از احساسات و خواسته هاي طرف مقابل مان، بهتر مي توانيم مسايلمان را حل كنيم، چون به اين ترتيب مي توانيم رفتار هماهنگ تر و متناسب تري در قبال يكديگر داشته باشيم. علاوه بر اين وقتي طرف مقابل ما احساس كند كه درك شده، بيشتر مشتاق درك متقابل خواهد شد. وقتي نيازهاي اوليه و اصلي بقا برآورده مي شوند عميق ترين پرسش هركسي در هر رابطه مهمي اين است: "تو مرا درك مي كني؟" و تا وقتي كه اين سؤال با يك "بله" پاسخ داده نشود، اين سؤال همچنان به گل آلود كردن رابطه آن دو خواهد پرداخت، اما وقتي همدلي را دائماً زنده نگه مي داريم، تار و پود رابطه مكرراً درهم بافته مي شود و بافت رابطه محكمتر و مقاومتر مي شود. برگرفته از: www.familyresource.com :

خانواده ی خوشبخت!

2006-02-01T07:09:00.000+03:30

شايد فكر كنيد در اين زمانه پر مشغله، وقتي براي استراحت يا تفريح در كنار اعضاي خانواده باقي نمي ماند، اما با كمي دقت و حوصله در خواهيد يافت كه راههاي بسيار ساده و ملموسي وجود دارد كه از آن طريق مي توانيد براي لحظاتي آرامش بيشتري در روزهاي پر مشغله به دست آوريد.
شوخي و تفريحات خودجوش، گفت و گوهاي صميمانه، تغيير و اصلاح شرايط زندگي، بخشي از اين راههاست. زيرا سبب مي شود بچه ها احساس بهتري نسبت به خودشان داشته باشند و شما و همسرتان نيز به عنوان والدين، احساس اطمينان و شايستگي كافي بكنيد، ضمن آن كه اين روشها نياز به زمان زياد، پول فراوان يا برنامه ريزي گسترده ندارند، اما تغيير قابل ملاحظه اي در زندگي شما به وجود مي آورند و احساس شادي، خوشبختي و رضايت را در زندگي شما تقويت مي كنند.
مي پرسيد چگونه؟ به نمونه هاي زير توجه كنيد.

صبح تعطيل: فرصت بزرگ
از صبح روزهاي تعطيل نهايت استفاده را ببريد. از بچه ها بخواهيد براي 15 دقيقه همگي به تخت خواب شما بيايند، آنها را در آغوش بگيريد و ببوسيد و محبت تان را بي دريغ به آنها ابراز كنيد.
به رغم اين كه برنامه هر روزه شما اين است كه صبح از جا بپريد و سريع همه كارها را انجام دهيد تا همه سر موقع به محل كار، مدرسه يا مهد كودك برسند، روز تعطيل سعي كنيد هيچ برنامه زود هنگامي نچينيد، به اين ترتيب مي توانيد لحظاتي را بي دغدغه با هم وقت بگذرانيد و احساس صميميت بيشتري با يكديگر داشته باشيد.

نفس عميق يادت نره!
زماني كه احساس مي كنيد ديگر نمي توانيد بچه ها را تحمل كنيد نفس عميقي بكشيد تا آرام شويد. تحقيقات نشان مي دهد كه نفس عميق به عنوان يك مكانيزم آرامش بخش تأثير به سزايي بر افراد دارد، اين كار براي كودكان نيز مؤثر است. مادري كه در خانه اغلب از تكنيك نفس عميق استفاده مي كرد، يك روز متوجه شد كه دختر شش ساله اش هم وقتي با برادر كوچكترش درگير مي شود براي بازيافتن آرامش نفس عميق مي كشد. جالب اين كه وقتي اين مادر از دست بچه ها خشمگين مي شد، دخترش به او يادآوري مي كرد كه: "مامان، نفس عميق يادت نره!"

تحسين غيرمستقيم
گاهي بچه ها تحسين و تشويق مستقيم را به حساب نمي آورند يا از آن خجالت مي كشند، از اين رو بد نيست گه گاه براي تحسين آنها از روش غيرمستقيم استفاده كنيد، به اين ترتيب كه بگذاريد بشنوند كه پيش ديگران از آنها تعريف مي كنيد. يك تمجيد غيرمستقيم مي تواند محرك قوي تري براي اعتماد به نفس كودك باشد، چون بچه مي فهمد كه تمجيدتان جدي و صادقانه است.

صحبت به نوبت
اگر موقع غذا خوردن، زمان درگيري و بحث و جدل در خانه شماست، روش صحبت به نوبت را به كار ببريد. يك دستمال سفره رنگي سر ميز يا سفره بياوريد و در طول غذا خوردن اين دستمال دست به دست بگردد و به دست هر كس رسيد مي تواند چند دقيقه بدون وقفه حرف بزند، اين روش خوبي - حتي براي بچه هاي كوچكتر - است كه گوش كردن و صحبت كردن درباره اتفاقات روزانه شان و مراعات نوبت و اظهار احترام به ديگران را تمرين كنند.

بعد از جشن تولد
برگزاري جشن تولد براي بچه ها و تدارك براي مهمانان مدعو به زحمتش مي ارزد، اما خستگي و گرفتگي پس از جشن تولد براي والدين و كودك نيز پديده رايجي است. بنابراين، بهتر است پس از رفتن آخرين مهمان شما و كودكتان نيز خانه را ترك كنيد، مي توانيد با هم براي كمي قدم زدن در پارك يا خوردن يك بستني بيرون برويد. در اين فرصت در مورد اتفاقات و نكات جالب جشن تولد با هم صحبت كنيد. پس از اين وقفه كوتاه، كودك آرامتر خواهد بود و حال بهتري خواهد داشت، شما نيز آمادگي بيشتري براي جمع و جور كردن ريخت و پاش مهمانها خواهيد داشت.

تكرار دستور
اين تكنيك ساده به سرعت ارتباطات خانوادگي شما و همكاري در خانواده را بهبود مي بخشد. روش كار اين است كه به سادگي از كودك بخواهيد دستوري را كه به او داده ايد براي شما تكرار كند. به طور مثال بپرسيد: "لطفاً چيزي را كه گفتم تكرار كن".
والدين اغلب تعجب مي كنند وقتي متوجه مي شوند كه اغلب اوقات بچه هاي كوچكتر اصولاً حرف آنها را نفهميده اند. شما ممكن است گفته باشيد: "تلويزيون ساعت هشت خاموش مي شود" در حالي كه فرزندتان آن را اين طور شنيده: "من تا ساعت هشت نمي توانم تلويزيون تماشا كنم." كاهش ميزان چنين بدفهمي هايي، دلخوري و بي حوصلگي را در هر دو طرف كم مي كند.

ده دقيقه در روز مخصوص بچه هاهر روز ده دقيقه را در زمان معيني به بازي با بچه ها اختصاص دهيد و بعد دوباره به امور روزمره خود بپردازيد. براي مثال بعضي خانواده ها به شطرنج، كارت بازي، درست كردن پازلهاي صد قطعه اي، خواندن دو صفحه از كتاب مورد علاقه بچه ها يا كارهايي مانند اينها مي پردازند. چنين فعاليتهايي به مرور به صورت يك سنت خانوادگي در مي آيد و به كودكان و والدين آرامش و پيوند بيشتري مي دهد.

وقت اختصاصي
هفته اي يك بار، يك ساعت با هر يك از فرزندانتان به تنهايي وقت بگذرانيد، هر كاري كه بچه دوست دارد همراه او انجام دهيد، ممكن است يكي از بچه ها دوست داشته باشد دوشنبه ها بعدازظهر يك ساعتي با شما بازي رايانه اي بكند يا ديگري چهارشنبه شبها شطرنج را ترجيح بدهد يا از فوتبال در عصرهاي سه شنبه با شما لذت ببرد. وقتي كودكان بدانند هر كدام زمان منحصر به فردي توجه اختصاصي شما را براي مدتي طولاني در اختيار دارند، مي آموزند كه به اوقات ديگران نيز احترام بگذارند و صبر كنند تا نوبت خودشان برسد.

تغيير وضعيت
گاهي براي تغيير وضعيت و خروج از كشمكش بهتر است صحنه را تغيير بدهيد. يك راه اين است كه اعلام كنيد قصد داريد همه را به گردش ببريد، اعضاي خانواده را برداريد و بيرون برويد؛ سري به پارك محله، كتاب فروشي، كتابخانه يا كافي شاپ براي خوردن بستني و ... بزنيد حتي اگر اين گردش فقط يك ساعت طول بكشد سرگرمي و تفريحي كه به وجود مي آيد حواس افراد را از موضوعات جزيي كه در منزل تحريك كننده هستند، پرت مي كند.

ذكري از موهبت هاي روزانهقبل از خواب يا بعد از شام دقايقي را به صحبت در مورد چيزهاي خوبي كه در زندگيتان هست، اختصاص دهيد. در اين كار زياده روي و بزرگ نمايي نكنيد، براي مثال فقط بگوييد:" مي دانيد بهترين اتفاقي كه امروز برايم افتاد چي بود؟ اين كه ... " و به همين ترتيب از بقيه اعضاي خانواده هم بخواهيد كه چيزها و اتفاقات خوبي كه در طول روز داشته اند را تعريف كنند.
اين كار راه خوبي براي پايان دادن يك روز با نگرشي مثبت است.

غروب جمعه
احتمالاً شما نيز مثل بسياري از خانواده هاي ديگر غمزدگي بعدازظهر روزهاي جمعه را چشيده ايد. براي از بين بردن اين حالت مي توانيد يكي - دو دوست يا همسايه يا فاميل را همراه بچه هايشان دعوت كنيد، قرار بگذاريد كه در اين گردهماييها هر كس خوراكي مختصري همراه خودش بياورد، گپ و گفت بزرگترها و بازي بچه ها اوقات خوشي را در بعدازظهر جمعه براي اعضاي خانواده فراهم خواهد كرد و از دلگيري غروب جمعه خواهد كاست.

كيك تولد نصفه
جشن تولدي ساده، نمادين و كم خرج برگزار كنيد! جالب مي شود اگر يك كيك تولد نصفه بپزيد، تعداد شمعهاي تولد را به اضافه نصف از يك شمع در نظر بگيريد، و هديه هاي كوچك تهيه كنيد. هر دليلي براي جشن گرفتن، هر چند جشني كوچك باشد روحيه اعضاي خانواده را شاداب مي كند و آنها را از روزمرگي خارج مي كند.

توضيح اضافه ممنوع
يكي از منابع مهم استرس براي والدين اين است كه وقتي مي خواهند بچه ها كاري را انجام دهند به توضيحات زياد و تذكرهاي مكرر متوسل مي شوند. تصميم بگيريد كه توضيحات تان را به يك يا دو جمله محدود كنيد. براي مثال وقتي با بچه ها به پارك مي رويد فقط يك بار بگوييد "وقت رفتنه، چون هوا دارد تاريك مي شود" به اين جمله عبارت ديگري مثل: "وقت حمام است" يا "وقت شام است" يا هر دليل ديگر اضافه نكنيد.
موجز بودن توضيحات مانع از اين مي شود كه در دور باطلي از بحث و جدل پايان ناپذير با بچه ها گرفتار شويد. توضيحات زياد تنها باعث گيج شدن آنها مي شود، اگر از همان ابتدا بر تمايل خود به توضيح دادن زياد غلبه كنيد، شما و بچه ها احساس آرامش بيشتري مي كنيد.

يك شب در هفته: رسانه ها و بازي هاي پيشرفته ممنوع
يك شب در هفته اجازه ندهيد كسي در خانه تلويزيون، رايانه، ويديو، سي دي و ضبط صوت روشن كند. اين موقعيت فرصتي فراهم مي آورد تا به بازيهايي بپردازيد كه واقعاً بازيهاي تعاملي محسوب مي شوند و دو طرف بازي مجبورند به طور واقعي با هم ارتباط برقرار كنند، بازيهاي قديمي مختلف، منچ، شطرنج، كتاب خواني، جوك تعريف كردن و حتي گفت و گوهاي دوستانه معمولي نمونه هاي مناسبي در اين زمينه هستند.

احترام به طبيعت
زماني را صرف اين كنيد كه به فرزندتان احترام به طبيعت را بياموزيد. بگذاريد بازوانش را به دور يك درخت حلقه كند و آن را در آغوش بگيرد، گلهاي رز را بو كند، يا شبانگاه به ستارگان خيره شود. به اين كارها نه به عنوان يك فرصت آموزشي بلكه به عنوان روشي بنگريد كه از اين طرح كودك احساس مي كند جزيي از يك كل بسيار عظيم است. بسياري از افراد در جامعه و بسياري از روشهاي تربيت فرزند مايلند كه كودكي پرورش دهند كه سرشار از حس بزرگي، قدرت، استثنايي و فوق العاده بودن و تنهايي باشد. اما حقيقت اين است كه اگر كودكان بدانند مركز عالم امكان نيستند بلكه تنها بخشي از اين دستگاه عظيم محسوب مي شوند، احساس امنيت و آرامش خاطر بيشتري خواهند داشت.

برگرفته از parents.com

کودک لوس

2006-01-21T09:39:00.000+03:30

بچه لوس اغلب محصول محيط خويش است. اگر هميشه تسليم مي شويد، اكنون وقت آن است كه تغيير رويه بدهيد. "امي راش" در مورد پسر سه ساله اش ميشل احساس ناخوشايندي دارد. او مي گويد: "ميشل هميشه دوست داشت من كارهاشو انجام بدم." براي همين، هر وقت موقع برگشتن از پارك به خانه بود يا وقتي بايد غذايش را تمام مي كرد، با دادن يك تكه شكلات، او را آرام مي كردم اما خيلي زود اين برنامه نتيجه معكوس به بار آورد. به جاي اين كه شكلات جايزه اي براي آرام شدن او باشد، ميشل دائماً شكلات مي خواست، حتي سر صبح ساعت هشت! مي گويد: "اگه سريع بهش شكلات نمي دادم، داد و فرياد راه مي انداخت، من متوجه شدم كه داره لوس ميشه و بايد سريعاً تغييراتي در اوضاع بدم."
ترك عادت
لوس كردن بچه ها معمولاً از چيزهاي كوچك شروع مي شود؛ مثل دادن يك آبنبات يا شكلات؛ اما بتدريج به شكل آفتي از كج خلقي و زياده خواهي در مي آيد. بسياري از ما تا به حال با كودك لوسي برخورد كرده ايم كه يك كمد پر از اسباب بازي دارد، ولي به گفته دكتر ليندا اكردولو، استاد روان شناسي دانشگاه كاليفرنيا كه مي گويد: "مسأله، مقدار مايملك و اسباب بازيهاي بچه نيست بلكه طرز رفتار اوست."لوس كردن براي والدين كودكان نوپا مفهوم گيج كننده اي دارد، مثلاً آنها براي افتادن يك كلاه هم قشقرق راه مي اندازند. بنابراين، مرزبندي بين رفتاري كه بخشي از فرآيند رشد كودك است و آنچه نشانه لوس شدن بچه است، كار دشواري است. اما درك اين تفاوت، موضوعي حياتي است، چون تسليم شدن دائمي به خواست كودك، پيامد ناگواري دارد. مداراي زياده از حد با بچه ها نه تنها زندگي را براي ديگران نامطبوع مي كند، بلكه خود بچه ها نيز در دوست يابي و عملكرد شادمانه در زندگي، مشكل پيدا مي كنند.دكتر" اكردولو" مي گويد: "ممكن است والدين يك بچه لوس همواره با او كنار بيايند، اما بچه هاي ديگر چنين كاري نخواهند كرد. والدين به زودي متوجه خواهند شد كه فرزندشان دوستي هاي كوتاه مدت با ديگران برقرار مي كند و مرتباً به سراغ همبازيهاي ديگر مي رود."
عصر فراواني
متخصصان مي گويند نسل جديد كودكان در برابر لوس شدن آمادگي و آسيب پذيري زيادي دارد. بچه ها از سنين بسيار پايين به طور فزاينده اي به داشتن اسباب بازيها و كالاهاي مادي بيشتر معتاد مي شوند. ربكا ايساكسون ساكن نيويورك، مي گويد:"در مهد كودك بچه من، هر كودكي با خودش كيفي پر از اسباب بازيهاي نسبتاً گران همراه مياره، اينجوري شما احساس مي كنين يا بايد در اين رقابت شركت كنين يا بچه تون پيش بقيه بچه ها كم مياره" البته برنامه ها و تبليغات تلويزيوني هم در اين مورد مزيد بر علت است.
چه چيزهايي بايد به بچه داد؟
قطعه ديگر پازل، طرز رفتار شما در قبال ساير خواسته هاي بچه(نه فقط كالاهاي مادي) است. بسياري از والدين مي پرسند: آيا برآوردن خواسته كودك مبني بر بازي كردن با مادر آن هم موقعي كه مشغول تهيه شام است، نوعي لوس كردن او محسوب نمي شود؟آليسا، مادر كينان 16 ماهه، مي گويد: " هر وقت كينان با پرستارش تنهاست ، بيقراري مي كنه و براي همين من هميشه دير سركارم مي رسم. شوهرم معتقده من زيادي ناز كينان رو كشيدم و لوسش كردم. سؤال اينه كه واقعاً از كجا بفهميم رفتارمون با بچه واقعاً مهربانانه است يا داريم زياده روي مي كنيم؟"
پيشگيري از لوس شدن در هر سني
متخصصان معتقدند بچه ها همان طور كه با هر چيزي از قبيل اسباب بازي، شكلات يا آزاد گذاشتن زياده از حد ممكن است لوس شوند، در هر مرحله اي از رشد نيز امكان لوس شدن آنها وجود دارد. به همين دليل والدين بايد با چگونگي رفتار كودكان در هر سني بيشتر آشنا شوند تا هر عملي را به حساب لوس شدن او نگذارند.
از تولد تا يك سالگي
تقريباً در بيشتر طول سال اول زندگي كودك، لازم نيست نگران لوس شدن او باشيد.تا قبل از نه ماهگي بچه ها مهارت تحميل كردن خود و تحت تأثير قرار دادن آگاهانه ديگران را ندارند و تنها وقتي گريه مي كنند كه واقعاً نياز به چيزي داشته باشند، مثلاً غذا يا آرامش. طي اين مدت، براي اينكه كودك احساس امنيت داشته باشد، حتماً به گريه هاي او توجه كنيد و به كمكش برويد.
سنين يك تا سه سالگي
وقتي كودك به سن نوپايي مي رسد، اوضاع قطعاً مبهم تر مي شود و كج خلقي بر سر هر چيزي از پوشيدن جوراب تا خوردن غذا به اتفاقي هر روزه تبديل مي شود. اما اين نشانه يك بچه نازپرورده يا لوس نيست، بلكه بخش كاملاً بهنجاري از رشد كودك است. در چنين كشاكشهايي، بچه ها در پي اعلام استقلال خود هستند و وقتي نمي توانند حس و تمايل دروني خود براي كسب استقلال را به خوبي توصيف كنند، احساس ناكامي مي كنند. دكتر كاپ، روان شناس رشد در كاليفرنيا مي گويد: "نحوه برخورد و واكنش شما در قبال كج خلقي ها، تعيين مي كند كه كودكتان لوس خواهد شد يا نه. براي مثال، يك كودك نوپا مي تواند خودش با اسباب بازيهايش بازي كند، اما ممكن است ترجيح بدهد تمام مدت در آغوش باشد. تبعاً اگر به خواسته اش نرسد، قشقرق به راه مي اندازد."در چه شرايطي تسليم شدن به چنين خواسته هايي افراط آميز است؟ اول اين كه به كودكتان مي آموزيد داد و هوار و نق زدن راه مؤثري براي گرفتن چيزي است كه مي خواهد.دوم اين كه بدين ترتيب نمي گذاريد ياد بگيرد خودش خود را سرگرم كند. همچنان كه بچه بزرگتر مي شود، چون نمي تواند خودش به تنهايي بازي كند پرتوقع تر مي شود و براي سرگرم شدن، بيشتر به والدين خود وابسته مي شود.دكتركاپ در اين باره مي گويد: "اگر واقعاً ناراحت است بغلش كنيد، اما اگر فقط به نظر مي رسد خسته شده، تشويقش كنيد كه با اسباب بازيهاي مورد علاقه اش بازي كند."نكته مهم، قاطعيت شماست. دكتر كاپ معتقد است: "اگر نتوانيد در مورد مسائل مهم اصولي را حكمفرما كنيد، كودك نوپايتان را لوس خواهيد كرد. در مورد چيزهايي مثل ساعت خواب يا مسايل ايمني، قاطعانه برخورد كنيد. در مورد چيزهاي كم اهميت، مي توانيد بچه را به حال خود بگذاريد، مثلاً چه اشكالي دارد بگذاريد بلوز نارنجي را با جوراب سبز بپوشد؟!"
سنين سه تا چهار سالگي
وقتي كودك به سن سه سالگي مي رسد، كم كم متوجه مي شود نمي تواند هر چيزي را كه مي خواهد به دست آورد، از اين رو شدت واكنش او در قبال شنيدن "نه"كمتر مي شود. اما هنوز نمي تواند خودش را كاملاً كنترل كند؛ هنوز هم او در سوپر ماركت بسته اي شكلات بر مي دارد و خوشحال نخواهد شد اگر از او خواهش كنيد كه بسته را داخل قفسه سر جايش بگذارد.به بيان روشن تر، كودكان پيش دبستاني كم كم به احساسات ديگران پي مي برند. كاپ مي گويد: " مي توانيد قوانيني را ايجاد و تأييد كنيد كه با احساسات و نيازهاي ديگران مرتبط باشد؛ مثلاًَ اين كه يك كودك پيش دبستاني نبايد بدون اجازه بچه ديگر، اسباب بازيهاي او را بردارد."اما اطلاع از رفتار ديگران، وجه ديگري هم دارد. براي مثال، كودك شما متوجه مي شود وقتي يكي از دوستانش ديگر با اسباب بازي قبلي خود بازي نمي كند، والدينش بلافاصله اسباب بازي جديدي براي او مي خرند. بدين ترتيب، ممكن است، كودك شما نيز با ديدن او خواهان چنين رويه اي بشود. بنابراين، والدين بايد موضع قاطعي اتخاذ و روشن كنند كه چه مواقعي اسباب بازي هاي جديد براي كودك مي خرند (مثل موقع جشن تولد يا عيد) و چه مواقعي نمي خرند(مثلاً موقع ديدن اسباب بازي در فروشگاه).وقتي بحث و جدلي پيش مي آيد، به ترتيب زير از مهارتهاي اجتماعي فرزندتان بهره ببريد:
1- با دادن توضيحي مختصر، احساسات او را تصديق كنيد. براي مثال، بگوييد: "من احساسات تو رو درك مي كنم. اين كه آدم نتونه چيزي رو كه مي خواد همين الان به دست بياره، نااميد كننده است، اما مي دوني كه توي خانواده ما جشن تولد و عيد زمان هديه گرفتن بچه هاست، پس بايد تا اون موقع صبر كني.
"2- دكتر چارلز تامسون استاد روان شناسي آموزشي و مشاور در دانشگاه تنسي، پيشنهاد مي كند: "راه سودمند ديگر، نرمش و همراهي با حس خيالپردازي بچه هاست: "اون اسباب بازيها واقعاًَ بامزه اند، خيلي جالب مي شد اگه ما خودمون يه اسباب بازي فروشي پر اسباب بازي داشتيم و مي تونستيم با همه اسباب بازيهاي دنيا بازي كنيم."
3- علاوه بر اينها، مي توانيد كودكتان را تشويق كنيد كه فهرستي تهيه كند شامل ده چيز مورد علاقه اش و سپس آن را به شما بدهد تا در موقع جشن تولد يا اعياد، از بين آنها يكي را به عنوان هديه يا عيدي برايش بخريد. دكتر تامسون مي گويد: "بچه ها مي توانند فهرستهايشان را هر وقت بخواهند تغيير بدهند و از اولويت بندي خواسته ها و انتخابهاي خود لذت ببرند."
خاتمه دادن به مارپيچ لوس كردن
اگر كودك نوپا يا پيش دبستاني داريد كه نشانه هايي از رفتار لوس مآبانه از خود بروز مي دهد، چندين روش براي متوقف كردن آن وجود دارد.
جبهه متحد تشكيل دهيد
شما، همسرتان و كسي كه از بچه مراقبت مي كند(مثلاً پرستاربچه) در مورد موقعيتهايي كه نياز به قاطعيت يا نرمش دارد، بايد مقررات واحدي داشته باشيد. كاپ مي گويد:" اگر يكي از والدين قاطع و ديگري بسيار مداراگر باشد، كودك در مورد آنچه مي تواند داشته باشد و آنچه نمي تواند داشته باشد، بسيار گيج مي شود. و وقتي كمي بزرگتر بشود، براي به دست آوردن چيزي كه مي خواهد، از سياست يكي از والدين عليه ديگري سوءاستفاده مي كند."
نگران "حرف مردم" نباشيد
بسياري از مواقع، لوس شدن محصول موقعيتهايي است كه بچه در محيطهاي عمومي با والدين كلنجار مي رود و مايه شرمساري آنها مي شود. با خود عهد كنيد كه بلافاصله از چنين وضعيتهايي خارج شويد تا براي تسليم شدن در برابر لوس كردن بچه و مداراي بيهوده با او، وسوسه نشويد. براي مثال، وقتي كودك از اين كه در جشن تولد دوستش شركت كرده و هيچ هديه اي نگرفته آشفته و در هم ريخته است، او را بيرون ببريد و مكاني آرام پيدا كنيد تا بتوانيد به او كمك كنيد تا آرام شود. با بحث و مشاجره يا دادن توضيحات مفصل، او را بيش از پيش تحريك و برافروخته نكنيد.مادر"ساشا" شانزده ماهه، موافق اين روش است: "هميشه وقتي از پارك بيرون مي آيم ساشا ناراحت مي شه و مي زنه زير گريه و وقتي مي خوام بذارمش توي كالسكه اش، با من دعوا مي كنه، اما من باهاش بحث نمي كنم. فقط مي ذارمش توي كالسكه و راه مي افتم. غالباً هم بعد از چند دقيقه خودش ساكت مي شه."
از نقاط حساس دوري كنيد
اگر مي دانيد كه وقتي با كودك به خريد برويد حتماً براي اسباب بازي به شما التماس خواهد كرد، سعي كنيد او را درخانه يك دوست، فاميل يا پيش پرستارش بگذاريد و بعداًَ بدنبال او برويد. با اعمال اين روش، ممكن است او پس از مدتي عادت خودش را مبني بر درخواست هميشگي اسباب بازي در موقع خريد منزل به فراموشي بسپارد. دراين صورت، پس از مدتي مي توانيد در وضعيتي تازه، باز هم با هم به خريد برويد.دقت كنيد كه وقتي يكي از شما خسته است به محيط هاي حساسيت برانگيز نرويد. وقتي روزي طولاني و سخت را پشت سر گذاشته ايد، بيشتر احتمال دارد تسليم بچه بشويد، بچه هم اگر خسته باشد يا به اندازه كافي استراحت نكرده باشد، احتمال تحريك شدن و بهانه گيري اش بيشتر است.
بتدريج تغيير رويه دهيد
اگر كودك شما قبلاً رفتار لوس مآبانه اي داشته كه مي خواهيد آن را تغيير دهيد، رويه ضد لوس كردن خودتان را به آرامي پيش ببريد كه به بچه شوك وارد نشود. براي مثال، اگر بچه شما عادت دارد وقتي با هم به سوپر ماركت مي رويد چندين شكلات و آبنبات چوبي و بيسكويت بردارد، به مرور تعداد آبنبات هايي كه اجازه مي دهيد بردارد كم كنيد تا زماني كه تنها اجازه داشته باشد يك شكلات يا آبنبات انتخاب كند.
از تقويت مثبت استفاده كنيد
دكتر تامسون مي گويد: قبل از اين كه با هم به ميهماني يا خريد برويد، به كودك بگوييد: "مي دونم كه وقتي من و تو با هم بريم خريد، تو پسر خيلي خوبي خواهي بود." و اگر بچه واقعاً رفتار خوبي داشت، او را تحسين كنيد، و پيش دوستان و فاميل به نحوي كه به گوش خودش برسد، از او تعريف و تمجيد كنيد، مثلاً به اين شكل: "نمي دونين مري توي سوپر ماركت چه قدر رفتارش خوب بود، من بهش افتخار مي كنم."
بينش كودك را تقويت كنيد
كمك كردن به بچه هاي نيازمند، باعث مي شود آنها قدردان چيزهايي كه دارند باشند.
خانم "لي" از سينسيناتي مي گويد: "من كودك دو ساله ام رو تشويق كردم تا با هم توي خانه چيزايي براي مؤسسه خيريه محله مون جمع كنيم، باور كنين حتي بچه هاي خيلي كوچيك هم مي تونن بفهمن كه چه قدر خوشبخت هستند."

برگرفته از: American baby

چگونه به کودک بیاموزیم خود را سرگرم کند

2005-11-05T08:28:00.000+03:30

بيشتر والدين كودكان نوپا آرزو مي كنند كه كودكشان بتواند تنهايي خودش را سرگرم كند. اين خواسته والدين منطقي است، چون كودك نوپا مي تواند اسباب بازي ها را بر دارد، با آن ها بازي كند، دنبال توپ بدود و كتاب ورق بزند. نوپاها آموخته اند كه مي توانند خودشان كارهايي انجام دهند و اتفاقاً اغلب هم در انجام كارها توسط خودشان پافشاري و سماجت به خرج مي دهند. با اين همه يك بچه يك ساله همچنان دوست دارد دور و بر والدينش بچرخد، ما مي توانيم به او كمك كنيم كه بياموزد چگونه خود را سرگرم كند. جين فوي، متخصص كودكان در كاروليناي شمالي مي گويد: "كودكان نوپا اصولاً نمي توانند براي مدت طولاني به تنهايي بازي كنند". طولاني ترين زماني كه مي توانيد از يك بچه يك ساله انتظار داشته باشيد به تنهايي بازي كند چيزي حدود پانزده دقيقه است، دادن چنين فرصتي به كودك كاري است كه به انجام دادنش مي ارزد، اين كار تنها به اين دليل نيست كه شما فرصت داشته باشيد شام را آماده كنيد يا اتاق را جارو و گردگيري كنيد. دكتر اسكالار متخصص رشد در مركز مطالعات رشد و يادگيري دانشگاه كاروليناي شمالي در اين باره مي گويد:"تنها بازي كردن، تقويت كننده استقلال، اعتماد به نفس، خلاقيت، و مهارت هاي زباني است. اغلب مي بينيم كه يك كودك پانزده ماهه موقعي كه تنها بازي مي كند با خود چيزهايي زمزمه مي كند، چنين بازي هايي پايه و اساس رشد مهارت هاي زباني هستند."دكتر اسكالار مي گويد:" قابليت بچه ها براي تنها بازي كردن به حال و وضعيت آن ها هم بستگي دارد، اگر بچه گرسنه، خسته يا مريض باشد كمتر به تنها بازي كردن رغبت خواهد داشت. علاوه براين شما از يك نوپاي كمي بزرگ تر هم نمي توانيد انتظار داشته باشيد كه مدت طولاني تري تنها بازي كند." دكتر فوي معتقد است: "يك كودك بيست و دوماهه كه از نظر شناختي و زباني قابليت هاي بيشتري از كودك يك ساله يا پانزده ماهه دارد تمايل روز افزوني براي كسب استقلال در خود مي بيند، بنابراين بيش از پيش دوست دارد با شكستن حد و مرزهايي كه شما وضع كرده ايد آن ها را و شما را امتحان كند و بنابراين اين نياز بيشتري به نظارت و توجه مداوم و از نزديك دارد".براي افزايش ظرفيت كودكتان در تنها بازي كردن، چهار كلمه را به خاطر بسپاريد:" علاقه،ايجاد عادت، سازماندهي، و جهت دهي".اول سعي كنيد كودكتان را به فعاليتي مشغول كنيد كه به آن واقعاً علاقه دارد، اگر از نظر شما كمي شلوغ كاري اشكالي ندارد به او اجازه دهيد اگر دوست دارد ليوان ها و قاشق ها را جابه جا كند يا لباس ها را از كشوي كمد بيرون بكشد. ژوليت كه يك پسر پانزده ماهه دارد دو كشوي پايين كابينت آشپزخانه را پر از بطري، قاشق و پيمانه هاي پلاستيكي كرده تا هنگامي كه او مشغول درست كردن شام است، پسرش با آن ها مشغول بازي شود و كاري به كار او نداشته باشد. بنابراين مي بينيم كه چه طور سرگرم كردن بچه به كار مورد علاقه اش مي تواند او را به سمت تنها بازي كردن سوق بدهد.چنان كه گفتيم دومين نكته اي كه بايد به ذهن بسپاريد "ايجاد عادت" است. وقتي كودك شما كاملاً مشغول بازي شد، به آرامي كمي دور شويد يا يك مجله به دست بگيريد. وقتي او اسباب بازي به سمت شما مي اندازد تا شما را به بازي بكشاند، به راحتي اسباب بازي را به خودش برگردانيد و جمله كوتاهي درباره بازيش بگوييد و لبخند بزنيد. طي روزها و هفته هاي بعد بتدريج و آرام آرام سعي كنيد فاصله فيزيكي و ذهني خود را از او بيشتر كنيد و بيشتر پي كار خودتان باشيد، اما هرگز كودكتان را بدون مراقبت رها نكنيد. دقت داشته باشيد در محلي كه كودك مشغول بازي است شئ يا موقعيتي وجود نداشته باشد كه امنيت و سلامت كودك را به خطر بيندازد. كودك يك ساله در كي از خطر ندارد. نكته ديگري كه در اين مورد برشمرديم " سازماندهي " فعاليت كودك بود. پر كردن اطراف كودك از اسباب بازي هاي جورواجوري كه دوست شان دارد منجر به دستپاچگي و گيج شدن او مي شود. به جاي اين كار، هر بار تنها يك اسباب بازي در اختيار او بگذاريد و به نوبت اسباب بازي ها را عوض كنيد. تري مي گويد:"من وقتي مي خواهم كتابي بخوانم يا حساب خريدهاي روزانه ام را بكنم؛ از همين روش استفاده مي كنم، كتابم را به اتاق فرزندم مي برم و آن جا اول عروسك پشمالويش را به او مي دهم، بعد از چند دقيقه توپ را و بعد از مدتي دو تا كتاب در اختيارش مي گذارم، به اين ترتيب او مرتب مشغول بازي است و با هر اسباب بازي به نوبت حسابي بازي مي كند و سرگرم مي شود، و من هم به كارم مي رسم."يك كودك يك ساله نياز به جهت دهي دارد، از اين رو وقتي احساس مي كنيد كودكتان آرام آرام علاقه اش را به بازي با يك اسباب بازي از دست مي دهد، با پرسيدن يك سؤال دوباره او را تحريك كنيد. مثلاً وقتي كودكتان مشغول بازي با بلوك هايش است، در حين اين كه مشغول كار خودتان هستيد بدون اين كه مستقيماً وارد بازي با او شويد، با او صحبت كنيد. مثلاً مي توانيد بگوييد:" عجب! تو سه تا مكعب رو روي هم گذاشتي. مي توني يكي ديگه هم بهشون اضافه كني؟"سعي كنيد برنامه تنها بازي كردن بخشي از برنامه روزانه بچه باشد. كلر لرنر، متخصص رشد كودكان در واشينگتن مي گويد:" كليد تقويت توانايي تنها بازي كردن در بچه ها اين است كه با افزايش تدريجي زمان تنها بازي كردن، او را به اين كار عادت دهيد." البته ممكن است اولين تلاش هاي شما براي وادار كردن كودك به تنها بازي كردن بيش از چند دقيقه نتيجه ندهد و كودك پس از دقايقي كوتاه داد و فرياد راه بيندازد و شما را بطلبد، در اين هنگام سعي كنيد سريع به او پاسخ ندهيد، به او فرصتي بدهيد تا خودش با مسأله كنار بيايد. يك زمان مناسب براي ايجاد عادت تنها بازي كردن، بعد از حمام يا ناهار است، اين زماني است كه كودك راضي و خشنود به نظر مي رسد. زمان هايي كه خودتان خسته هستيد براي اين كار انتخاب نكنيد. دكتر فوي مي گويد:" خستگي و تنشي كه شما در درونتان احساس مي كنيد ممكن است در رفتار كودكتان منعكس شود."در ضمن به خاطر بسپاريد كه اين فرايند هميشه با يك الگو و با يك كيفيت ثابت نخواهد بود. كودكي كه يك روز خيلي خوب خودش را به تنهايي سرگرم مي كند، روز بعد ممكن است كاملاً از اين كار امتناع كند، اما شما بايد تلاش كنيد كه فرصت هاي لازم را براي او فراهم كنيد تا تنها بازي كردن را به مرور بياموزد. پيش از اين كه شما فكرش را بكنيد خواهيد ديد كه توانسته ايد پانزده دقيقه تمام به حال خودتان باشيد و كودك كاري به شما نداشته و شادمانه خود را در دنياي بازي غرق كرده است!
برگرفته از: www.parents.com

بچه های لوس محصول چه نوع دیدگاهی هستند؟

2005-10-15T04:45:00.000+03:30

هیچیک از ما دوست نداریم بچه ای لوس داشته باشیم: بچه ای که بدقلق، خودمحور، پرتوقع وبی ملاحظه باشد. حالا ببینیم چه چیزهایی بچه ها را لوس میکند و چه چیزهای لوس نمی کند.
وقتی من بچه های خودم را بزرگ می کردم دیگران به من می گفتند اگر نگذارم بچه ام گریه کند یا زیاد بغلش کنم لوسش کرده ام. خوشبختانه من به این حرف های بی معنی اعتقاد نداشتم.
بچه با محبت دیدن لوس نمی شود. بچه ها به مهر و محبت به اندازه آب و غذا نیازمندند. مساله در تعریف ما از عشق و محبت است.
اگر ما هر چیز مادی که آن ها می خواهند بهشان بدهیم به آن ها عشق نورزیده ایم. والدین اغلب فکر می کنند وقتی بچه های شان را با اسباب بازی ها و فعالیت هایی که آن ها می خواهند اشباع می کنند به آن ها عشق ورزیده اند، اما نتیجه واقعی چنین برخوردی با بچه ها چیست؟سه پیامد منفی مهم لوس کردن بچه ها توسط مادیات عبارت اند از:
1- این کار منجر به پرورش رفتارهای اعتیادآور می شود. آن ها به اشباع شدن با چیزها و کارهایی که منشاء بیرونی دارند ونه اشباع از درون با مهرورزی و خلاقیت معتاد می شوند. بسیاری از افراد بزرگسال به ولخرجی و سایرفعالیت ها برای پر کردن خلاء درونی شان معتاد اند. آن ها وقتی مضطرب هستند، به جای این که با منشاء استرس برخورد کنند، سعی می کنند بر احساس شان با رفتارهای اعتیادآوری چون پول خرج کردن، تماشای تلویزیون، غذا خوردن و مانند آن سرپوش بگذارند.
وقتی اسباب بازی های زیاد، برنامه های زیاد، غذاهای خیلی خوب برای بچه های مان فراهم می کنیم، یا اجازه می دهیم زیاد تلویزیون تماشا کنند، به آن ها عشق نورزیده ایم. به این ترتیب ما تنها به آن ها یاد می دهیم که معتاد شوند.
2- اغلب والدین در حالی که چیزها و موقعیت های زیادی را برای بچه های شان فراهم می کنند؛ نیازهای خوشان را انکار می کنند. این که شما تسلیم همه توقعات بچه بشوید، به خصوص اگر از خواسته های خودتان صرفنظر کنید، به معنی عشق ورزی به بچه ها نیست. وقتی شما دائما تسلیم بچه می شوید و نیازهای خودتان را انکار می کنید وندیده می گیرید، بچه ها یاد میگیرند که نادیده گرفتن نیازهای دیگران و آدمی لوس و پرتوقع بودن مجاز است. احتمالا اگر شما با رعایت حال و ملاحظه خودتان از بچه ها توقع نداشته باشید که ملاحظه شما را بکنند بچه ها هم یاد نمی گیرند که ملاحظه شما را بکنند. آن ها یادمی گیرند که با شما آن طوری برخورد کنند که خودتان با خودتان می کنید. بنابراین نادیده گرفتن خودتان، محبت به فرزندان تان نیست. وقتی شما به خودتان احترام نمی گذارید به فرزندان تان می آموزید که افرادی بی اعتنا به دیگران باشند و حرمت نگهدار نباشند.
3- یکی از مهم ترین مشکلات جامعه این است که کودکان می آموزند که اعتماد به نفس خود را از طریق تایید دیگران در مورد ظاهرشان، تعداد اسباب بازی ها و قیمت لباس های شان به دست آورند. فقط در صورتی که والدین به جای ارزش گذاشتن بر ظاهر و اموال بچه ها به آن ها نشان دهند که به کیفیت های درونی آن ها -از قبیل همدلی، خلاقیت، دلسوزی، شادی، شور و شوق زندگی- اهمیت می دهند، بچه ها یاد خواهند گرفت که اعتماد به نفس و احساس خودارزشمندی خویش را به تایید دیگران وابسته نبینند. اعتماد به نفس حقیقی از باطن انسان نشأت می گیرد، از آن جا سرچشمه می گیرد که واقف باشیم به این که ارزش ما به خاطر آن چیزی است که هستیم نه به خاطر ظاهرمان یا کاری که می کنیم. متاسفانه جامعه مادی گرا، اعتماد به نفس و محبوبیت انسان را به نگاه تاییدآمیز دیگران درباره ماشین، خانه و لباس افراد گره می زند.
وقتی فرزندمان را با اشیاء مادی لوس میکنیم، باعث می شویم بچه ها ارزش وجودی خودشان را به تایید دیگران وابسته و مرتبط ببینند.
می شود بچه های مان را با چیزهای مادی لوس کنیم، اما با عشق و محبت بچه ها لوس نمی شوند. عشق یعنی پذیرش بچه ها به خاطر آن چیزی که واقعا هستند. عشق یعنی درک، دلسوزی و همدلی. وقتی اوقاتی را اختصاصا با فرزندان تان می گذرانید، همواره یار وهمراه آن ها هستید و آن ها را درک می کنید حقیقتا به آن ها عشق ورزیده اید. بزرگ ترین هدیه ای که می توانید به فرزندان تان بدهید این است که به خاطر وجود و باطن آن ها برای شان ارزش قائل باشید. این عشق واقعی است و هیچ شی ء مادی نمی تواند جایگزین آن شود.
برای مثال وقتی به سفر می روید می توانید ارزش ها و انتظاراتی که به فرزندتان آموخته اید در عمل پیاده کنید. مثلا می توانید به جای این که چیزهای زیادی برای او بخرید، همگی با هم برای خرید لباس و غذا برای نیازمندان اقدام کنید. به جای لوس کردن بچه ها با عرضه زیاد مادیات، چرا حس خودارزشمندی آن ها را با فراهم کردن فرصت هایی برای نوع دوستی و بخشش تقویت نکنیم؟
برگرفته از: Parentstalk.com

عنوان: «عزیزم، من دیگه توی خونه ام!»

2005-10-15T04:42:00.000+03:30

عنوان: «عزیزم، من دیگه توی خونه ام!»
گذار به دوره بازنشستگی
« اوایل به نظر می رسید خوبه که جورج تمام روز توی خونه و پیش من باشه، اما حالا اون به همه چیز کار داره. اون ظرف ها رو توی قفسه شون جا به جا می کنه، جای لباس های توی کمد رو عوض می کنه، و تازگی ها هم شروع کرده به کار یاد دادن به من. وقتی شاغل بود حتی کوچک ترین چیزی در مورد نحوه اداره خونه به من نمی گفت. اگه یه بار دیگه بشنوم که بگه دلش برای همکارهاش تنگ شده دلم می خواد جیغ بزنم! آخه می دونین، قبلا من واقعا جور دیگه ای فکر می کردم، فکر می کردم اوضاع یه جورایی خیلی بهتر از این بشه.»
« طی دو هفته گذشته، همه چیز خوب بود و من واقعاً از همنشینی و همراهی دو نفره مون کیف می کردم. اما الان انگار تمام کاری که می کنیم درگیر شدن با همدیگه است. مثلا یه روز وقتی من کمک کردم که توی قفسه های ظرف جای بیشتری باز بشه اون حسابی عصبانی شد. دیگه این که الان خیلی دلم برای همکارهام تنگ شده. گویا «به دردنخور شدن» من توی خونه هم همچنان ادامه داره»
بازنشستگی مرحله ای از مراحل زندگی است، هر چند بسیاری از افراد بازنشستگی را به منزله از دست دادن شغل، درآمد و نقش مولد در جامعه می دانند. بازنشستگی به خودی خود تاثیر منفی قابل پیش بینی بر سلامت جسمی و عزت نفس یا میزان رضایت از زندگی ندارد. این که زوج ها بیاموزند چگونه خود را با بازنشستگی وفق دهند بستگی به شرایطی همچون داوطلبانه یا غیرداوطلبانه بودن بازنشستگی، و وضعیت سلامتی آن ها دارد.
* سازگاری زمان می برد
برای اکثر زوج ها بازنشستگی در چند مرحله پیش می رود. در ابتدا زوجین یک ماه عسل کوتاه را تجربه می کنند چنان که به نظرشان می رسد هم چیز به خوبی پیش می رود. اما به محض این که واقعیت بازنشستگی رخ می نماید، بسیاری از افراد در می یابند که چشم انداز سالمند بودن یا مرتبا در کنار همسر بودن آنچنان که قبلا به نظر می آمد شورانگیز نیست. این مساله به ویژه زمانی به واقعیت بیشتر نزدیک است که شخص به دلایلی نظیر تعدیل نیرو در محل کار، کاهش کارایی شغلی، یا ناتوانی جسمی «مجبور» به بازنشستگی شده باشد.
ثابت شده که زنان ومردان بازنشستگی را به نحو متفاوتی تجربه می کنند. بسیاری از مردان که سال های متمادی از عمرشان، هویت خود را به عنوان یک شخص مولد پرورش داده اند اینک ناگهان دچار بحران هویت در بزرگسالی می شوند. بسیاری از زنان که بیشتر عمرشان امور مدیریت منزل و پرورش کودکان را مستقلا انجام داده اند اینک با شخص مزاحمی مواجه می شوند که پا به دنیای منظم و روال مند آن ها گذاشته. در این وضعیت مساله اساسی این است که چگونه دو شخص با دو سبک زندگی متفاوت، به یک همزیستی مسالمت آمیز و موفق در یک قلمرو دست یابند. این تلفیق، منوط است به قابلیت زوجین برای «شدن»( تغییر)؛ چه به صورت شخصی و منفرد، چه با هم. سازگاری مساله ای کاملا فردی است، اما پویایی روابط زوجین در بین زوج های مختلف متفاوت است و این بستگی به روند پیشرفت هر یک از زوجین در این امر دارد. هر چند بسیاری از زوج های بازنشسته هستند که از وضعیت زناشویی خود ابراز رضایت زیادی می کنند.
* کنجکاوی
ممکن است ابتدائاً زوج های بازنشسته شده احساس کنند در حال تجاوز به محدوده یکدیگر هستند. ممکن است زنان زیر کاپوت ماشین را کندو کاو کنند و شوهران برای داشتن فضایی بیشتر در خانه، تغییر دکوراسیون بدهند. زوجینی که تا پیش از این وقت و حوصله کند و کاو در محدوده شخصی دیگری را نداشته اند احساس می کنند اینک هم وقت کافی برای این کار دارند و هم کنجکاوی شان گل کرده. این کنجکاوی ممکن است خود باعث ناکامی بیشتری بشود. (همچنان که در مورد جورج و مری دیدیم)
* ارتباط ضروری است
زنان و شوهران هر دو در ذهن شان دارای نظرات، عقاید، چیزهای مورد علاقه و تنفرآمیز هستند؛همین چیزها که قبلا زوجین را به هم جذب می کرد، اینک باعث یأس و احساسات ناخوشایند می شود.
موضوع هر چه که باشد زوجین نیاز دارند که صادقانه و روشن درباره اش حرف بزنند. اگر شما خوش تان نمی آید که جورج قفسه ظرف ها یا انباری را مرتب کند، با مهربانی این را سریعا به او بگویید. چند دقیقه بحث داغ بهتر از هفته ها خشم سرکوب شده و رنجش است.
* روی علایق تان سرمایه گذاری کنید
معمولا کار به طور متوسط سی و سه درصد از روز را به خود اختصاص میدهد. بدون کار بسیاری از افراد در می مانند که چه کار باید بکنند: همه چیز شسته، مرتب و گردگیری شده، هر چه قدر توانسته اید تلویزیون تماشا کرده اید، بیشتر از این حوصله مطالعه هم ندارید و ... . پس از سال ها زندگی منظم و برنامه ریزی شده داشتن، بسیاری از افراد اینک احساس پوچی و بی حاصلی می کنند.
برای پر کردن فضای خالی، به تنهایی یا همراه همسرتان دست به فعالیت هایی بزنید که دوست دارید. ببینید دور و برتان انجمن ها یا گروه هایی که بتوانید عضوشان شوید وجود دارد یا نه، یا دست به فعالیت های داوطلبانه یا خیریه بزنید یا برای یادگرفتن چیز جدیدی اقدام کنید . برای برنامه ریزی در این زمینه از روز شروع کنید تا به ماه و سال برسید و بعد برای سال های آینده و باقی عمرتان نیز برنامه ریزی کنید، این یکی از لذت های بازنشستگی است.
* از سال های پیش رو لذت ببرید
اندکی تأمل کنید و درباره همه مراحلی که تا به حال پشت سر گذاشته اید فکر کنید: ازدواج، بچه دار شدن، بزرگ کردن و سر و سامان دادن بچه ها، لمس احساس شگفت انگیز پدر بزرگ یا مادربزرگ بودن، غلبه بر مشکلات اقتصادی. حال به همه خوشی هایی که تمام آن روزها برای تان داشته است فکر کنید. غصه ها و صدماتی را که متحمل شده اید نیز به یاد آورید. شما هنوز با هم هستید، بنابراین باید برخورد درستی با هم داشته باشید. به فضایل خودتان افتخار کنید! به خود و همسرتان فرصت بدهید تا با این مرحله جدید از زندگی خودتان را وفق دهید. (همچنان که برای رسیدن به امروز هم مدت زمانی را پشت سر گذاشته اید.) به خاطر داشته باشید که به عنوان یک شخص حدوداً شصت- ساله هنوز کم و بیش حدود سی درصد عمرتان را در پیش دارید، از آن لذت ببرید!
برگرفته از: http://ohioline.osu.edu

با دوست ناباب کودک تان چه می کنید؟

2005-08-27T20:48:00.000+04:30

مادری نگرانی خودش را از دوست تازه کودکش این گونه ابراز می کرد: «از وقتی ما به آپارتمان جدیدمان نقل مکان کرده ایم، بچه ای که در همسایگی ما است با دخترم دوست شده و اوقات زیادی را با هم می گذرانند. این بچه گستاخ و حرف نشنو است و من نگرانم که رفتارش تأثیر بدی روی دخترم داشته باشد. من و همسرم سعی کردیم در این مورد با مادر دختر صحبت کنیم اما فایده ای نداشت. چه کار باید بکنیم.»
دوست را برای بازی به خانه خودتان دعوت کنید
کاتلین تجربه خودش را در این مورد این گونه بیان می کند: «زمانی که فرزندم با بچه ای بی ادب و سرکشی در همسایگی مان دوست شد. من مصرانه خواستم که محل بازی بچه ها خانه ما باشد. من قوانین خانه مان را روشن و واضح برای دخترک توضیح دادم و گفتم هرکسی از این قوانین سرپیچی کند باید برود. سرانجام او متوجه شد که اگر بخواهد با دختر من بازی کند باید از قوانین ما پیروی کند.»
ابراز محبت کنید
نظر کِلی نیز در مورداین سؤال چنین است:«ممکن است این کودک در خانه توجه کافی دریافت نمی کند. ازاین فرصت استفاده کنید تا به کودکی که نیاز به توجه دارد کمک کنید، با مهر و محبت و به گونه ای با او رفتار کنید که با فرزند خودتان رفتار میکنید. شاید اگر کودک احساس کند مورد قبول واقع شده رفتارش اصلاح شود.»
نظر فرزندتان را بخواهید
پتی نیز معتقد است: «به خاطر داشته باشید که شما تأثیرگذارترین فرد بر فرزندتان هستید. توجه فرزندتان را به رفتار غیرقابل قبول دوستش معطوف کنید، و بگذارید بگوید که به نظرش چه رفتاری بهتر است. این کار به او کمک خواهد کرد بیاموزد که در آینده نیز بی طرفانه در مورد دیگران قضاوت کند.»
فرزندتان را سرمشق دوستش قرار دهید
کیم هم روش جالبی دارد:«دو فرزند من با کودکی دوست شده بودند که خیلی گستاخ وبی ادب بود. قبل از این که بچه هایم برای بازی با او بیرون بروند، به آن ها یادآوری می کردم که خوب است رفتارهای خوب شان را به او هم یادبدهند. یک بار که دورادور رفتار آن ها را زیر نظر داشتم، دیدم که وقتی بچه مزبور پسرم را دست می انداخت و مسخره می کرد پسرم به او گفت:«خوب نیست به دیگران بخندیم و دست شون بندازیم». من خیلی خوشحال شدم وقتی دیدم که پسرک قول داد دیگر فرزندم را مسخره نکند.» این روش از آن رو مؤثر است که غالباً تأثیرپذیری بچه ها از همسالان شان بیشتر از بزرگ ترها است.
ایفای نقش
همسر خانم آن هم روش خاصی برای برخورد با این جور بچه ها دارد: «بچه های من دوستی شبیه بچه ای که در بالا توصیف شده داشتند. همسرم برای این که این بچه را از رفتار درست و موردقبول ما آگاه کند یک بازی نمایشی ایفای نقش به راه انداخت. او قوانین خانه ما را برای کودک مزبور توضیح داد و بعد موقعیت هایی را توصیف کرد و از بچه ها خواست در آن موقعیت ها نقش بازی کنند و واکنش لازم را نشان دهند. این بازی ایفای نقش به بچه ها یاد می دهد که دقیقا چگونه باید رفتار کنند، ضمن این که هیچ کس فکرنمی کند همسرم در حال نصیحت و موعظه و سخنرانی برای آن ها است.»
دوستی را قطع کنید
تیفانی اما پس ازامتحان کردن راه های اولیه، به آخرین راه حل متوسل می شود: «پسر سه ساله من با پسری سرکش دوست بود که فحش می داد و بچه های دیگر را کتک می زد. ما به پدر و مادرش گفتیم اگر رفتارش تغییر نکند دوستی شان به هم خواهد خورد. وقتی برای مان روشن شد که چیزی تغییر نمی کند، دوستی و رابطه دو بچه را قطع کردیم، بعد از آن پسرمان هم شادتر وآرام تر شد.»
برگرفته از: www.parents.com

معرفی یک وبلاگ: کتابخانه والدین

2005-08-22T08:30:00.000+04:30

کتابخانه والدین، وبلاگی برای معرفی کتاب های مناسب برای والدین در امر فرزندپروری.

چگونه فجایع طبیعی را برای کودکان توضیح دهیم؟

2005-08-21T20:05:00.000+04:30

تجسم کنید که کودک شش ساله شما تصاویری از بچه هایی را دیده که در محیطی خاک آلود و غیربهداشتی مشغول بازی هستند یا در نهرآب آلوده ای آبتنی می کنند، تجسم کنید که فرزند نوجوان شما در حالی در برابر تلویزیون میخکوب شده که تلویزیون تصاویر مادر و پدرهایی را پخش می کند که با چشم های گریان و چهره های بسیار متأثر در زیر آوار زلزله یا در میان جنازه های بی نام و نشان به دنبال اجساد فرزندان و خانواده خود می گردند. موقع شام فرزند ده-یازده ساله شما می پرسد:«بابا! ممکنه چنین اتفاقی برای ما هم بیفته؟»
شما چه پاسخی باید بدهید؟ چه باید بکنید؟ چگونه باید با نگرانی فرزندتان برخورد کنید بدون این که موجب افزایش ترس و نگرانی او بشوید؟ آیا برایتان امکانپذیر است که در این لحظه به فرزندتان اطمینان خاطر بدهید؛ حال آن که خودتان از رنج و اندوه بی حسابی که در چهره والدینی در گوشه ای دیگر از کشور یا جهان می خوانید پریشان حال و وحشت زده هستید؟
درست است، شما با بازماندگان چنین فجایعی که عزیزانشان را از دست داده اند احساس همدردی می کنید. شما خدا را شاکر هستید که در حالی که چنین تصاویر دهشتناکی را بر صفحه تلویزیون می بینید فرزندانتان در خانه ای راحت، از خطر ایمن و سلامت هستند. شما می توانید از این موقعیت فوق العاده غم انگیز استفاده کنید و به فرزندانتان درباره عشق و مردم دوستی، همدردی و غمخواری با دیگران، و فناناپذیری روح انسان درس های آموزنده ای بدهید. وقتی کودکان تصاویر یک فاجعه هولناک را می بینند و غمگین می شوند لازم است که با آن ها به کند و کاو و گفت و گو بپردازید، این کار را هر چه زودتر انجام دهید بهتر است. منظور ما از کندو کاو و گفت و گو دراین جا این است که سؤالات بچه ها را خودتان بپرسید، اطلاعات جمع آوری کنید، سؤال بپرسید و احساسات بچه ها را به خودشان منعکس کنید.
به سوالاتشان پاسخ های علمی بدهید. به بچه ها به زبان مناسب سن شان آنچه را که در مورد زلزله، سیل، گردباد و سایر بلایای طبیعی می دانید بگویید. اطلاعات واقعی ارائه بدهید. می تو انید از کتاب ها و مجلات نیز برای تهیه اطلاعات لازم کمک بگیرید.
درباره تأثیرات فجایع طبیعی و ویرانی های حاصل از قهر طبیعت با فرزندانتان صحبت کنید. علاوه بر این اینجا فرصت مناسبی است برای تشریح رابطه علت و معلول برای بچه ها. سعی کنید توضیحاتتان را به آنچه بچه ها در تلویزیون دیده اند یا مستقیما از شما پرسیده اند محدود کنید، چون اطلاعات زیاد در این زمان می تواند باعث افزایش ترس و نگرانی آن ها بشود. در این جا هدف این است که توضیحاتتان مختصر، دقیق و صحیح باشد و صرفا اطلاعاتی درباره آنچه بچه ها دیده اند به آن ها ارائه دهید. اگر شما نتوانید به آن ها اطلاعات بدهید، اگر نتوانید با آن ها به کند و کاو و گفت و گو بپردازید، ذهن بچه ها جاهای خالی را پر خواهد کرد. بنابراین بهتر است که به جای آن که بگذارید کودک جاهای خالی را در ذهن خود با قوه تخیلش پر کند، خودتان شکاف ها را با معلومات صحیح پر کنید.
روی احساسات تمرکز کنید. فرزندان شما طیف گسترده ای از احساساتی که بر صفحه تلویزیون نقش بسته مشاهده می کنند، آن ها دلتنگی، غم، وحشت، تسکین وتسلای خاطر، خوشی، افسردگی و یأس را در میان افراد مشاهده می کنند. علاوه بر همه این ها، آن ها شخصاً سرشار از احساساتی هستند که قادر به بیان آن ها و حتی تشخیص شان نیستند.وقتی می بینید فرزندتان احساس اندوه یا رنج می کند به او بگویید:« به نظر میاد از دیدن این تصاویر خیلی غمگین شدی» یا « به نظر میاد خیلی می ترسی که چنین اتفاقی برای ما هم بیفته.» بچه ها تشنه تشخیص احساسات خود هستند و این فرصت مناسبی برای تامین این نیاز آن ها است. احساسات آن ها را برایشان بیان کنید. این کار به آ ن ها کمک می کند که احساسات خود را خودآگاهانه درک و لمس کنند. این کار به آن ها یاد می دهد که داشتن و بیان احساسات منفی از قبیل آن چه در بالا نام بردیم امر بد وناپسندی نیست و نشانه ضعف فرد نیز نیست.
وقتی تلویزیون موجی از احساسات شدید را به نمایش می گذارد با صحبت کردن در مورد آن، این احساسات را تکریم کنید. به غم و اندوهی که نمایش داده می شود اشاره کنید. از این که بزرگسالی باشید که رنج و اندوه دیگران را نادیده می گیرد و از درک و تایید آن سرباز می زند؛ خودداری کنید، طوری برخورد نکنید که گویی افراد آسیب دیده نادیدنی هستند یا وجود خارجی ندارند. در مورد احساسات خودتان صحبت کنید. در مورد احساس همدلی و همدردی و رنجی که به خاطر فقدان آدم های دیگر در درون خود احساس می کنید با فرزندتان صحبت کنید. بگذارید فرزندتان ببیند و بشنود که شما احساس خود را بیان می کنید، به این ترتیب شما به آن ها کمک می کنید که بتوانند زبان بیان احساساتشان را پیدا کنند و در بقیه عمر از آن استفاده کنند. هنگامی که شما با احساسات خود ارتباط برقرار می کنید و به احساسات فرزندانتان درباره دیگر مردمان احترام می گذارید؛ درس های مهمی در مورد وضعیت و شرایط انسان به او می آموزید. به این ترتیب شما به او کمک می کنید که درک کند ما انسان ها بسیار بیش از آن که متفاوت باشیم به یکدیگر شبیه هستیم، به او کمک می کنید که ببیند ما انسان ها همگی با هم همبستگی داریم و مهم نیست چه قدر با هم فاصله داشته باشیم ودر کدام گوشه ی کشور یا دنیا باشیم، و بالاخره کمکش می کنید که بیاموزد«بنی آدم اعضای یکدیگرند.»
همچنان که این فرایند کندو کاو و گفت و گو را پیش می برید فرزندتان را تشویق کنید که به دنبال افراد یاریگر بگردد. افراد یاریگر همیشه در چنین مواقعی پیدایشان میشود. همیشه افرادی هستند که برای کمک پا پیش بگذارند. در فجایع هولناک یاریگران زیادی خواهند بود که نقش ها و وظایف متفاوتی را بر عهده می گیرند. آن ها را به فرزندتان معرفی کنید.
در این مورد که چگونه می توانید در فجایع به عنوان یک خانواده یاریگر باشید با فرزندتان صحبت کنید. شاید شما بتوانید به حادثه دیدگان کمک نقدی یا غیرنقدی بکنید، خون اهدا کنید، برایشان دعا کنید یا حتی با هلال احمر و سازمان های امدادی تماس بگیرید و بپرسید که چه چیزهایی در نقاط حادثه دیده مورد لزوم است. یک یا چند راه را برای کمک کردن انتخاب کنید و بگذارید بچه ها هم در انجام آن ها به شما کمک کنند. بگذارید بچه ها همراه شما به پایگاه انتقال خون بیایند و شاهد اهدای خون شما باشند. بچه ها را برای خرید اقلام بهداشتی موردنیاز حادثه دیدگان که سازمان های امدادی درخواست کرده اند با خود به خرید ببرید. بگذارید بچه ها در بسته بندی اقلام خریداری شده کمک کنند و در امور یاریگری مشارکت فعال داشته باشند. بگذارید بچه ها عشق و مردم دوستی را در این فعالیت ها ببینند.
از این رهگذر ما به بچه هایمان کمک می کنیم که چیزهایی درباره احساسات، جستجوی یاریگرها، درک همبستگی انسان ها و تعلق خاطر آن ها نسبت به یکدیگر یاد بگیرند، و بیاموزند که ما انسان ها حتی اگر فرسنگ ها از یکدیگر دور باشیم گویی همسایه یکدیگریم و به همان اندازه می توانیم در شادی و غم و رنج یکدیگر شریک هم باشیم و به یاری هم برخیزیم.

برگرفته از: www.parentstalk.com

زنان، مردان، و مساله تقسیم کار در منزل

2005-08-16T07:28:00.000+04:30

پس از تولد فرزندان، استرس در حدود نود درصد زوج ها افزایش پیدا می کند. و مهم ترین عامل ایجادکننده استرس مساله تقسیم کار در منزل است. متاسفانه حتی بیشتر طرفداران تساوی بین زن و مرد هم در این مورد به دامن چارچوب ها و نقش های سنتی درمی غلتند. این به آن معنا است که شما – به عنوان زن- ناچار هستید نسبت به همسرتان کار بیشتری در خانه و در قبال فرزندان انجام دهید. تحقیقات نشان می دهد که هر چه برابری بیشتری در تقسیم وظایف در خانه وجود داشته باشد، همسران احساس رضایت بیشتری از ازدواج و زندگی مشترک شان خواهند داشت. بنابراین حل این مسائل اهمیت ویژه ای در سلامت و موفقیت روابط شما در زندگی مشترک دارد. حال چگونه می خواهید وظایف رادر خانه تقسیم کنید؟ بسیار خوب، اگر هدف تان این است که کارهای منزل را عادلانه تر تقسیم کنید، نفس عمیقی بکشید و ادامه این متن را بخوانید.
1. از دید شوهرتان به قضیه نگاه کنید
پژوهشگران دریافته اند که زنان همواره تمایل دارند که میزان کاری که خودشان و همسرشان در منزل انجام میدهند اندازه گیری کنند. شگفت آور نیست که با چنین مقیاسی مردان به طرز رقت انگیزی بازنده هستند! در عوض مردان خودشان را طور دیگری ارزیابی می کنند، آن ها میزان کار خودشان را در منزل با کاری که پدران شان و گاه همکاران مردشان در منزل های شان انجام میدهند مقایسه می کنند. با استفاده از چنین مقیاسی است که بیشتر شوهران نسبت به سهمی که در کار منزل به عهده گرفته اند رضایت نسبی دارند!
2. در خواست کمک نکنید
تقاضای «کمک» کردن از همسرتان فقط باعث تقویت این دیدگاه می شود که او لازم نیست مسؤولیت زیادی در قبال مراقبت و رسیدگی به بچه ها داشته باشد. البته که این حرف به این معنا نیست که او نباید سهم خودش را در خانه انجام دهد، البته که باید انجام دهد! اما تقاضای «کمک» کردن باعث می شود که به نظر بیاید هر چه او به عنوان «کمک» به شما انجام میدهد لطفی است که در حق شما کرده و نه «وظیفه»ی او، با چنین دیدی شما به او بدهکار می شوید و باید از او سپاسگزار هم باشید!
3. استانداردهای تان را متعادل کنید
واقعیت این است که مردان و زنان استانداردهای بسیار متفاوتی دارند. یک مادر می گوید:«وقتی همسرم می گوید آشپزخانه تمیز است، منظور او این است که همه ظرف ها در ماشین ظرف شویی است!» در این حال ممکن است میز و کف آشپزخانه هنوز کثیف باشد. متعادل کردن استانداردها در سطح همسرتان به این معنی نیست که بچه ها همیشه با یک لباس یا با لباس کثیف به مدرسه بروند. برای بسیاری از کارها مثل عوض کردن پوشک، بازی، آموزش و سرگرم کردن بچه ها روش های زیادی وجود دارد و روش شما تنها روش درست نیست. واقعیت این است که اگر شما استانداردهای تان را متعادل کنید و با استانداردهای همسرتان وفق دهید؛ همسرتان مشارکت بیشتری در امور منزل و بچه ها خواهد داشت. هیچ بچه ای از این که پوشکش کمی دیرتر عوض شده یا موقع حمام کردن شامپو به طور کامل از موی سرش شسته نشده دچار آسیب و ناراحتی درازمدت نشده، بنابراین بهتر است برای تشویق بیشتر همسرتان به همکاری، کمال طلبی را کنار بگذارید و کمی از وسواس ها و ایرادگیری هاتان بکاهید. البته تغییر استاندارد کار مشکلی است، زیرا برای بسیاری از زنان توجه به امور منزل نه تنها بخشی از پرورش و تربیت فرزندان تلقی می شود بلکه معتقدند نحوه خانه داری آن ها معرف آن ها است.
4. گاهی چشم تان را ببندید
روزگار «شیفت دوم» برای زنان سرآمده؛ روزگاری که زنان یک شیفت در بیرون از خانه و یک شیفت در منزل و به امور منزل می پرداختند. بگذارید همسرتان هم بداند که شما حد و مرزهایی برای خود تعیین کرده اید، گاهی گفتن به موقع جمله ای مثل «فلان کار که از دستت برمیاد، خودت انجامش بده» می تواند تذکر مناسبی باشد که فراموش نشود که زن و مرد در امر بچه داری نیز شریک یکدیگر هستند. ممکن است شما زودتر از او متوجه شوید که دانه های برنج روی موکت ریخته، اما یکی از چالش های شما این است که چشم های تان را به روی کمی ریخت و پاش از این دست ببندید،اگر شما بلافاصله اقدام به تمیز و مرتب کردن هر چیزی که به نظرتان نامرتب است بکنید او هرگز یاد نخواهد گرفت که سهم خودش از کار منزل را به عهده بگیرد.
5. کمی تملق گو باشید
مردان عموماً مایل نیستند دست به کاری بزنند که در آن احساس بی کفایتی می کنند. در عین حال آن ها ازتعریف و تمجید خوش شان میآید. بنابراین یکی از بهترین روش ها برای این که همسرتان را وادار به کاری کنید که از آن خوشش نمی آید این است که او ارا تحسین و تمجید کنید؛ حتی اگر فکر می کنید خودتان بهتر از او می توانسته اید آن کار را انجام بدهید. تملق دلگرم کننده و نق زدن و عیبجویی آزار دهنده است. به همسرتان بگویید که قبلا فلان کار را خیلی خوب انجام داده و از او بخواهید که باز هم آن را انجام دهد. تمجیدهای غیرمستقیم هم مؤثر هستند بد نیست اگر گاهی بگذارید او هم بشنود که وقتی شما با یک دوست یا اقوام صحبت می کنید در مورد این که اخیرا همسرتان فلان کار را به خوبی انجام داده چیزهایی می گویید. آیا این کار به نظرتان یک جور زرنگی به نظر می رسد؟ شاید، اما بدانید که روشی است که کارگر می افتد. مطمئن باشید که همسرتان هر چه بیشتر احساس کند که متوجه تلاش و زحمات او هستید و او را تحسین می کنید بیشتر کمک خواهد کرد.
6. همه کاره نباشید
بسیاری از زنان مایل اند که مسؤولیت انجام کلیه امور مربوط به منزل و بچه ها را بپذیرند، زیرا فکر می کنند که این تنها محدوده ای است که هنوز بر آن تسلط دارند. اما بعضی زنان آن قدر تمایل دارند که کنترل امور منزل در دست خودشان باشد که جای کافی برای مشارکت همسرشان باقی نمی گذارند. برای بعضی دیگر از زنان مساله داشتن تسلط یا کنترل امور نیست، بلکه آن ها تنها می پندارند که مردان یا علاقه ای به کار درمنزل ندارند یا کفایت لازم برای انجام امور منزل را ندارند. و پیغامی که مردان از برخورد این زنان دریافت می کنند این است که بهتر و راحت تر است که خودشان را کنار بکشند. فراموش نکنید که همسر شما فردی است از اولین نسل پدرانی که انتظار می رود نقشی فعال در امور خانه داشته باشد.
وقتی زنان مادر می شوند سال ها است که آموزش های مستقیم و غیرمستقیم در این زمینه دیده اند، و منابع فراوانی برای یادگیری «مادری کردن» در اختیار دارند. اما مدل های خوب برای «پدری کردن» کمیاب هستند. نتیجه اخلاقی این داستان این است که حتی اگر می دانید که چه طور گریه نوزادتان را آرام کنید، قبل از این که برای آرام کردن نوزاد از جا بپرید بگذارید همسرتان با گریه نوزاد روبرو شود. مردان و زنان برخوردهای متفاوتی با یک مساله واحد دارند، و پدران نیاز دارند تا اعتماد به نفس خود را در زمینه های فوق با تمرین تقویت کنند. بگذارید همسرتان روش بچه داری خودش را پیدا کند و داشته باشد، به این ترتیب خانواده شما روش های متعددی در موارد مختلف برای مراقبت از فرزند در اختیار خواهد داشت.
7. کارها را تقسیم کنید
هیچ کار خاصی در خانه شما باارزش تر از کار دیگری نیست، بنابراین هر کاری را به کسی که بیشتر شایسته انجام آن است واگذار کنید؛ مگر این که این واگذاری مسؤولیت کاملا ناعادلانه باشد. از این رو لیستی از کلیه کارهایی که باید انجام شود تهیه کنید. اگر کاری را شما خوب انجام می دهید یا دوست دارید خودتان انجام دهید، آن کار را شما بکنید. به این ترتیب همسرتان هم سهم خودش از کار خانه را انجام می دهد.
اگر دستشویی یا حمام کثیف شما را بیشتر از همسرتان ناراحت می کند، خودتان آن را تمیز کنید. اگر همسرتان از خرده نان ریخته شده روی قالی بدش می آید خودش قالی را جارو کند. وقتی یکی از شما بگوید:« عزیزم، هیچی منو نارحت نمی کنه» و منظورش این است که خانه هر وضعی داشته باشد برایش مهم نیست و دست به کاری نخواهد زد، در صورتی که دیگری همه ی مسؤولیت را بپذیرد و کارها را انجام دهد مشکل ایجاد خواهد شد. چنین وضعیتی نیاز به گفت و گویی ملاحظه کارانه دارد. کاری که می توانید بکنید این است که کارهایی که برای هر دوتان ناخوشایند است با هم یا به نوبت انجام دهید یا اگر وضع مالی تان خوب است خدمتکاری بیاورید که برای تان انجام دهد. بد نیست گاهی هم محض سرگرمی و تفریح وظایف تان را در خانه با هم عوض کنید، حتی اگر این موضوع برای تان اهمیت ندارد حداقل به خاطر این که هر کدام تان ارزش کار دیگری را درک کنید گاه به گاه جای تان را با هم عوض کنید.
علاوه بر این ها شما هم سعی کنید کلیشه های جنسیتی را بشکنید. اگر قرار است همسرتان آشپزی کند و وعده ای غذا آماده کند، شما هم باید آمادگی داشته باشید که گرفتگی لوله دستشویی را باز کنید یا روغن ماشین را تعویض کنید.
8. مفهوم «کار» را دوباره تعریف کنید
هنگامی که زوج ها می خواهند کارها را بین خودشان تقسیم کنند، اغلب این مشکل پیش می آید که چه کارهایی دقیقا یک «کار» هستند. برای مثال در بسیاری از خانواده ها به غلط فکر می کنند بچه داری به اندازه کارهای دیگر «کار» نیست. هنوز هم بچه داری به همان اندازه وقت و انرژی می برد که خرید یا گردگیری وقت می برد و انرژی بر است. حتی اگر موقعی که شما مشغول شام درست کردن هستید همسرتان با بچه ها مشغول بازی و سر و کله زدن است وضعیت آنچنان که به نظر می رسد نابرابر نیست. درست است که به او ممکن است بیشتر خوش بگذرد اما به هر حال کسی باید این کار را انجام دهد و بچه ها را سرگرم کند. علاوه بر این اگر امروز او با بچه ها بازی می کند، فردا می توانید شما با بچه ها باشید و او شام را آماده کند.
«مرد جدید» ایده فوق العاده و جذابی است. اما «مرد قدیم» برای ده ها هزار سال بوده است و یک شبه ناپدید نمی شود. حتی در این روزگار که مردم روشن اندیش شده اند بسیاری از مسؤولیت های خانه همچنان بر دوش شما است، اما نه همه آن ها و نه همیشه. تحول در روابط شما و همسرتان در این زمینه ممکن است به کندی صورت بگیرد اما اگر تلاش کنید نشانه های بهبود اوضاع را در حجم کارتان، در کیفیت ازدواج تان و در زندگی تان با هم به عنوان والدین به عینه مشاهده خواهید کرد.

برگرفته از: www.parentstalk.com

مدیریت زمان برای مادران شاغل

2005-08-16T07:26:00.000+04:30

1. اهداف خود را تعیین کنید
این کار برای زنان شاغل بسیار مهم است. از خودتان بپرسید آیا فقط کار می کنید که درآمدتان کمک هزینه زندگی تان باشد یا هدف تان رسیدن به پست و موقعیت شغلی خاصی است؟ می خواهید چه مقدار از وقت تان را صرف کار و حرفه تان و چه مقدار صرف امور منزل و خانواده بکنید؟ مایلید چه قدر خودتان را درگیر فعالیت ها و مسائل فرزندان تان بکنید؟ اگر بخواهید آخر هفته تان را صرف بردن فرزندتان برای شرکت در مسابقه ورزشی بکنید باید اطمینان حاصل کنید که حرفه شما نیاز به کار در روزهای آخر هفته یا تعطیل ندارد. همه اهداف تان را به عنوان یک زن شاغل و به عنوان یک مادر روی برگه ای بنویسید. می توانید یک ستون جداگانه به هر یک اختصاص دهید.
2. اهداف تان را به وظایف کوچک تر تقسیم کنید
اهداف تان را به کارهای کوچک تر تقسیم کنید و برای دستیابی به هر یک ضرب الاجل تعیین کنید. اهداف کلی تر را به اهداف جزئی تر، ملموس تر و کوچک تر تقسیم کنید. سپس باید به سراغ هر یک از کارها بروید و زمانی برای به انجام رساندن آن ها تعیین کنید. اگر تنها یک هدف بزرگ داشته باشید و یک مهلت یک ساله برای رسیدن به آن به خودتان بدهید، بدانید که تا یازده ماه آینده حتی به آن فکر نخواهید کرد! به همین دلیل تقسیم اهداف به کارهای کوچک تر با زمان مشخص اهمیت ویژه ای دارد.
3. اولویت های خود را تعیین کنید
لیست اهداف تان را اولویت بندی کنید. این به خود شما بستگی دارد که چه کاری از نظرتان مهم تر باشد یا بخواهید به چیزی زودتر از بقیه چیزها دست پیدا کنید. مجبور نیستید در لیست اولویت بندی تان تک تک موارد را به ترتیب بچینید. می توانید مقیاسی بین یک تا سه برای خودتان داشته باشید و مهم ترین کارها را در اولویت یک قرار بدهید و اهداف بعدی را در اولویت دو یا سه.
4. زمانی برای برنامه ریزی در نظر بگیرید
در هر هفته یا ماه زمانی را به برنامه ریزی اختصاص دهید. برنامه فعالیت هایی که به نوعی با هم ناسازگار هستند اصلاح کنید یا اگر برنامه قبلی در مورد شما جواب نمی دهد در برنامه تجدید نظر کنید. اگر فرزندان تان به اندازه کافی بزرگ هستند و در کارهای شان قدرت انتخاب دارند در مورد برنامه ریزی فعالیت هایی که هر دو به نوعی در آن ها شرکت دارید اجازه دهید بچه ها نیز اظهارنظر کنند.
5. به دیگران محول کنید.
اگر می بینید سر کار با انبوهی از کارهایی مواجه هستید که سر موقع باید انجام شوند فراموش نکنید که فرزندتان به موقع باید به کلاس تقویتی یا ورزشی اش برسد. با همسر، مادر یا دوست تان تماس بگیرید و از آن ها بخواهید اگر می توانند این کار را انجام دهند.
6. برنامه انعطاف پذیر داشته باشید.
در برنامه تان فضای قابل توجهی را به مسائل غیرمترقبه اختصاص دهید. در این صورت مثلا اگر کودک تان مریض شود می توانید یک روز مرخصی بگیرید. برنامه شما باید به شما کمک کند نه این که به صورتی خشک و غیرقابل انعطاف شما را به دنبال خود بکشد.
7. یک سیستم برنامه ریزی برای خودتان داشته باشید
در سررسید یا تقویم رومیزی خود برنامه تان را بنویسید و پیگیری کنید. بهتر است برنامه تان در دسترس سایر اعضای خانواده نیز باشد. حتی می توانید از بچه ها بخواهید یک تقویم مغناطیسی درست کنند که قابل نصب روی در یخچال باشد، به این ترتیب آن ها هم میتوانند کارهای خودشان را به برنامه اضافه کنند.
8. به خودتان پاداش بدهید.
زمانی که به اهداف تان رسیدید، به خودتان پاداش بدهید! مثلا یک روز مرخصی از اجرای برنامه به خودتان بدهید و کمی خوش بگذرانید. این کار باعث می شود همچنان که در حال اجرای برنامه خود و انجام امور مربوطه هستید حس خوبی نسبت به آنچه در پیش رو دارید داشته باشید.
برگرفته از: www.about.com

تابستان و بازی‌‌های تابستانی برای کودکان

2005-08-16T07:22:00.000+04:30

تابستان فرا رسید و هوا در حال گرم شدن است، شما هم به جای این که تمام روز در خانه بمانید می‌توانید با کودک‌تان از بازی در محیط باز لذت ببرید. بسیاری از والدین وسوسه می‌شوند که تمام روز در خانه بمانند چون فکر می‌کنند در خانه بازی‌ها تمیزتر و سازمان‌یافته‌تر هستند. اما باید توجه داشت که فضای باز بیرون از خانه فرصت‌ها و تجربه‌های بی‌نظیری دراختیار کودکان قرار می‌دهد که در داخل خانه مهیا نیست. در این جا راه‌های جالبی پیشنهاد می‌کنیم که هم شما و هم کوک‌تان از فضای آزاد لذت ببرید.
اول ایمنی
بیش از هر چیز از ایمنی و امنیت محیطی که کودک در آن بازی می‌کند اطمینان حاصل کنید. این اولین قدم مهم برای لذت بردن از بازی در محیط خارج از خانه است. به چند نکته‌ی زیر دقت داشته باشید:
- از گرمای روزانه بپرهیزید. بین ساعات ده صبح تا دو بعدازظهر گرم‌ترین ساعات روز است و نور خورشید بیشترین آسیب را می‌زند. این زمان را صرف بازی در محیط‌های بسته یا خواب نیمروزی کنید.
- موقع طلوع و نیز غروب آفتاب پشه‌ها بیرون می‌آیند. اگر در محیطی زندگی می‌کنید که حشره زیاد است در این مواقع کم‌تر بیرون بروید.
- اگر در اطراف‌تان آب راکد به هر شکلی وجود دارد ( مثلا گلدان پرآب، گودال یا جوی یا حوضچه‌های آب راکد) آن را از بین ببرید چون پشه‌ها و سایر حشرات عاشق تخم‌ریزی و پرورش نوزاد در چنین آب‌هایی هستند.

کودک را خنک نگه‌دارید
از پیشنهادهای زیر برای خنک نگه‌داشتن کودک استفاده کنید:
- سایه. اطمینان حاصل کنید که سایه هم در اطراف محیط بازی هست. بهترین حالت وضعیتی است که کودک گاه در سایه و گاه در آفتاب قرار بگیرد. چون آفتاب نیز برای سلامتی کودک مفید است زیرا باعث تولید ویتامین دی در بدن وی می‌شود که به رشد استخوان‌های قوی و محکم کمک می‌کند.
- آب. بطری آب و لیوان مخصوص کودک را همراه ببرید، بد نیست چند قطعه یخ کوچک نیز داخل بطری بیندازید که آب سرد بماند. گاهی کمی آب بچشید تا کودک نیز به نوشیدن آب تشویق شود.
- لباس‌های نخی خنک. از این لباس‌ها برای تنفس و تعریق بهتر پوست استفاده کنید.
- کلاه. کودک را به پوشیدن کلاه عادت دهید. به این ترتیب نیازی به استفاده از کرم‌های ضدآفتاب نیز نخواهد بود. چون ممکن است کرم‌ها وارد چشم کودک بشوند.
- کرم ضدآفتاب. اگر برای مدتی بیش از نیم ساعت در معرض اشعه‌ی مستقیم آفتاب قرار خواهید گرفت به ساعد و بازوها، پاها و گردن کودک کرم ضدآفتاب مخصوص کودکان بمالید. اگر هوا زیاد گرم نیست، می‌توانید شلوار و بلوز آستین بلند با رنگ روشن به بچه بپوشانید که نیازی به ضدآفتاب نباشد. مراقب باشید ضدآفتاب را به دست‌ها و انگشتان کودک نمالید چون ممکن است دست‌هایش را به دهان ببرد یا به چشم‌هایش بمالد.

اوقاتی خوش برای بچه‌های خیلی کوچک و کودکان نوپا
در این جا چند راه برای سرگرمی کودکان در فضای باز ارائه می‌دهیم:
- بافت‌های جدید. بافت‌های جدیدی که در محیط اطراف وجود دارد به کودک نشان دهید. اجازه دهید کودک سبزه‌ها و چمن‌ها، و خاک و شن را با دست و پا لمس کند. نگران میکروب‌ها نباشید. می‌توانید همیشه بعد از بازی او را به حمام ببرید. علاوه بر این حمام باعث می‌شود مواد آلرژی‌زایی که کودک با آن‌ها تماس داشته شسته شوند
- حشرات. حشرات بی خطر مثل مورچه‌ و کرم ابریشم را به کودک نشان دهید. به کودک این احساس را القا کنید که این موجودات ترسناک نیستند بلکه عجیب و بامزه هستند. اجازه دهید کودک حشراتی که بی‌خطر می‌دانید لمس کند.
- بازی نام‌ها. به هر چیز جدیدی که می‌رسید نامش را بگویید، مثلا بگویید:« این یه پرنده است» یا: « سگه می گه: عو عو» یا:« هواپیما رو می‌بینی دخترم؟». اینکار باعث می‌شود که دامنه‌ی لغات کودک و نیز علاقه‌ی او به فضای باز افزایش پیدا کند.
- توپ بازی. توپ‌هایی دراندازه‌های مختلف همراه خود ببرید و با پرتاب کردن و شوت کردن توپ‌ها بازی سرگرم‌کننده‌ای را برای کودک ترتیب دهید.
- حباب‌ها. بازی با حباب‌های صابونی هم از بازی‌های مورد علاقه‌ی کودکان نوپا است.
- بازی رنگ‌ها. همه‌ی رنگ‌های جالب فضای باز را به او نشان دهید مثلا چمن‌های سبز،آسمان آبی و غیره.
- بوییدن گل‌ها. گل‌ها از چیزهای جالب موردعلاقه‌ی کودکان نوپا است. برای این که به کودک یادبدهید که چگونه درکی از بوها به دست آورد به او نشان دهید که چگونه گل‌ها را ببوید و از بوی گل‌ها لذت ببرد.
- آب بازی. اگر حوضچه یا وان پلاستیکی یا استخر کوچک بادی دارید که بتوان در جایی مثل حیاط منزل از آن استفاده کرد،آن را پر آب کنید و بگذارید کودک آب بازی کند. خودتان نیز با او همراهی کنید. البته هرگز کودک را در این وضعیت تنها رها نکنید. پس از اتمام بازی آب وان یا استخر بادی یا حوضچه را حتماً خالی کنید.

بچه‌های بزرگ‌تر
- پیاده‌روی عصرانه. هر هفته چند روز حوالی عصر یا غروب برای پیاده روی بیرون بروید. این زمان فرصت خوبی برای صحبت کردن درباره‌ی زندگی و موضوعات دیگر است. در بین راه می‌توانید کمی نرمش هم بکنید. در این پیاده‌روی‌های عصرانه فرزندتان فرصت خواهد داشت که دوستان جدید پیدا کند.
- بازی در حوض یا استخر. اگر حوض یا استخر در منزل دارید از آن به نحو احسن استفاده کنید، اگر هم دوستان یا همسایگان‌تان حوض یا استخر دارند کودک را به آن‌جا ببرید. نگذارید که فقط بچه‌ها همدیگر را خیس کنند، خودتان هم بچه شوید و همراه با کودک‌تان آب ‌بازی کنید.این کار برای بچه‌ی شما خیلی معنادار خواهد بود.
- کمپ در حیاط پشتی. اگر اهل رفتن به کمپ نیستید، چیزی شبیه کمپ در حیاط خانه بسازید، یکی دو هفته یک‌بار شب هنگام در حیاط منزل چادر بزنید مثل این که خانوادگی به کمپ رفته باشید.
- بچه‌ها را از محیط خانه دور کنید. آن‌ها را از تلویزیون و بازی‌های رایانه‌ای و ویدیویی دور کنید و برای بازی بیرون بفرستیدشان. بهتر از آن این است که خودتان هم به آن‌ها بپیوندید. اگر بچه‌های شما ببینند که فعالیت‌های خارج از خانه شما را نیز هیجان‌زده و سرگرم و شاد می‌کند، آن‌ها نیز این گونه فعالیت‌ها را در سبک زندگی خود خواهند گنجاند.
برگرفته از: www.askdrsears.com

كودكان احساسات پیچیده تری دارند

2005-08-13T07:45:00.000+04:30

نیویورک، 7 آگوست (یونایتدپرس اینترنشنال)- پژوهش هایی در امریکا نشان می دهد که نوزادان از لحاظ عاطفی و ذهنی بسیار پیچیده تر از آن چیزی هستند که پیش از این تصور می شد. بیش از یک قرن بود که تصور می شد نوزادان مخلوقاتی با ذهنی بسیار ساده هستند که آنچه در اطراف شان می گذرد تقلید می کنند و تنها احساسات ابتدایی چون شادی، غم و عصبانیت را درک می کنند.
نشریه نیوزویک در گزارشی زیر عنوان «مغز کودک شما» می نویسد: علم تصویر دقیق تری از آنچه در دل و ذهن کودکان می گذرد ارائه میدهد.
مدت ها پیش از این که کودکان اولین کلمات را فرابگیرند یا سعی کنند بنشینند، بر احساسات پیچیده ای - همچون حسادت، همدلی، یأس- واقف اند که پیش از این تصور می شد بسیار دیرتر -در حدود سن نوپایی- آموخته می شوند.
آندرو ملزوف، استاد روانشناسی در دانشگاه واشینگتن دریافت که کودکان در حدود یک سالگی بادنبال کردن نگاه دیگران، استنباط آنچه را که دیگران درباره اش فکر می کنند آغاز می کنند. او می گوید: این یافته کمک می کند که توضیح دهیم چرا توانایی زبان در کودکان نابینایی که مادران شان تمایلی به تعامل با آن ها ندارند بسیار دیرتر نمایان می شود.
منبع: http://www.sciencedaily.com/

نکاتی برای سفر با کوچولوها

2005-07-28T12:06:00.000+04:30

با شروع فصل تابستان، وقت مسافرت‌های خانوادگی هم فرامی‌رسد. فرقی نمی‌کند که سفر شما با ماشین از میان کوه‌ها و جنگل و صحرا باشد یا با هواپیما به یک نقطه‌ی خوش آب و هوا باشد، به‌هرحال با همراه داشتن یک کوچولو ممکن است اصلا سفر شما شبیه مسافرت‌های معمول نباشد.
چه در یک فرودگاه شلوغ باشید یا یک ماشین پر سر و صدا، یا در ترافیک شب تعطیل آخر هفته مانده باشید یا با آب و هوای ناپایدار مواجه شده باشید؛ راه‌های زیادی برای مشغول کردن کودکان و در نتیجه شبیه کردن مسافرت‌تان به مسافرت‌های معمول وجود دارد. در این جا چند پیشنهاد خلاقانه برای مشغول کردن بچه‌ها در طی سفر ارائه می‌دهیم.

نکته‌های برای سفر در جاده
درست است که ساعت‌ها گذران وقت در ماشین با بچه‌ها ممکن است کسالت‌بار به نظر برسد، اما ما در این جا راه‌هایی را پیشنهاد می‌کنیم که هم به شما خوش‌بگذرد و هم بچه‌ها لذت ببرند.
الف- آواز و موسیقی- هیچ چیز مثل موسیقی و آواز گذر زمان را کوتاه نمی‌کند. چند سی دی یا نوار که مورد علاقه‌ی بچه‌ باشد و ترجیحاً هم شما و هم بچه بتوانید با آن همخوانی کنید همراه ببرید. بد نیست کف زدن یا بعضی ژست‌ها یا حرکات دست مربوط به مفاهیم ترانه‌ای که می‌خوانید به کودک بیاموزید تا برای کودک سرگرم‌کننده‌تر و جالب‌تر به نظرآید. اگر حوصله‌ی بچه از شنیدن نواری که همیشه گوش می‌کنید سر می‌رود؛ برای سفر چند نوار با آهنگ‌ها و ترانه‌های جدید بخرید.
ب- اسباب‌بازی‌های موزیکال- این اسباب‌بازی‌ها هم می‌توانند در طول سفر با ماشین، کودکان را شاد و قانع کنند. حتی یکی از والدین می‌تواند روی صندلی عقب بنشیند و برای بازی با این اسباب‌بازی با کودک همراهی کند. ج- نشاندن کودک در صندلی راننده- البته که منظور صندلی واقعی راننده نیست! یک صندلی فرضی با استفاده از خلاقیت ذهنی خود بسازید. به کودک نشان دهید که این صندلی فرضی که ظاهرا روی آن نشسته‌اید درست شبیه صندلی راننده است و دارای بوق، فرمان و سایر ملحقات قابل استفاده است و نشان دهید که چه طور این لوازم فرضی را به کار بگیرد. این کار برای کودک فرصتی برای آموختن مفهوم چپ و راست نیز هست.
د- تماشای منظره‌ها- از این فرصت برای آموزش چیزهایی که کودکان کمتر از نزدیک دیده‌اند یا هرگز ندیده‌اند استفاده کنید و درباره‌ی کوه‌، جنگل، صحرا، برف و باران و سایر پدیده‌هایی که در طول سفر می‌بینید با او صحبت کنید.
هـ- توقف برای استراحت- وقتی با کودکان با ماشین سفر می‌کنید در برنامه‌ریزی سفر زمان بیشتری از حالت معمول درنظر بگیرید. کودک شما به توقف‌های کوتاه نیاز پیدا خواهد کرد، و این توقف‌ها از یکنواختی ماشین‌سواری‌های طولانی در طول سفر می‌کاهد.
و- نقشه خوانی- قبل از سفر نقشه‌ای از محلی که خواهید رفت روی کاغذ بکشید، شکل و شمایل آن طوری باشد که بچه‌ها از آن خوش‌شان بیاد و در ضمن نقاط مهم در طول راه را روی نقشه علامت‌گذاری کنید. بچه‌ها هم می‌توانند نقشه‌ی خودشان را بکشند. نقاط جالب سفر را به بچه‌ها نشان دهید و از آن‌ها بخواهید روی نقشه‌ی خود دور آن نقاط خط بکشند، این کار باعث می‌شود که کودکان درکی از فاصله‌ای که پیموده‌اید و راهی که در پیش دارید به دست آورند.

ز- زیر دستی نقاشی- قبل از سفر یک زیردستی مخصوص برای نقاشی از لوازم‌التحریر فروشی بخرید، به این ترتیب بچه‌ها می‌توانند بخشی از طول سفر را با نقاشی کردن بگذرانند. این کار زمانی برای سکون و آرامش نیز در اختیار شما می‌گذارد.
ح- صندلی مخصوص- هرگز کودک رادر ماشین بیرون از صندلی مخصوص کودک ننشانید. این کار ارزش ریسک کردن ندارد. اگر کودک شما از آن دسته بچه‌هایی است که در صندلی مخصوص بی‌تابی می‌کنند زمان بیشتری برای سفر در نظر بگیرید و از توقف‌های بین راه برای رفع خستگی کودک بهره بگیرید. علاوه بر این مادر می‌تواند روی صندلی عقب بنشیند و در طول راه همان جا به بچه غذا بدهد و ...
ط- تعویق زمان حرکت- اگر واقعاً کودک‌‌تان تحمل سفر طولانی با ماشین را ندارد، سفرتان را به حوالی غروب و سر شب موکول کنید. البته در صورتی که مطمئن باشید در رانندگی در شب خواب‌آلود نخواهید شد و کاملا احساس هوشیاری و بیداری در طول شب داشته باشید.
ی- بطری آب- در طول سفر در فصل تابستان، حتما به میزان کافی به بچه آب بنوشانید، چون کودک تشنه بدخلق است.

نکته‌های برای سفر هوایی
برای بچه‌ها هیچ چیز هیجان‌انگیزتر از سفر با هواپیما نیست. اما به نظر می‌رسد برای بچه‌های خیلی کوچک این‌طور نیست. اگر با خانواده سفر می‌کنید در این جا راه‌هایی پیشنهاد می‌کنیم که سفر را برای کودکان مفرح‌تر و سرگرم‌کننده‌تر و برای بچه‌های خیلی کوچک راحت‌تر کند.
الف- در هنگام صعود و فرود هواپیما به بچه‌های کوچک چیزی بخورانید. با این کار کودک در هنگام اوج گرفتن هواپیما مشغول مکیدن و بلعیدن خواهد بود و دچار ناراحتی گوش -گرفتگی گوش ناشی از اختلاف فشار هوا- نخواهد شد. معمولا فرود باعث ناراحتی بیشتر گوش می‌شود، بنابراین سعی کنید حتما زمانی هم که احساس کردید هواپیما در حال کم کردن ارتفاع است شروع به خوراندن خوراکی به بچه کنید. در ضمن بهتر است بدانید که پستانک در این موقع کافی نیست چون کودک هم باید چیزی بمکد و هم ببلعد.
ب- برای گذراندن زمانی که منتظر سوارشدن به هواپیما هستید توپ یا اسباب‌بازی قِل‌خوردنی دیگری که مورد علاقه‌ی بچه باشد همراه ببرید و در سالن انتظار فرودگاه با او بازی کنید.
ج- هواپیمای اسباب‌بازی یا ماشین اسباب‌بازی و مانند آن را نیز می‌توانید همراه ببرید تا در هنگام انتظار پرواز کودک با آن بازی کند.
د- می‌توانید کتاب نیز همراه خود ببرید و در سالن انتظار یا در هواپیما کودک را با آن سرگرم کنید، کتابی در مورد هواپیما و پرواز می‌تواند در این موقع خیلی مفید و جذاب و به درد بخور باشد.هـ- به کودک اجازه دهید چمدان سفر مخصوص خود داشته باشد. یک کوله پشتی حاوی اسباب‌بازی‌ها، بطری آب و مقداری تنقلات به کودک‌تان کمک خواهد کرد که احساس بزرگانه‌ای داشته باشد و در هواپیما رفتار بهتری داشته باشد.
و- هیچ چیز غیر از کارت بازی خانوادگی به گذر زمان کمک نمی‌کند. انواع کارت‌های بازی که مناسب سن همه باشند می‌توانند مفید باشند، یا کارت‌هایی مخصوص بچه‌های کوچک‌تر، فِلـَش کارت‌ها نیز مناسب هستند چون سرگرمی را با آموزش همراه می‌کنند.
ز- مراقب باشید کودک منظره‌های تماشایی بیرون را از دست ندهد. ابرها، دریا، کوه‌ها، صحراها و چیزهای دیگری که به طور معمول نمی‌تواننداز این زاویه ببینند به او نشان دهید.
ح- بعضی اسباب‌بازی‌های دوست‌داشتنی و کوچک او را همراه ببرید، چیزهایی مثل عروسک سخنگو یا هر اسباب‌بازی دیگری که با دیدن آن کمتر احساس دوری از محیط خانه را داشته باشد.
ط- غذایی که در هواپیما سرو می‌شود ممکن است قابل پیش‌بینی نباشد، و شما هم احتمالا خواهان یک کودک گرسنه در طول یک پرواز طولانی نیستید. بنابراین خوراک مختصر سالمی به همراه داشته باشید که اگر کودک به منوی غذایی هواپیما علاقه نداشت بتواند با خوردنی مذکور خود را سیر کند.
برگرفته از:
www.askdrsears.com

چگونه در کودکان عادت مطالعه ایجاد کنیم؟

2005-07-28T11:56:00.000+04:30

- چرا برای کودکی که هنوز معانی کلمات را نمی داند باید کتاب خواند؟ چرا برای کودک نوپایی که نمی فهمد باید شعر و ترانه خواند؟
هر دوی این کارها به کودکان کمک می‌کند که ارتباط بین کلمات و معانی آن‌ها را دریابند. همچنین کمک می‌کند که محیطی خوشایند و امن برای بچه‌ها ایجاد شود و به ایجاد علاقه‌ای دیرپا به مطالعه و یادگیری برای تمام عمر منجر می‌شود.
برخی والدین فکر می‌کنند که یادگیری مطالعه از زمانی آغاز می‌شود که کودک بتواند الفبا را به خاطر بسپارد و کلمات را تلفظ کند. اما واقعیت این است که اساس مطالعه خیلی زودتر از این‌ها شکل می‌گیرد. هر روز وقتی شما به اشیا اشاره می‌کنید و در موردشان توضیح می‌دهید، مثلا وقتی به کودک لباس می‌پوشانید، یا با کودک نوپای‌تان به خرید می‌روید یا به همراه کودک به سن پیش‌دبستانی خود آشپزی می‌کنید؛ شما به نوعی مطالعه و خواندن را پایه‌ریزی می‌کنید.
مهم‌ترین چیز این است که آموزش مطالعه به کودکان تبدیل به کاری می‌شود که موجب احساس نزدیکی بیشتر کودکان به والدین ( یا شخص مراقبت کننده از آن‌ها) در زندگی می‌شود. در این جا راه‌هایی پیشنهاد می‌کنیم برای خانواده‌هایی که می‌خواهند به کودکان‌شان کمک کنند تا ارتباط بین کلمات و معانی آن‌ها را درک کنند.
نوزادان و بچه‌های خیلی کوچک
الف- در مواقع مختلف، مثلا موقع عوض کردن پوشک، حمام کردن، غذا دادن یا بازی کردن با او حرف بزنید و برایش شعر و ترانه بخوانید.ب- کتاب و کارت‌های آموزشی عکس‌دار با رنگ‌های روشن به او نشان دهید. یادتان باشد که در این سن کودک احتمالا از نگاه کردن، انداختن و جویدن کتاب‌ها بیشتر از مطالعه لذت می‌برد. ( بهتر است به جای کتاب‌های کاغذی معمولی از کتاب‌های پارچه‌ای یا پلاستیکی-کتاب حمام- که مخصوص بچه های کوچک تهیه شده ودر بازار موجود است استفاده کنید.م)
ج- برای افزایش دامنه‌ی لغات کودک هنگام تماشای کتاب‌ها از او سؤال بپرسید، مثلا بپرسید:« این چیه؟» یا:« خرسه کجاست؟»
د- کلمات روی تابلوها را در اماکن مختلف مثل پارک، باغ‌وحش، یا حتی در حین پیاده‌روی یا ماشین‌سواری به او نشان دهید.
هـ- از زمانی که متوجه می‌شوید بچه‌ به حروف روی اسباب‌بازی‌ها دقت می‌کند، نام حروف را به او بگویید. کلمات را بلند بخوانید و معنی آن‌ها را برایش توضیح دهید.
کودکان نوپا
الف- کتاب خواندن قبل از خواب، راه خوبی برای دل‌کندن از بازی‌های حرکتی و جست و خیز، و پذیرش زمان استراحت و خواب است. کودکان نوپا ممکن است از شما بخواهند بارها و بارها داستان مورد علاقه‌شان را برای‌شان بخوانید. آن‌ها ممکن است کلمات و تصاویر را به هم مرتبط کنند و اگر شما هنگام کتاب خواندن مکث کنید خودشان جای خالی کلمات را پر کنند.
ب- بگذارید کودکان همراه با شما لیست خرید بنویسند. ممکن است آن‌ها بخواهند مرتب کردن و شمارش پول‌ها را در دست شما ببینند و انجام سایر کارهای خرید روزانه را تقبل کنند.
ج- گردش‌های کوتاه به محل‌های جدید داشته باشید و درباره‌‌ی آن‌چه در اطراف‌تان می‌گذرد با کودک صحبت کنید. اگر امکان دارد در مورد رویدادهای مشابه، قبل و بعد از گردش مطالعه کنید.
د- برای بچه‌ها یادداشت و نامه بنویسید و روی در یخچال بچسبانید! نام‌ها و کلمه‌ها را برای‌شان هجی کنید تا آرام آرام با آن‌ها آشنا شوند.

کودکان پیش‌دبستانی
الف- کودکان را تشویق کنید که گام‌ به گام به دستورالعمل‌های نوشته شده عمل کنند( مثل دستورالعمل‌های کاربرد وسایل و نظایر آن.م)، یا به خواندن برچسب‌ کالاها در فروشگاه‌ها ترغیب‌شان کنید.ب- در حدود چهار یا پنج سالگی کودکان ممکن است شروع به پرسیدن سوال درباره‌ی نوشته‌های کتاب‌ها بکنند. کتاب‌هایی که دارای عکس‌هایی با زیرنویس نام‌ اشیا باشند کمک می‌کنند که کودک رابطه‌ی بین کلمات و اشیا را راحت‌تر دریابد.
ج- با کارت‌های عکس‌دار با او کارت‌بازی بکنید، البته به خاطر داشته باشید که در این سن ممکن است کودک همیشه طبق قاعده بازی نکند!د- مجموعه‌ای از چیزهای مختلف را فراهم کنید تا از این طریق کودکان خواندن و نوشتن را با بازی تجربه کنند، مثلا بلیط اتوبوس، کارت تبریک و چیزهایی از این دست را در اختیار او بگذارید.دانش‌آموزان ابتدایی
الف- به مطالعه همراه کودکان‌تان همچنان ادامه دهید، به ویژه پیش از خواب، و حتی اگر کودک خواندن را آموخته است.
ب- طبق برنامه‌ی مشخصی به طور منظم به کتابخانه‌ بروید، این کار باعث می‌شود که کتاب بخشی از برنامه‌ی زندگی کودک بشود. به کودکان نشان دهید که شما نیز برای کسب اطلاعات و لذت بردن، کتاب و مجله مطالعه می‌کنید.ج- به قصه‌هایی که کودکان می‌نویسند همچنان که به جوک‌ها و چیستان‌های شان گوش می‌کنید؛ گوش فرادهید. آن‌ها را ترغیب کنید که نظرات خود را در مورد موضوعات مختلف بنویسند.
د- بازی با کلمات و بازی جمله‌سازی با آن‌ها بکنید.

برگرفته از: http://www.kidsource.com

رمز موفقیت والدین در تربیت فرزندان

2005-07-03T22:35:00.000+04:30

از لحظات با هم بودن استفاده كنید عزت نفس كودكان شدیداً تحت تأثیر كیفیت اوقاتی است كه با آن ها می گذرانید؛ نه مقدار زمانی كه می گذرانید. زندگی پرمشغله باعث شده بسیاری از والدین به جای توجه به فرزندان شان تنها به این فكر كنند كه كار بعدی كه باید بكنند چیست. اگر كودكان اوقات باكیفیتی را در طول روز با والدین خود نگذرانند، ممكن است سوء رفتار از خود نشان دهند، چون احساس می كنند توجه منفی والدین به آن ها بهتر از بی توجهی است.

عمل بلندتر از حرف سخن می گویدآمارها نشان می دهد كه كودكان در روز بیش از دو هزار درخواست دریافت می كنند كه باید اجابت كنند. نتیجتاً بسیاری از آن ها دیگر گوش شنوایی برای حرف های والدین خود ندارند.

روش هایی برای احساس اقتدار و توانایی به كودكان ارایه دهید. اگر والدین چنین كاری نكنند، كودكان خود راه های نامناسبی برای احساس اقتدار خواهند یافت. بعضی روش ها برای این كه فرزندان احساس اقتدار و توانایی كنند عبارتند از:نظرخواهی از آن ها، دادن حق انتخاب، كمك كردن در امور خانه (حتی در صورتی كه خودتان با دردسر كم تری می توانید كارهای مزبور را انجام دهید).

از پیامدهای طبیعی استفاده كنید. بسیاری از اوقات وقتی والدین در موضوعی رأساً مداخله می كنند، فرصت های یادگیری را از فرزندان خود می دزدند. به جای عیب جویی و یادآوری های مداوم اجازه دهید پیامدهای طبیعی رفتار بچه ها با آن ها سخن بگوید.

از پیامدهای منطقی استفاده كنید.اغلب ممكن است پیامدهای طبیعی رفتارها خیلی سخت و شدید باشد یا از نظر زمانی این قدر دیر اتفاق بیفتد كه از نظر تربیتی قابل استفاده نباشد. وقتی موضوع به این شكل است، استفاده از پیامدهای منطقی مؤثر است. این نكته حایز اهمیت است كه حتماً پیامدهای منطقی، منطقاً با رفتاری كه بچه انجام داده مرتبط باشد، تنها در این صورت پیامد منطقی می تواند از نظر تربیتی كارساز باشد. برای مثال اگر فرزندتان فراموش كرده فیلمی كه از ویدیو كلوپ امانت گرفته برگرداند و یك هفته تمام نوار ویدیو روی زمین افتاده، برنگرداندن نوار تنها خشم و رنجش در فرزند ایجاد می كند، به جای آن، نوار را به كلوپ برگردانید و هزینه كرایه فیلم را از پول توجیبی او كم كنید. در این برخورد، بچه می تواند منطق نظم را بفهمد.

از درگیری بپرهیزید. اگر فرزندتان در پی قشقرق راه انداختن است تا میزان صبر و شكیبایی شما را آزمایش كند، یا بی ادبانه صحبت می كند، والدین باید اتاق را ترك كنند و بگویند" هر وقت خواستی دوباره مؤدب باشی برگرد تا صحبت كنیم". صحنه را با عصبانیت یا در حالی كه شكست خورده به نظر می رسید ترك نكنید. كار انجام شده را از شخص انجام دهنده متمایز كنید. هرگز به كودكان نگویید "تو بد هستی". به جای این به كودكان كمك كنید تا متوجه شوند چه كاری از كارهای شان نادرست یا غیرقابل قبول بوده است. رفتارهای بچه ها ممكن است نادرست باشند، مهم نیست چه كاری می كنند اما كودكان همچنان نیاز دارند كه دوست داشته شوند.

ثبات رأی داشته باشید، تا آخر سر حرف خود باشید. بچه ها نیاز به پیام های قاطع و صریح دارند. البته این هم مهم است كه به همین اندازه بر سر حرف خودتان مصر باشید. مثلاً اگر كودكی می داند كه بعد از ساعت هشت دیگر آب نبات به او داده نمی شود، مهم نیست چه قدر اخم و گریه و جنجال یا خواهش می كند، به هیچ وجه نباید بعد از ساعت هشت آب نبات داده شود. اغلب والدین به دنبال راه حل های مصلحت آمیز هستند. این كار باعث تربیت بچه هایی می شود كه احساس مغلوب بودن دارند. فراموش نكنید كه می خواهید كودكانتان در بزرگسالی چگونه اشخاصی باشند و در تربیت كودك متفكرانه تر برخورد كنید.

همزمان مهربان و قاطع باشید. والدین اغلب وقتی فرزندانشان درست رفتار نمی كنند یا به حرف شان گوش نمی كنند آزرده می شوند و شكیبایی خود را از كف می دهند. این حالت به آسانی به عصبانیت می انجامد.بسیار مهم است كه حتماً تا حد ممكن آرام بمانید. قاطع بودن نیاز به فریاد كشیدن ندارد.

منبع:http://www.udel.edu

تنظیم برنامه خواب برای کودکان نوپا

2005-06-26T11:41:00.000+04:30

یکی از چالش های رایجی که والدین کودکان نوپا و خردسالان دائما ًبا آن مواجه اند چگونه خواباندن آن ها است. با تنظیم یک برنامه یا عادت خواب مناسب هم والدین راحت تر خواهند بود و هم کودک با مقاومت کم تری به رختخواب خواهد رفت.
عادت های خواب خوشایند باعث می شود که گذار از بیداری به خواب برای بچه ها آسان می شود و به آن ها کمک می کند که در مورد آن چه در انتهای یک روز رخ می دهد احساسی توام با امنیت و آرامش داشته باشند. برای ایجاد یک عادت خواب که در سال های آینده نیز برای شما و کودک نوپای تان مناسب باشد، بهتر است که رشته ای از مراحل را در نظر بگیرید به طوری که بتوانید هر شب به طور ثابت و با ترتیب خاصی آن ها را انجام دهید. این ثبات و ترتیب از آن نظر حائز اهمیت است که روال برنامه ی قبل از خواب برای کودک قابل پیش بینی باشد. گرچه واقعیت این است که به موازات رشد سنی کودک، این برنامه تغییراتی خواهد داشت اما اصل برنامه تغییری نخواهد کرد. در سن نوپایی این برنامه می تواند شامل موارد زیر باشد:مسواک زدن دندان ها، دستشویی رفتن، پوشیدن لباس خواب و خواندن یک داستان مناسبِ وقت خواب که همگی هر شب با همین ترتیب و نظم انجام می شوند، یا مثلا برنامه ای به این ترتیب: حمام، شعرخوانی، خواندن یک داستان، شعر خوانی، نوشیدن یک لیوان آب، خواندن داستان، نوشیدن یک لیوان آب و خواندن داستانی دیگر.
سبک این برنامه کاملا به خود شما بستگی دارد که خواسته باشید برنامه ای ساده و سریع برای خواب داشته باشید یا این که بخواهید برنامه تان بین بیست تا سی دقیقه طول بکشد و به این ترتیب زمانی را به طور خاص و خصوصی با کودک تان باشید و برای او کتاب بخوانید و در کنار هم آرام بگیرید.برنامه های خواب در صورتی که ساعتی قبل از آن به انجام بازی های آرام و کم افت و خیز با کودک بپردازید بهترین نتیجه را خواهد داد، زیرا این کار باعث خواهد شد که سطح فعالیت بچه به طور تدریجی کاهش پیدا کند و سیستم عصبی او آماده ی استراحت بشود. بازی های خشن، دویدن، کشتی گرفتن، قلقلک دادن و حتی تماشا کردن برنامه های تلویزیونی یا فیلم های ویدویویی اکشن و پر هیجان، مرحله ی گذار به خواب آرام را با مشکل مواجه می کنند. اصولی که در زیر بیان شده می تواند به شما کمک کند که یک برنامه ی سودمند و نتیجه بخش برای قبل از خواب فرزندتان طراحی و اجرا کنید به نحوی که هم برای شما و هم برای فرزندتان مناسب و عملی باشد.
زمان خاصی را برای خواب در نظر بگیرید و از آن تخطی نکنید. در صورتی که از یک الگوی سازگار با طبیعت برای برنامه ی خواب استفاده کنید ساعت درونی بدن کودک شما خیلی سریع تر خودش را با آن وفق می دهد. مثلا خواب دیرهنگام در شب، الگوی چندان سازگاری با طبیعت کودک نیست.
هشدار بدهید. درست پیش از خواب به کودک خاطرنشان کنید که نزدیک وقت خواب است. کودک شما احتمالا کوچک تر ازآن است که درک درستی از زمان داشته باشد، بنابراین مثلا اگر بگویید « فقط پنج دقیقه وقت داری» ممکن است درکش نکند. به جای این به نحوی او را نسبت به فرارسیدن وقت خواب شرطی کنید، مثلا با جمع کردن اسباب بازی ها، یا آوردن لباس خواب یا نمایش هر نشانه ی دیگری که به او بفهماند وقت خواب فرارسیده. بعضی والدین برای اعلام فرارسیدن وقت خواب از صدای زنگ یک زنگوله یا زنگ ساعت استفاده می کنند که چند ثانیه ای طول می کشد و به این ترتیب بچه می فهمد که وقت خواب رسیده، این کار باعث می شود که وقت خواب به طور مستقیم توسط والدین اعلام نشود و گله و شکایت و مقاومت و چانه زدن کودک کم تر باشد.
یک خوراک مختصر فراهم کنید. یک وعده ی سبک که هم شامل پروتئین و هم کربوهیدرات باشد ( مثلا یک قطعه ی کوچک پنیر و یک قطعه نان سبوس دار) می تواند حالت خواب آوری داشته باشد و کمک کند که بچه در تمام طول شب بخوابد، چون کربوهیدرات ها باعث خواب آلود شدن می شود و پروتئین کمک می کند که قند خون تا صبح ثابت ماند. دقت کنید که حتماً بعد از خوردن غذا دندان های کودک مسواک شود.
بچه را با آب گرم حمام کنید. حمام آب گرم باعث می شود که دمای بدن کودک به آرامی بالا برود و بیشتر به خواب متمایل شود. علاوه بر آن بازی در حمام او را بیشتر آماده ی استراحت می کند.
پوشیدن لباس خواب. برای خواب لباس خوابی راحت، که تنگ نباشد و نه زیاد سبک و نه زیاد گرم باشد برای کودک انتخاب کنید.
داستان مورد علاقه ی کودک را برای او بخوانید. خواندن چنین داستانی می تواند بخشی از برنامه ی خواب باشد که برای کودک بسیار آرامش بخش است، به ویژه که داستان مورد علاقه اش مناسب وقت خواب و به نحوی به خوابیدن مربوط باشد. گرچه به مرور زمان و با بزرگ تر شدن بچه، او از شما داستان های بیشتر و متنوع تر طلب خواهد کرد.
هنگام قصه خوانی موزیک ملایم پخش کنید. پخش موزیک هنگامی که کودک در حال به خواب رفتن است نیز می تواند مناسب باشد.
بهتر است کودک دوستی داشته باشد که با او به خواب برود. عروسک یا خرس پشمالو یا پتوی مورد علاقه ی کودک می تواند برای خواب به بچه احساس آرامش بدهد.
شیشه خوردن پیش از خواب را محدود یا حذف کنید. اگر کودک تان عادت دارد با خوردن شیشه به خواب رود از آب استفاده کنید. چون شیر، شیر خشک و آب میوه در لابلای دندان های کودک باقی می ماند ومنجر به پوسیدگی دندان می شود ( حتی در شیرخواران).
«شب بخیر گفتن» را کوتاه برگزار کنید. سعی کنید هنگامی که برنامه ها تمام می شود و وقت رفتن شما است تنها به گفتن «شب بخیر» اکتفا کنید و اتاق را ترک کنید، حتی اگر کودک شما را صدا زد به اتاق برنگردید. این کار کمی بیرحمانه به نظر می رسد ولی واقعیت این است که اگر شما به اتاق برگردید گویی به کود ک تان آموخته اید که «اگه مامان رو صدا کنم، اون برمی گرده». به این ترتیب بچه ها یادمی گیرند که چه طور والدین شان را سریعاً نسبت به چیزی شرطی کنند! هرگونه تردید از جانب شما برای اجرای برنامه ی خواب، برای کودک نشانه ی این است که شما در اجرای برنامه جدی نیستید و می فهمد که اگر به اندازه ی کافی داد و فریاد راه بیندازد می تواند وقت خواب را به تاخیر بیندازد تا شما کمی بیشتر با او بازی کنید.

برگرفته از: ( http://www.parents.com/)

چند لینک در مورد طب ورزشی

2005-06-24T08:19:00.000+04:30

مطالب فارسی
مقالات

تغذیه در ورزشکاران، تنظیم میزان انواع موادغذایی، آب، املاح و مکمل های دریافتی ورزشکاران برای حفظ سلامتی آن ها، تغذیه قبل از مسابقه، کاهش وزن برای ورزشکاران، تدوین برنامه غذایی برای ورزشکاران
http://www.irteb.com/sportmedical/sportdiet.htm

اقدامات اوليه در آسيب هاي ورزشي، اصول برخورد با آسیب های شدید، اقدامات اولیه، استراحت در ورزشکاران آسیب دیده، علل بروز صدمات ورزشی، روش های جلوگیری از آسیب های ورزشی
http://www.irteb.com/sportmedical/sportdamage.htm

آیا ورزش کردن برای زنان سودمند است، در چه مواردی زانن نباید ورزش کنند، تاثیرات ورزش بر قاعدگی، فواید فعالیت بدنی برای زنان باردار و ورزش های مفید و مضر برای زنان باردار
http://www.irteb.com/sportmedical/womensport.htm

داروهاي نيروزا - دوپينگ - و عوارض آن
http://www.irteb.com/sportmedical/doping.htm
http://www.irteb.com/sportmedical/otherdoping.htm

ورزش و تحرک رمز سلامتی
http://www.irteb.com/sportmedical/taharok.htm

تغذیه متعادل و هرم موادغذایی
http://www.irteb.com/sportmedical/dietmoteadel.htm

مقالات جالب و مفید در باره سلامت ورزشكاران http://www.irib.ir/health/html/sports.htm

اخبار و مطالب کوتاه در مورد طب ورزشی:

ورزش در حين كار ضروري است http://www.isna.ir/news/NewsCont.asp?id=465604

چرا بدن شما نياز به ورزش کردن دارد ؟ http://www.irib.ir/health//html/ExerciseinDiabetes.htm

شعار سازمان بهداشت جهاني:تحرك رمز سلامت http://www.irib.ir/health//html/world%20health%20day1.htm

ورزش و آرتروز http://www.irib.ir/health/html/artros.htm

سوء مصرف داروهای استروییدی مخصوصا در بین ورزشکاران در حال افرایش است http://my.webmd.com/content/article/90/100757.htm?z=3734_00000_1000_ts_01

خطر نوشيدن زياد آب به هنگام ورزشهاي شديد
http://www.iranhealers.com/modules.php?name=News&file=article&sid=799

شنا" بهترين ورزش براي درمان آ
رتروزhttp://www.iranhealers.com/modules.php?name=News&file=article&sid=738

پروفسور ژوزف تامي جي ، متخصص تغذيه و رژيم درماني از کاليفرنيا ، در اين گفتگو با ايسنا ، از کم کردن چربي بدن در ورزشکاران ، بايدها و نبايد ها در اين خصوص و نقش حياتي چربي در سوخت و ساز بدن ، مي گويد
http://www.iranhealers.com/modules.php?name=News&file=article&sid=727.

بررسي‌هاي انجام شده نشان مي‌دهد ورزش‌هاي كششي و قدرتي بسيار بيشتر از انواع ديگر ورزش‌ها در تسكين دردهاي كمري و بهبود فعاليت بيماران موثر است.
http://www.iranhealers.com/modules.php?name=News&file=article&sid=708

گرفتگي عضلات در هنگام ورزش در ورزشکاران حرفه ای و غیرحرفه ای
http://www.iranhealers.com/modules.php?name=News&file=article&sid=668

کودکان،آسم، ورزش
http://www.iranhealers.com/modules.php?name=News&file=article&sid=655

تاثیر ورزش بر سیستم قلب و عروق
http://www.iranhealers.com/modules.php?name=Sections&op=viewarticle&artid=254

6 دقيقه ورزش شديد برابر با 6 ساعت ورزش متعادل
http://www.isna.ir/Main/NewsView.aspx?ID=News-538193

ورزش و سلامت جنسی
http://news.iransalamat.com/archives/09112003_074159.php#000438

مطالب انگلیسی:
توصیه های فیزیوتراپیست ها برای کاهش آسیب های پیاده روی ورزشی http://www.sportsmedicine.com/index.php?p=67#more-67
تاثیر مکمل های غذایی در کارایی ورزشکاران http://www.physsportsmed.com/issues/1997/06jun/armsey.htm
ماساژ چگونه تخریب عضلانی را به تعویق میندازد http://bjsm.bmjjournals.com/cgi/content/full/37/1/72
آسیب های ورزشی رایج در زنان http://sportsmedicine.about.com/msubwomeninjuries.htm
نقش تغذیه در کارایی ورزشکاران http://www.dietitians.ca/news/downloads/sport_nutrition_file_english.pdf

ترس های شبانه: چرا رخ میدهند و در برابرشان چه می توان کرد؟

2005-06-15T12:23:00.000+04:30

چرا ترس های گوناگونی در وقت خواب به سراغ بچه ی من می آید؟ چه کار کنم تا کودکم بتواند به ترس های شبانه ی خود فائق آید؟ چه طور می توانم بفهمم که ترس های شبانه ی کودکم غیرطبیعی است؟

ترس های وقت خواب (ترس های شبانه) از تاریکی، هیولا ی زیر پتو و تنها خوابیدن در سنین پیش از دبستان و سال های آغازین پس از آن معمول هستند. این ها سال هایی هستند که درآن قدرت تخیل کودک شما به طرز فوق العاده ای گسترش پیدا میکند، این به آن معنی است که او می تواند چیزهای جدید و ترسناکی را در تصور خود بگنجاند که از آن ها واهمه دارد. بخش قابل توجهی از روز او غوطه ور در بازی های تخیلی همراه با انواع اژدها، دایناسور و آدم بدها(قهرمان های منفی) می گذرد . در هنگام خواب متوقف کردن این تخیلات و به خواب رفتن برای او مشکل می شود. به دلیل تخیلاتی که در طول روز کودک ذهن خود را با آن درگیر کرده ناگهان حتی اشیای آشنا که قبلا هر گز ترسناک نبوده اند -مثل اتاق خواب تاریک- وحشت آور به نظر می رسند. و از آن جا که کودک شما در این سن هنوز در حال آموختن تمایز بین خیال و واقعیت است احتمال وجود موجودی نامرئی در زیر پتو یا تخت برایش کاملا واقعی به نظر می رسد.
پاتریشیا شیتز استاد آموزش مشاوره در دانشگاه آلاباما در بیرمنگام می گوید: «ترس های وقت خواب – از تاریکی، از جدایی از والدین، از صداها، از آدم های بدی که آسیب جسمی وارد می کنند- یک مرحله ی طبیعی در روند رشد است و اغلب بیش از آن چه که والدین انتظار دارند به طول می انجامد، این مرحله در حدود سن دوسالگی آغاز می شود و تا حدود هشت-نه سالگی ادامه می یابد.» علاوه بر این کودکان در سنین پیش از دبستان شروع به درک این نکته می کنند که چیزهایی در دنیا وجود دارد که می تواند به آن ها آسیب بزند. کار شما در طی ده سال آینده (و حتی بیشتر) این است که به کودک تان کمک کنید تا تفاوت بین خطر واقعی ( مثل سوار شدن به ماشین شخص ناشناس) و چیزهایی که تنها تصویری در ذهن هستند که به نظر می رسند ( مثل وجود یک جادوگر بین دیوار و رختخواب) درک کند.
شاید شما هم اکنون نتوانید به کودک کمک کنید که به طور کامل ترس خود را از بین ببرد، چون همچنان که اشاره شد او در روند رشد خود مجبور به از سر گذراندن این دوره و این تجربه ها است، اما کارهای زیادی هم هست که شما می توانید انجام دهید تا به کمک کنید که بر ترس های خود غلبه کند و خیلی راحت به خواب برود. در ساعات پیش از خواب، کودک را با داستان ها یا فیلم های شاد و غیرخشونت آمیز آماده کنید واز تعریف کردن قصه ها و افسانه های ترسناک و ناراحت کننده یا پخش کارتون های اینچنینی پرهیز کنید. برای موقع خواب نیز یک روند ثابت و مشخص و مسالمت آمیز که هر شب بتوانید آن را اجرا کنید در نظر بگیرید – برای مثال می توانید از برنامه ی پیشنهادی زیر به عنوان برنامه ی قبل از خواب کودک کمک بگیرید: یک حمام گرم، یک داستان ملایم، یک لالایی آرام و چند دقیقه در سکوت کنار رختخواب کودک ماندن.
آرامش مراسم قبل از خواب می تواند مثل نوعی ورد جادویی عمل کند و افکار و آدم های بد را از ذهن کودک دور کند و مرحله ی گذار از هوشیاری کامل به خواب عمیق را آسان کند. وجود یک یا دو چراغ خواب در اتاق خواب کودک می تواند احساس امنیت بیشتری به او بدهد. نیمه باز گذاشتن در اتاق خواب کودک، پخش کردن یک نوار قصه یا لالایی و تشویق کودک به خوابیدن با عروسک یا پتوی موردعلاقه اش نیز میتواند مفید باشد. اگر کودک خواهر یا برادری دارد، اجازه دهید با هم در یک اتاق بخوابند، این کار می تواند باعث شود ترس های وقت خواب به همان سرعنی که پدیدار شده اند ناپدید شوند. اگر کودک تان از تنها ماندن وحشت دارد و تنها با تماس با شما احساس راحتی می کند. اگر برای تان مساله ای نیست که کودک مدتی با شما بخوابد، تا زمانی که ترس های وقت خواب او کمرنگ بشود و وارد مرحله ی رشدی دیگری بشود از این کار دریغ نکنید.

اگر شما هر کاری که می توانسته اید برای قوت قلب دادن به کودک انجام داده اید و او هنوز هم شدیدا هراسناک است ممکن است ترس های او از حد نرمال گذشته باشد و مشکل فوبیا یا اضطراب داشته باشد. نشانه های وجود فوبیا (ترس های بی اساس) عبارت اند از گریه و تکرار مداوم آن به حدی که بیش از چند دقیقه طول بکشد و بیش از حد یک ترس معمولی طبیعی ( از «من از تاریکی می ترسم» تا « همه ی چراغ های خانه را روشن کن تا دزدها نتوانند ما را بکشند.» ) باشد. ترس فوق العاده زیاد یا مداوم وقت خواب می تواند ناشی از یک اتفاق ناراحت کننده یا مشوش کننده در خانه یا مدرسه یا محیط های بزرگ تر باشد. باید دانست که حتی بچه های خیلی کوچک نیز استرس های ناشی از طلاق یا مرگ در خانواده، بیکار شدن یکی از والدین، اسباب کشی به خانه ی جدید، تغییر پرستار یا مربی یا معلم کودک، خشونت یا فجایع طبیعی درک می کنند. لازم به تذکر نیست که ترس های شبانه ناشی از آزار جسمی یا فیزیکی نیز باشند ( در چنین حالتی واقعا یک هیولا ممکن است در اتاق کودک باشد)
اگر کودک تان به این دلیل که واقعا هراسان است؛ هر کاری می کند که با ترس مواجه نشود و اگردر رختخوابش نمی ماند و نمی تو اند به خواب برود ( البته نه فقط به این دلیل که دوست دارد تا دیروقت بیدار بماند!) ممکن است مسائل عاطفی اساسی داشته باشد که نیاز به بررسی دارد، هر چند ممکن است شما در ابتدا احساس کنید نیازی به مشاوره ندارید.اما در این زمینه یک مشاور می تواند به شما کمک شایانی بکند.

برگرفته از: www.babycenter.com

هوش چندگانه: روش‌های مختلف یادگیری

2005-05-23T07:11:00.000+04:30

روش‌های یادگیری کودکان به اندازه‌ تعداد رنگ‌های رنگین‌کمان متفاوت هستند. افراد مختلف شخصیت‌های متفاوت، ترجیح‌‌ها و ذائقه‌های متفاوت دارند. معلمان و والدین باید از این تفاوت‌ها آگاه باشند و برای این تفاوت‌ها احترام قائل شوند. والدین از طریق مشاهده‌ مستمر می‌توانند بفهمند که کودکان‌شان از چه نوع یادگیرنده‌هایی هستند. مادامی که والدین این مساله را در مورد فرزندان‌شان دریابند می‌توانند فعالیت‌هایی را بسط بدهند که حداکثر قابلیت‌های بچه را متبلور کند.
* یادگیرنده‌های زبانی ( شفاهی)
· دارای حساسیت نسبت به معنا، صدا و ریتم و آهنگ کلمات هستند.
· از داستان‌گویی و نوشتن متن‌های خلاق لذت می‌برند.
· مطالعه، شعر و طنز را دوست دارند و حل جدول و چیستان برای‌شان خوشایند است.
پیشنهادهایی برای والدین
· با کودک‌تان مطالعه کنید.
· به سؤالات، دغدغه‌ها و تجربیات کودک‌تان مشتاقانه گوش فرادهید.
· کتاب برای مطالعه و کاغذ و قلم برای نوشتن در اختیار او قرار دهید.
· کودک‌تان را تشویق کنید که درباره‌ی داستانی که خوانده است صحبت کند یا چیزی را که نوشته است برای‌تان بخواند (استفاده از یک ضبط صوت هم ایده‌ی مفیدی است)
· فرصت‌هایی برای بازدید از کتابخانه‌ی عمومی محل و کتاب‌فروشی‌ها فراهم کنید.
* یادگیرنده‌های منطقی
· از بازی با اعداد، حل مسأله، بازی‌های فکری و آزمایش کردن لذت می‌برند.
· مهارت قوی در استدلال کردن و پرسیدن سؤال به شیوه‌ای منطقی دارند.
· نظم و دستورات قدم به قدم را دوست دارند.
پیشنهادهایی برای والدین
· اجازه دهید کودک‌تان دست به آزمایش و تجربه بزند.
· از کودک‌تان دعوت کنید که برای پختن کیک یا ساختن رنگ‌های نقاشی با مخلوط کردن آن‌ها به شما کمک کند.
· از کودک‌تان بخواهید صندلی‌ها را مرتب کند، لباس‌ها را مرتب در کمد بگذارد یا کشوی میز را مرتب کند.
· بازی‌هایی مانند شطرنج با او بکنید.

* یادگیرنده‌های بصری
· از خلق الگوهای بصری لذت می‌برند و نیاز به محرک‌های بصری دارند.
· خیالباف هستند.
· استعداد هنری دارند.
پیشنهادهایی برای والدین
· به کودک اجازه دهید که آثار هنری مختلف و کارهای دستی بسازد.
· این فرصت را به کودک‌تان بدهید که جدول و معما حل کند یا خودشان بسازد.
· اجازه دهید کودک‌تان مکانی را به عنوان «گوشه‌ی بازی» در اتاق خود برای خودش طراحی کند (داشته باشد)
· اجازه دهید کودک از یک دوربین برای عکس گرفتن از دوستان و خانواده استفاده کند.
· وسایل مختلف نقاشی مثل انواع رنگ نقاشی، مدادشمعی، و ماژیک برای استفاده در اختیار او بگذارید.
· بازی‌های کارتی با او بکنید.
* یادگیرنده‌های موسیقایی
· از نواختن موسیقی، آواز خواندن و طبل زدن لذت می‌برند.
· از صدای انسان، صداهای محیط و اصوات موسیقی خوش‌شان می‌آید.
· اگر چیزهایی که می‌خواهند یادبگیرند با موسیقی یا ضرباهنگ همراه باشد؛ آسان‌تر آن را می‌آموزند.
پیشنهاد‌هایی برای والدین
· به کودک اجازه دهید که یک نوار موسیقی از فروشگاه مربوطه انتخاب کند.
· کودک‌تان را تشویق کنید که به تنهایی آواز بخواند یا همراه با ریتم موسیقی کف بزند.
· فرصت‌هایی را فراهم کنید تا کودک به کنسرت و قطعات موسیقی گوش کند.
· برای آواز هم‌خوانی داشته باشید.
* یادگیرنده‌های فیزیکی
· ورزشکار و فعال هستند.
· از نمایش‌ خلاق، ایفای نقش، حرکات موزون، و بیان افکار و احساسات‌شان با حرکات بدن خوش‌شان می‌آید.
· از طریق حرکات فیزیکی، لمس کردن و احساس کردن می‌آموزند.
· برای آموختن و حل مسائل از حرکت، اشاره و بیان فیزیکی استفاده می ‌کنند.
· احتمال دارد هنگام حرف زدن به طرف مقابل دست بزنند.
پیشنهادهایی برای والدین
· کودک را درگیر فعالیت‌های چون حرکات موزون، نمایش و فعالیت‌های ورزشی کنید.
· به فعالیت‌هایی نظیر پیاده‌روی، دو یدن آرام، گردش، تنیس، دو چرخه سواری به صورت خانوادگی بپردازید.
* یادگیرنده‌های برون‌گرا
· بسیار اجتماعی هستند.
· می‌توانند احساسات و رفتار افراد را بخوانند ( پیش‌بینی کنند)
· رهبران خوبی هستند و از بودن در گروه لذت می‌برند.
· می توانند به همسالان‌شان کمک کنند و با دیگران همکاری کنند.
پیشنهادهایی برای والدین
· بازی‌های خانوادگی بکنید.
· کودک‌تان را تشویق کنید که در فعالیت‌های گروهی شرکت کند.
· او را به مباحثه و حل مسأله تشویق کنید.
* یادگیرنده‌های درون‌گرا
· مایلند مستقلاً کار کنند.
· بسیار خودانگیخته اند و فعالیت‌های منفرد را دوست دارند.
· قادرند احساسات، انگیزه‌ها و خُلق خود را بشناسند.
پیشنهادهایی برای والدین
· به کودک‌تان زمانی بدهید برای کار و بازی به تنهایی.
· از کودک بخواهید چیزی برای تمام خانواده بسازد تا همه از آن لذت ببرند.
· کودک‌تان را تشویق کنید که یک دفتر خاطرات روزانه داشته باشد.
مشاهده می‌کنید که شما می‌توانید بینش فوق‌العاده‌ای در مورد چگونگی یادگیری کودکان به دست بیاورید. بنابراین مربیان باید تلاش ‌کنند محیط آموزشی فراهم کنند که در آن همه‌ی کودکان بتوانند موفقیت را تجربه کنند.

منبع: www.udel.edu

2005-05-23T07:08:00.000+04:30

عنوان: ده نکته برای والدین
از لحظات با هم بودن استفاده کنید
عزت نفس کودکان شدیدا تحت تاثیر کیفیت اوقاتی است که با آن‌ها می‌گذرانید، نه مقدار زمانی که می‌گذرانید. زندگی پرمشغله‌ باعث شده بسیاری از والدین به جای توجه به فرزندان‌شان تنها به این فکر کنند که کار بعدی که باید بکنند چیست. اگر کودکان اوقات باکیفیتی را در طول روز با والدین خود نگذرانند، ممکن است سوء رفتار از خود نشان دهند، چون احساس می‌کنند توجه منفی والدین به آن‌ها بهتر از بی‌توجهی است!

عمل بلندتر از حرف سخن می‌گوید
آمارها نشان می‌دهد که کودکان در روز بیش از دو هزار درخواست دریافت می‌کنند که باید اجابت کنند. نتیجتا بسیاری از آن‌ها دیگر گوش شنوایی برای حرف‌های والدین خود ندارند.
روش‌هایی برای احساس اقتدار و توانایی به کودکان ارائه دهید
اگر والدین چنین کاری نکنند، کودکان خود راه‌های نامناسبی برای احساس اقتدار خواهند یافت. بعضی روش‌ها برای این که فرزندان احساس اقتدار و توانایی کنند عبارت اند از: نظرخواهی ازآن‌ها، دادن حق انتخاب، کمک کردن در امور خانه ( حتی در صورتی که خودتان با دردسر کم‌تری می‌توانید کارهای مزبور را انجام دهید) از پیامدهای طبیعی استفاده کنید
بسیاری از اوقات وقتی والدین در موضوعی رأساً مداخله می‌کنند، فرصت‌های یادگیری را از فرزندان خود می‌دزدند. به جای عیبجویی و یادآوری‌های مدااوم اجازه دهید پیامدهای طبیعی رفتار بچه‌ها با آن‌ها سخن بگوید.
از پیامدهای منطقی استفاده کنید
اغلب ممکن است پیامدهای طبیعی رفتارها خیلی سخت و شدید باشد یا از نظر زمانی این‌قدر دیر اتفاق بیفتد که از نظر تربیتی قابل استفاده نباشد. وقتی موضوع به این شکل است، استفاده از پیامدهای منطقی مؤثر است. این نکته حائز اهمیت است که حتما پیامدهای منطقی، منطقاً با رفتاری که بچه انجام داده مرتبط باشد، تنها در این صورت پیامد منطقی می‌تواند از نظر تربیتی کارساز باشد. برای مثال اگر فرزندتان فراموش کرده فیلمی که از ویدیو کلوپ امانت گرفته برگرداند و یک هفته تمام نوار ویدیو روی زمان افتاده، برنگردان نوار تنها خشم و رنجش در فرزند ایجاد می‌کند، به جای آن، نوار را به کلوپ برگردانید و هزینه ی کرایه‌ی فیلم را از پول تو جیبی او کم کنید. در این برخورد، بچه می‌تواند منطق نظم را بفهمد.

از درگیری بپرهیزید
اگر فرزندتان در پی قشقرق راه انداختن است تا میزان صبر و شکیبایی شما را آزمایش کند، یا بی‌ادبانه صحبت می‌کند، والدین باید اتاق را ترک کنند و بگویند «هر وقت خواستی دوباره مؤدب باشی برگرد تا صحبت کنیم». صحنه را با عصبانیت یا در حالی که شکست‌خورده به نظرمی‌رسید ترک نکنید.
کار انجام شده را از شخص انجام دهنده متمایز کنید
هرگز به کودکان نگویید « تو بد هستی». به جای این به کودکان کمک کنید تا متوجه شوند چه کاری از کارهای‌شان نادرست یا غیرقابل قبول بوده است. رفتارهای بچه‌ها ممکن است نادرست باشند، مهم نیست چه کاری می‌کنند اما کودکان همچنان نیاز دارند که دوست داشته شوند.
ثبات رأی داشته باشید، تا آخر سر حرف خود باشید
بچه‌ها نیاز به پیام‌های قاطع و صریح دارند. البته این هم مهم است که به همین اندازه بر ماندن سر حرف خودتان مصر باشید. مثلا اگر کودکی می‌داند که بعد از ساعت هشت دیگر آب نبات به او داده نمی‌شود، مهم نیست چه قدر اخم و گریه و جنجال یا خواهش می‌کند، به هیچ وجه نباید بعد از ساعت هشت آب نبات داده شود.
اغلب والدین به دنبال راه حل های مصلحت آمیز هستند. این کار باعث تربیت بچه هایی می شود که احساس مغلوب بودن دارند. فراموش نکنید که می خواهید کودکان تان در بزرگسالی چگونه اشخاصی باشند و در تربیت کودک متفکرانه تر برخورد کنید.
هم‌زمان مهربان و قاطع باشید
والدین اغلب وقتی فرزندان‌شان درست رفتار نمی‌نند یا به حرف‌شان گوش نمی‌کنند آزرده می‌شوند و شکیبایی خود را از کف می دهند. این حالت به آسانی به عصبانیت می‌انجامد. به عنوان والدین بسیار مهم است که حتما تا حد ممکن آرام بمانید. قاطع بودن نیاز به فریاد کشیدن ندارد.

منبع: www.udel.edu

سنت های خانوادگی مورد علاقه ی بچه ها

2005-02-07T18:36:00.000+03:30

وجود سنت ها و آیین های مفرح و سرگرم کننده در یک خانواده نشانه ی خانواده ای همبسته و قوی است و غالباً شادترین خاطرات را برای اعضای خانواده رقم می زند. در این جا نمونه هایی از چنین سنت هایی آورده شده که از میان سنت های خانوادگی و ابداعی چندین خانواده گردآوری شده است.
جشن تولد خانواده ما
دو سال پیش، زمانی که پسر ما دو ساله بود در باره سالگرد ازدواج مان پرسید، بنابراین ما تصمیم گرفتیم سالگرد ازدواج مان را به عنوان جشن تولد خانواده مان جشن بگیریم. ما کیکی در خانه پختیم و نُه شمع به نشان نه سال باهم بودن مان روی آن گذاشتیم و به هم دیگر هدیه دادیم. علاوه بر آن بخش هایی از فیلم عروسی مان را برای فرزندان مان پخش کردیم که خیلی خوش شان آمد. به نظر من این برای بچه ها مهم است که بدانند خانواده و عضوی از خانواده بودن چه قدر مهم است و بدانند که خانواده ی ما در روز ازدواج بابا ومامان تشکیل شده است.
نشانه گذاری سال جدید
اوایل ازدواج مان، هر سال در آغاز سال نو، من و همسرم عکسی از خودمان می گرفتیم و تاریخ گرفتن عکس را روی آن می نوشتیم. این کار به یک سنت سالانه در خانواده ما تبدیل شده است. زمانی که دخترمان هفت ساله و پسرمان سه ساله شد، عکسی همراه با آن ها گرفتیم. ما این تصاویر را مثل آلبوم عکس عروسی مان با دقت جمع آوری و نگهداری می کنیم، و فرزندان مان هم در این عکس ها دوست دارند ببینند که چه طور و چه قدر همه ما طی این سال ها تغییر کرده ایم.
اختراع تعطیلات خانوادگی
خانواده من تعطیلات شاد و سرگرم کننده خودش را جشن می گیرد، چیزی که در واقع بچه ها آن را ایجاد می کنند. هر سال من یک پرینت کامپیوتری از تقویم یا یک تقویم ساده به خانه می آورم، دختر نوجوان و پسرم با کشیدن تصاویر یا چسباندن برچسب های بامزه آن را تزیین می کنند، و در روزهای خاصی چیزهای بخصوصی روی آن می نویسند، مثلا: «روز بی تلویزیون»، «روز بازی خانوادگی»، « جمعه ی بستنی» و ... . در این مورد ما دو قاعده کلی داریم: یکی این که این روزهایی که روی تقویم علامت گذای می شوند نباید روز خاصی باشند و نیز نباید با تعطیلات و جشن های واقعی و رسمی و ملی در یک روز باشند. ( این احتمالا از آن رو است که جشن هایی غیر از جشن های مرسوم و موجود در تقویم به تقویم اضافه شده باشد تا به بهانه هایی ساده اوقات خوش بیشتری برای افراد خانواده فراهم بیاید.م) بچه ها از درست کردن این تقویم خیلی لذت می برند چون راهی است برای این که در طی سال فارغ از روزهای تقویمی و رسمی خودمان هم روزهایی داشته باشیم که از آن ها لذت ببریم.
جشن حماقت
فلسفه خانوادگی ما این است که اگر خوب نگاه کنی در هر وضعیتی چیز طنزآمیزی وجود دارد. هفت سال پیش تصمیم گرفتیم به این قضیه با اهدای یک نشان به کسی که احمقانه ترین کار را در سال انجام داده رسمیت ببخشیم. سالی یک بار، طی یک گردهمایی خانوادگی، تمام اعضای خانواده به احمقانه ترین کاری که شایسته دریافت این نشان است رای می دهند - مثلا به پدربزرگ به خاطر تصادف با ماشین کاملا نویش، یا به دخترم به خاطر این که تاریخ امتحان ریاضی اش را اشتباه کرده بود و از امتحان بازمانده بود و ... . شخص برنده، یک مدال خاص ( که لزومی ندارد گران قیمت باشد.م) می گیرد و این مدال هر سال دست به دست می گردد. این سنت راهی است برای این که فرزندان ما -که بین شش تا نوزده سال سن دارند- بدانند هر کسی اشتباه می کند. و بیاموزند که به جای زیاد فکر کردن و صحبت کردن در مورد اشتباهات احمقانه مان؛ می توانیم به آن ها بخندیم و به امور و مسائل دیگر زندگی مان بپردازیم.
غافلگیر کردن مامان
دوقلوهای ما ( که حالا هفت ساله شده اند) هر سال در روز تولدشان سر ساعتی که به دنیا آمده اند ( درست قبل از ساعت هفت صبح) دو شاخه رز به من هدیه می دهند. این ایده همسرم بود، چون خودش هم همیشه در روز تولدش و به مناسبت های دیگر به مادرش گل هدیه می دهد. وقتی بچه ها کوچک تر بودند همه چیز را همسرم هماهنگ می کرد اما حالا بچه ها خیلی دوست دارند که خودشان به گل فروشی بروند و یک شاخه گل به سلیقه خودشان انتخاب کنند تا با آن مرا خوشحال کنند. این که بچه هایم دارند یاد می گیرند که مهر و علاقه و احترام شان را ابراز کنند و بخشش به دیگران را می آموزند برای من ارزشمند است، و وقتی هیجان را در چهره آن ها می بینم همیشه قطرات اشک چشمم را پر می کند.
خاموش کردن همه چیز محض شوخی
در خانواده ما هفته ای یک بار همه چراغ ها، تلویزیون، بازی های ویدیویی، کامپیوتر، دستگاه پخش صوت و ... خاموش می شود، ما اسم آن را «شبِ انرژی» ( چیزی شبیه شبِ شعر(!).م) گذاشته ایم. حوالی غروب در نور چراغ قوه بازی می کنیم یا یکی از ما زیر نور شمع برای دیگران کتاب می خواند( شمع را دور از دسترس بچه ها قرار می دهیم) برای شام هم یک غذای ساده که شامل ساندویچ سرد ، میوه های تازه و سالاد آماده می کنم و روی زمین سفره ای پهن می کنیم انگار که با خوراکی های مان به پیک نیک رفته باشیم. خانواده همسرم وقتی او کوچک بود ه است این کارها را می کرده اند، به نظر ما این کار راهی برای نشان دادن نگرانی ما در مورد محیط زیست و نشان دادن اهمیت صرفه جویی در مصرف انرژی برای حفظ محیط زیست به بچه ها است. بچه های ما، نه، شش و دو ساله هستند و طی پنج سال گذشته ما این برنامه را هر هفته اجرا کرده ایم و هنوز هم بچه ها هر هفته منتظر رسیدن شب انرژی هستند.
مهمانی دوره ای چای
یکی از بهترین دوستان من عادت دارد که هر سال یک مهمانی به صرف چای و شیرینی برای مادرها و دخترها ترتیب بدهد. من هم دو سال پیش وقتی دخترم به کودکستان رفت این رسم را اجرا کردم. برای دخترم آماندا هیجان انگیز بود که در تزیین خانه به من کمک کند، لباس مهمانی بپوشد و نقش میزبان را برای دوستانش و مادران شان ایفا کند، این کار باعث شد او واقعا احساس کند بزرگ شده. ما در مهمانی مان چای، شربت و شیرینی های خانگی سرو کردیم و هر کسی از دوستان و فامیل که به مهمانی ما آمد از آن خوشش آمد، بیست و هفت نفر هم دفتر یادبود مهمانان را امضا کردند. الان آماندا مدت ها است که منتظر مهمانی چای بعدی است تا برای پختن شیرینی و سایر چیزهای مورد لزوم مهمانی به من کمک کند. در یکی دو سال آینده خواهر سه ساله او هم می تواند به ما بپیوندد.
پیوند بچه ها با مامانبرنامه کاری همسر من طوری است که شب های پیش از روزِ تعطیلِ آخرِ هفته، دیر به خانه می آید. بنابراین من و دخترانم برنامه ای به نام «شبِ فیلمِ دخترها» ترتیب داده ایم. بعد از شام، من پاپکورن درست می کنم و جِنا، چهار ساله، و سامانتا، دو ساله بالش و پتوی خود را می آورند، بعد توی اتاق نشیمن لم می دهیم و چراغ ها را خاموش می کنیم و یکی از کارتون های کلاسیکی که من در بچگی آن ها را دوست داشتم تماشا می کنیم، کارتون هایی مثل زیبای خفته، سیندرلا، جادوگر شهر اُز و ... دخترهایم از این که اوقاتی را همراه من بگذرانند و چند ساعتی بیشتر از شب های دیگر بیدار بمانند لذت می برند، و این شب تنها شبی است که آن ها می توانند با پتو و بالش شان حسابی شلوغ کاری راه بیندازند. این بخشی از هفته است که همه ما منتظر آن هستیم و در ضمن روابط نزدیک ما را تقویت و مستحکم می کند.
برگرفته از: http://www.parents.com/

تعیین حدود و تایم اوت (وقفه)

2004-08-09T21:30:00.000+04:30

س: کودک نوپای من از من حرف شنوی ندارد، او بچه های دیگر را تهدید می کند، اشیا را پرت می کند، گاز می گیرد و کتک می زند، چه طور می شود او را از این رفتار بازداشت؟

ج: آیا به نظرتان می رسد که کودک نوپای شما می خواهد همه ی اصول و قوانینی که شما برای او وضع می کنید نقض کند؟ آیا او کودکان همبازیش را کتک میزند و هل می دهد؟ آیا او همه ی اصول ایمنی را زیر پا می گذارد؟ بله، البته که همین طور است! این ها همان چیزهایی هستند که تصور می شود هر بچه ای در سن او انجام بدهد! ( اگر کودک نوپای شما چنین نمی کند شما باید خود را سرزنش کنید!) اگرچه چنین رفتارهایی والدین را آشفته می کند، اما باید به طرز تلقی کودک توجه کرد. از دید او تمام جهان متعلق به اوست، همه به خاطر منافع اوست که وجود دارند. اگر کسی سر راه اوست، باید از سر راه برش دارد!
بچه ای که این طور فکر می کند هیچ مشکلی ندارد. این غریزه ی بقا است، روشی است که کودک شما به مدد آن از رشد و بزرگتر شدن خود اطمینان می یابد. بچه های حیوانات برای غذا و قلمرو با یکدیگر می جنگند، چرا کودک شما نباید چنین کند؟ گرچه انتظار می رود از یک نوپا چنین رفتاری سر بزند اما قطعا وقتی او بزرگترشود قابل قبول نیست.از این جا است که قاعده ی وضع محدودیت ها لحاظ می شود. این قاعده ی تربیتی مهمی است که والدین در این سن باید آن را درک کنند. اینکه شما مایلید به کودک نوپای تان بیاموزید که به چه حدود و قوانینی احترام بگذارد به وضع مجموعه ای از محدودیت ها منجر می شود؛بعضی قوانین مثل «تنها در خیابون نـَدو» یا «کسی را کتک نزن». توجه کنید که کودک در این سن هنوز آمادگی اطاعت از
قوانین را ندارد، به این دلیل ساده که ذهن او هنوز نمی تواند درک کند که نقض قوانین پیامدهایی دارد. برای درک پیامدِ یک مساله، ذهن فرد بالغ قادر است یک فرایند سه مرحله ای را به این منظور طی کند. 1- کسی را کتک نزن. 2- اگر کسی را کتک بزنم تنبیه خواهم شد. 3- بنابراین کسی را کتک نمی زنم. این روند کاملا معنی دار است، نه؟ بله، البته برای ذهن ما معنا دار است. اما یک کودک نوپا نمی تواند این روند استدلال و استنتاج را تا مرحله ی سوم طی کند. کودک شما احتمالا می تواند درک کند که شما به او گفته اید " کسی را کتک نزن" ، و این که اگر کسی را کتک بزند تنبیه خواهد شد، اما ذهن کوچک و رشدنایافته ی او قادر به این استنتاج نیست که: " بنابراین، من دیگر کسی را کتک نخواهم زد چون دوست ندارم تنبیه شوم".
با تکرار چرخه ی مکرر و خسته کننده ی اجبار و تحمیل قوانین، شما نهایتا سومین مرحله در فرایند فوق را به کودک تان می آموزید. او ممکن است آن را طی تنها چند ماه یا حدود یک سال بیاموزد. اما وقتی شما بارها و بارها این قوانین را با زور اجرا می کنید شما در حقیقت اجازه می دهید که ذهن کوچک او فرایند فوق را آن قدر تکرار کند تا زمانی که به حدی رشد کند که به قوانین احترام بگذارد و از آن ها اطاعت کند. این مساله ما را به یک اصل بسیار مهم تربیتی رهنمون می شود.

درگیری تان را خردمندانه انتخاب کنید
در این سن کودکان نوپا قادر نیستند از همه ی قوانین پیروی کنند، قوانین مرتبط با اصول ایمنی، رفتار اجتماعی، و زندگی خانوادگی و نظایر این ها. اگر شما سعی کنید یک کودک هجده ماهه را مجبور کنید که از تمام قوانینی که انتظار دارید یک کودک سه ساله از آن ها پیروی کند؛ متابعت کند، در این صورت شما تمام روز را به تنبیه فرزندتان خواهید گذراند. کودک شما پیروی از قوانین را نخواهد آموخت؛ بلکه تنها می آموزد که دنیا مملو از جنگ و تنبیه است. ما به شما پیشنهاد می کنیم که قوانینی که احساس می کنید اهمیت بیشتری دارند انتخاب کنید و تصمیم بگیرید که کدام قوانین و حدود ارزش دعوا ومرافعه ندارند. برای مثال، شاید این مساله مهم باشد که کودک شما بیاموزد که نباید در خیابان دستش را از دست شما جدا کند و به خیابان بدود، یا نباید با اشیاء سخت به شیشه های در و پنجره بکوبد. این ها قوانین تقریبا مهمی هستند. اگرچه اگر کودک نوپای شما بخواهد با اسباب بازی پلاستیکی اش به دیوار بکوبد، یا در دالان بی خطر منزل تان دستش را از شما جدا کند و بدود؛ ممکن است کمی برای شما ناراحت کننده باشد یا از نظر ایمنی کمی احتمال خطر باشد، اما احتمالا ارزش کشمکش ندارد. در حقیقت وقتی شما به او اجازه می دهید که آزادانه در اطراف گشت بزند، چیزهای تازه را امتحان کند، سر و صدا راه بیندازد و کمی شلوغ و نامرتب باشد؛ شما به ساده گی به او اجازه داده اید که یک کودک نوپا باشد( چنان که هست). چیزهای کوچک و کم اهمیت را فراموش کنید و توجه تان را به مسائل مهم تر معطوف کنید. در این صورت، شما به جای ادب کردن کودک تان، وقت بیشتری خواهید داشت که صرف بازی کردن با او خواهید کرد.

تایم اوت
تایم اوت یکی از انواع رایج تأدیب است، و جایگزین مناسبی برای تنبیه بدنی است. به زبان ساده تایم اوت یعنی این که شما کودک تان را از موقعیتی که رفتار ناشایست از او سرزده دور می کنید و او را مجبور می کنید که برای مدت کوتاهی در جای دیگری بماند. یک دقیقه تایم اوت به ازای هر سال از سن کودک مناسب است.
جاهایی که برای گذاشتن کودک در موقع تایم اوت مناسب اند عبارت اند از: صندلی، تخت، اتاق خواب، راه پله. نکته ی مهم دور نگه داشتن کودک از وضعیتی است که قبلا در آن قرار داشته. اکثر کودکان نوپا، در جایی که شما آن ها را برای تایم اوت گذاشته اید نمی مانند. نگه داشتن آنها در آغوش یا روی پاهای تان در زمان تایم اوت می تواند جایگزین مناسبی باشد. گرچه این کار شباهت چندانی به تنبیه ندارد، اما اگر آن ها را با تندی از محلی که در آن مشغول بازی بوده اند دور کنید و روی پای تان بگذارید ممکن است معترض شوند. وقتی کودک را در موقعیت تایم اوت قرار دادید به ساده گی به او بگویید " کسی را کتک نزن، این کار درستی نیست" یا هر تخلفی که کرده به او گوشزد کنید.
آیا اِعمال تایم اوت به یک کودک 18 ماهه رفتارهای ناشایست او را تغییر یا کاهش خواهد داد؟ احتمالا، خیر! می پرسید پس چرا باید این کار را بکنیم؟ به دلایلی که زیر عنوان " تعیین حدود" شرح دادیم. سرانجام کودک شما به اندازه ای از لحاظ ذهنی رشد خواهد کرد که شروع به تبعیت از قوانین بکند. تایم اوت دادن در سنین
نوپایی او را در این هدف یاری خواهد کرد.

منبع: www.askdrsears.com

تغذیه ی کودکان نوپا

2004-08-09T21:21:00.000+04:30

غذا دادن به کودکان نوپا اغلب کارپرزحمتی است! آن ها اغلب ریزه خور ( ناخنک زن) هستند، به خوردن غذاهای جدید تمایلی شان نمی دهند، و عموما به نظر می رسد که زیاد غذا نمی خورند. برای طراحی رژیم غذایی کودک نوپای خود، دانستن این مساله به شما کمک خواهد کرد که کودکان نوپا بسیار کمتر از آن چیزی که شما فکر می کنید نیاز به غذا دارند. به خاطر بسپارید که کودکان نوپا به سرعت سال اول زندگی خود رشد نخواهند کرد، بنابراین انرژی کمتری نیاز دارند ( منظور مقدار انرژی به ازای هر کیلوگرم وزن بدن است) و اشتهای کمتری هم دارند. بنابراین اگر کودک شما فعال و سالم است و رشدش طبیعی است به این معنی است که احتمالا او به اندازه یکافی غذا می خورد. رشد طبیعی و فعال و سالم بودن کودک، همچنین میتواند مانع از اشتباهات رایج نظیر موارد زیر شود:
الف- نوشاندن بیش از چهارصد و هشتاد تا هفتصد و بیست سی سی شیر در روز.
ب- نوشاندن بیش از صد و بیست تا صد و هشتاد سی سی آب میوه در روز.
ج- اجازه دادن به کودک برای پر کردن شکمش با شیرینی و هله هوله
د- وادرا کردن کودک به خوردن در زمانی که گرسنه نیست
ه- دادن وعده های غذایی خیلی بزرگ.
هر وعده برای کودک نوپا به طور متوسط یک چهارم مقدار هر وعده ی غذایی بزرگسالان است. بنابراین اگر از غذاهای آماده استفاده می کنید بدانید که معمولا مقداری که برای هر وعده ی غذایی بر روی برچسب های مواد غذایی آماده ذکر شده مناسب بزرگسالان است.

هرم غذایی کودکان نوپا
برای کودکان نوپا هرم غذایی وجود ندارد. هرم غذایی کودکان، برای کودکان بین دو تا شش سال است، اما شما می توانید از آن به عنوان راهنمای تغذیه ی کودک نوپای خود کمک بگیرید، شامل شش سهم غلات و حبوبات،سه سهم سبزیجات، دو سهم میوه جات، دو سهم شیر و گروه لبنیات، دو سهم گوشت و پروتئین ، و میزان محدودی چربی و شیرینی. فقط به خاطر بسپارید که مقدار هر واحد غذایی برای کوچکترها کمتر است و حدود نصف هر سهم غذایی از هرم غذایی کودکان ( 2-6 سال) و یک چهارم هر سهم غذایی بزرگ سالان است.

اصول رژیم غذایی کودکان نوپا
اگرچه شما معمولا مقدار کالری دریافتی کودک را محاسبه نمی کنید، اما دانستن مقدار کالری مورد نیاز کودک می تواند به شما کمک کند که رژیم غذایی مناسبی برای او طراحی کنید و مطمئن باشید که کودک به اندازه ی کافی غذا خورده. متوسط کالری نیاز کودک نوپا حدود هزار و سیصد کالری در روز است. کودکان بزرگتر کمی بیشتر و کوچکترها کمی کمتر انرژی(کالری) نیاز دارند. یک قاعده ی و خوب این است که نوپا به ازای هر اینچ قد به چهل کالری انرژی نیاز دارد ( یعنی حدودا شانزده کالری به ازای هر یک سانتیمتر قد(
در مورد میزان شیر و آب میوه دریافتی به این نکات توجه داشته باشید:الف- سیصد تا چهارصد و پنجاه و پنج کالری از شیر گاو که حدود چهارصد و هشتاد تا هفتصد و بیست سی سی می شود( یا مقداری مشابه از شیر مادر که با حدود دو تا سه بار در روز تغذیه از شیر مادر حاصل می شود) به خاطر بسپارید که برای بچه های زیر دو-سه سال از شیر کم چرب استفاده نکنید و بیش از این مقادیر نیز به کودک شیر ندهید. اگر کودک شما یک و نیم لیتر شیر در روز بخورد، بیش از نهصد کالری از انرژی(کالری) مورد نیازی را فقط از شیر تامین کرده که حدود هفتاد در صد کل انرژی(کالری) مورد نیاز اوست. ب- شصت تا نود کالری از آب میوه. از این مقادیر هم تخطی نکنید.اگر کودک شما دو تا سه لیوان بزرگ با ظرفیت سیصد سی سی آب میوه در روز بنوشد( یعنی کلا حدود ششصد تا نهصد سی سیدر روز)، در حدود سیصد تا چهارصد و پنجاه کالری بیشتر از نیاز دریافت کرده.معمولا مشاهده می شود که کودکانی که زیاد غذا نمی خورند، کودکانی هستند که چهار لیوان شیر و سه لیوان آب میوه در روز می خورند. این میزان مایعات بالغ بر هزار و سیصد و پنجاه کالری انرژی ایجاد می کند، که احتمالا بیش ازنیاز کودک در طول یک روز است، بنابراین تعجب آور نیست اگر چنین کودکی میل به غذاهای دیگر نداشته باشد و گرسنه نباشد.حالا اگر فرض کنیم شما به قدر کافی به کودک تان شیر و آب میوه میدهید، حدود پانصد و پنجاه تا نهصد و پنجاه کالری دیگر را بین سه وعده و دو میان وعده تقسیم کنید. اگر شما مقدار کالری موجود در غذاهایی که معمولا کودکان می خورند بدانید، طراحی رژیم مناسب چندان مشکل نیست:
الف- پنیرامریکایی ( یک قطعه)=45 کالری
ب- سیب( نصف یک سیب کوچک)=40 کالری
ج- موز( نصف موز)= 50 کالری
د- نان ( نیم تا یک قطعه)= 20-40 کالری
هـ- فرنی ( یک چهارم تا نصف لیوان)= 40-8- کالری
و- فیله مرغ ( سه تا 6 قطعه) =105 تا 210 کالری
ز- تخم مرغ( نصف تا یک عدد)=35-70 کالری
ح- سوسیس(نصف تا یک عدد)= 60-120 کالری
ط- بستنی ( نیم لیوان )= 135 کالری
ی- ماست ( یک سوم لیوان )= پنجاه کالری
س- سبزیجات ) یک قاشق غذاخوری به ازای هر سال سن)= 25 کالری به ازای هر قاشق
یک صبحانه ی نمونه می تواند شامل مواد زیر باشد، نیم لیوان فرنی، یک چهارم لیوان ( شصت سی سی) شیر، و یک چهارم لیوان آب میوه که حدود دویست و سی کالری انرژی تامین می کند. اگر شما به جای این ها یک قطعه نان، یک قاشق کره ی بادام زمینی و مربا و شصت سی سی آب میوه به کودک بدهید بیش از دویست و پنجاه کالری انرژی به او داده اید.
برای ناهار، می توانید یک قطعه نان همراه با یک قطعه گوشتی که حدود نود کالری دارد به همراه یک قطعه پنیر که چهل و پنج کالری انرژی دارد به او بدهید. یا یک ساندویچ ماهی تن بدهید که افزودن نصف قاشق سس مایونز پنجاه کالری انرژی بیشتر به او می دهد. مقدار آی، آب میوه یا شیر نیز می تواند به این ها افزوده شود.شام می تواند شامل مواد زیر باشد: یک تا دو قطعه فیله ی مرغ ( 75-ش00 کالری) یا گوشت گاو( 120-165 کالری)، دو تا سه قاشق غذاخوری سبزیجات( 50-75 کالری(، مقداری نان( حدود 40 کالری) و نیم لیوان شیر ( 76 کالری(علاوه براین کودک شما احتمالا به دو نیم وعده- یکی نیمروزی و یکی عصرانه – نیاز خواهد داشت. این وعده ها می تواند شامل مواد زیر باشد: نصف لیوان شیر( 75 کالری) یا نصف لیوان آب میوه( 60 کالری) و دو تا سه قاشق غذاخوری میوه( 50-75 کالری) و یک قطعه پنیر( 45 کالری). به جای این ها می توانید از مقداری مربا، مقداری دسر شیرین، یا ماست استفاده کنید.این نمونه ی اجمالی یک رژیم برای کودک شما است که بیش از هزار کالری انرژی را تامین می کند، اگرچه او ممکن است سه وعده ی کامل در یک روزغذا نخورد. بسیاری از کودکان نوپا تنها یک وعده در روز خوب غذا می خورند، در حالی که همان یک وعده معمولا مناسب است. اگر کودک صبحانه ی خوبی می خورد( 250 کالری) و ناهار و شام مختصر ( هر کدام صد کالری)، دو نیم وعده ( هر یک 150 کالری)، و چهارصد و هشتاد سی سی شیر ( 300 کالری) ، و صد و هشتاد سی سی آب میوه( 90 کالری)، در این حالتباز هم تقریبا هزار و دویست کالری انرژی دریافت کرده است.شما تنها زمانی باید نگران شوید که کودک به خوبی وزن نگرفته باشد یا چندان فعال نباشد. همچنین رژیم غذایی شامل مقدار زیادی شیر و آب میوه نیز ممکن است مشکل ساز باشد.چیزهایی که نباید شما را نگران کند عبارت اند از:
الف- به نظر نمی رسد که کودک زیاد می خورد.به خاطر بسپارید که اگر کودک به اندازه ی کافی وزن می گیرد و فعال و سالم است، به احتمال زیاد به قدر کافی کالری دریافت کرده.
ب- فقط انواع به خصوصی غذا را می خورد، مثل ساندویچ کره بادام زمینی و مارمالاد یا مربا.، یا فقط فیله پخته یا کباب شده ی مرغ .
ج- به غذاهای جدید هیچ میلی نشان نمی دهد. شما می توانید غذاهای جدید را به صورت قطعه های خیلی کوچک ( حدود نصف یا یک قاشق غذاخوری) در بشقاب او قرار دهید و او را مجبور به خوردن یا تمام کردن آن نکنید. بسیاری از کودکان غذاهای تازه را امتحان نمی کنند تا زمانی که ده بار یا بیشتر این غذاها به آ نها عرضه شود.
د- از رژیم متعادلی در طول یک روز پیروی نمی کنندو اغلب کودکان چنین اند. اگر رژیم غذایی کودک طی یک یا دو هفته متعادل باشد احتمالا از تنوع لازم برخوردار است. اگر واقعا چنین نیست با پزشک متخصص کودکان در مورد نیاز به تجویز ویتامین مکمل صحبت کنید.
هـ- همه ی چیزی که در بشقاب او گذاشته اید نمی خورد. این نظر که کودکان باید تا تمام کردن تمام غذای داخل بشقاب باید پشت میز بنشینند قدیمی شده. به جای این باید به کودکان آموخت که بتواننند تشخیص دهند چه زمانی سیر شده اند تا دست از غذا بکشند. اگر کودک شما همه ی غذایی که برای او می گذارید نمی خورد، بیاموزید که در دفعات بعد مقدار کمتری غذا برایش در بشقاب بگذارید.
و- چیزی را که برای او آماده کرده اید نمی خورد. سعی کنید وعده های غذایی پرزحمت یا غذاهایی همراه با ادویه و سس برای بچه درست نکنید. به جای آن غذاهای ساده تر درست کنید. اگر وعده های غذاهایی جداگانه برای کودک درست نکنید، از این که او نمی خواهد مثل بزرگسالان غذا بخورد متعجب نمی شوید.
ز- کودک بالای وزن طبیعی است. بسیار خوب، حتی در این سن اگر کودک شما بیش از وزن طبیعی وزن دارد شما باید کمی نگران شوید. اگرچه به جای محدود کردن کالری دریافتی، شما می توانید ضمن طراحی یک رژیم غذایی سالم او را به فعالیت فیزیکی منظم تشویق کنید. مراقب باشید که مقدار غذا در وعده های غذایی مناسب سن کودک باشد و مقادیر زیاد شیر، آب میوه و هله هوله های پرکالری به کودک ندهید.

منبع: http://www.keepkidshealthy.com/

ایجاد رسوم و سنت های خانوادگی

2004-08-09T21:20:00.000+04:30

یکی از مهم ترین کارهایی که شما می توانید برای حفظ یک زندگی خانوادگی سالم انجام دهید، داشتن سنت های خانوادگی است. اگر شما هم قبلا در خانواده رسوم وسنت های خانوادگی نداشته اید، تعطیلاتی که در پیش خواهید داشت فرصت مناسبی برای بنیان گذاردن نوعی تشریفات، جشن یا عادت خاص به سبک خودتان است.
خانواده ی شما می تواند تعطیلات را به شکل های گوناگونی جشن بگیرد. این ها چند نمونه از رسومی است که ممکن است برای شما نیز کارساز باشد.
الف- به نشان احترام و افتخار به تعلقات قومی یا نژادی، مذهب یا میراث فرهنگی خانواده، غذای خاصی را تهیه کنید.
ب- مشغولیت هایی در منزل ایجاد کنید که همه ی اعضای خانواده بتوانند در آن ها مشارکت کنند، مثل تزیین خانه، درست کردن شام، با هم غذا خوردن، تماشا کردن فیلم یا برنامه ی موردعلاقه، بازی های مناسب کردن، سرود خواندن.
ج- یک برنامه ی خانوادگی برای بیرون رفتن داشته باشید، این برنامه می تواند چیزی مثل رفتن به اسکی باشد یا برنامه ی ساده ای مثل بازدید از موزه های شهرتان یا جذابیت های طبیعی یا توریستی منطقه باشد.
د- گاهی فعالیت های داوطلبانه با انگیزه ی خیرخواهانه و نوع دوستانه انجام دهید، مثل بردن موادغذایی برای آسایشگاه معلولین یا سر زدن به آسایشگاه سالمندان.
هـ - اگر تعطیلات یا رویداد خاصی مورد توجه خانواده تان است، سعی کنید درباره ی آن جشن یا مراسم خانوادگی با فرزندان تان صحبت کنید. بهتر است فرزندان خود در طراحی مراسم کمک کنند و برای تدارک و برگزاری آن همکاری کنند، مثلا با کمک برای چیدن میز یا خوش آمد گویی به مهمانان.
همچنان که فرزندان شما بزرگتر می شوند، شما می توانید جزئیات بیشتری درباره ی این که چگونه این سنت های خانوادگی آغاز شده اند و این که چرا اهمیت دارند با فرزندان تان صحبت کنید. این کار به فرزندان شما کمک می کند که این رسوم را درک کنند و در نتیجه خودشان در بزرگسالی این رسوم را حفظ کنند یا بعدها به صورتی که با زندگی خودشان سازگار باشد تغییر بدهند. سنت ها برای هر نسلی پیوندهایی با گذشته فراهم می کنند.خاطرات تعطیلات یا رویدادهای خاص برای برخی ممکن است خوشایند نباشد. اگر در خانواده ی شما نیز چنین است، سعی کنید رسوم متفاوتی را برای این روزها بنیانگذاری کنید تا معنای جدیدی به این روزهای خاص بدهید. این کار چه تهیه یا خوردن غذاهای خاص، یا انجام کار خاصی در آن روز باشد؛ خاطرات شیرین و خوشایندی از دوران کودکی برای فرزندان تان ایجاد می کند و افراد خانواده را به هم نزدیکتر می کند.
منبـــع: http://www.parenting.org/precious/p_current.asp

نکاتی برای سفر با کوچولوها

2004-08-09T21:16:00.000+04:30

با شروع فصل تابستان، وقت مسافرت‌های خانوادگی هم فرامی‌رسد. فرقی نمی‌کند که سفر شما با ماشین از میان کوه‌ها و جنگل و صحرا باشد یا با هواپیما به یک نقطه‌ی خوش آب و هوا باشد، به‌هرحال با همراه داشتن یک کوچولو ممکن است اصلا سفر شما شبیه مسافرت‌های معمول نباشد.
چه در یک فرودگاه شلوغ باشید یا یک ماشین پر سر و صدا، یا در ترافیک شب تعطیل آخر هفته مانده باشید یا با آب و هوای ناپایدار مواجه شده باشید؛ راه‌های زیادی برای مشغول کردن کودکان و در نتیجه شبیه کردن مسافرت‌تان به مسافرت‌های معمول وجود دارد. در این جا چند پیشنهاد خلاقانه برای مشغول کردن بچه‌ها در طی سفر ارائه می‌دهیم.

نکته‌هایی برای سفر در جاده
درست است که ساعت‌ها گذران وقت در ماشین با بچه‌ها ممکن است کسالت‌بار به نظر برسد، اما ما در این جا راه‌هایی را پیشنهاد می‌کنیم که هم به شما خوش‌بگذرد و هم بچه‌ها لذت ببرند.
الف- آواز و موسیقی- هیچ چیز مثل موسیقی و آواز گذر زمان را کوتاه نمی‌کند. چند سی دی یا نوار که مورد علاقه‌ی بچه‌ باشد و ترجیحاً هم شما و هم بچه بتوانید با آن همخوانی کنید همراه ببرید. بد نیست کف زدن یا بعضی ژست‌ها یا حرکات دست مربوط به مفاهیم ترانه‌ای که می‌خوانید به کودک بیاموزید تا برای کودک سرگرم‌کننده‌تر و جالب‌تر به نظرآید. اگر حوصله‌ی بچه از شنیدن نواری که همیشه گوش می‌کنید سر می‌رود؛ برای سفر چند نوار با آهنگ‌ها و ترانه‌های جدید بخرید.
ب- اسباب‌بازی‌های موزیکال- این اسباب‌بازی‌ها هم می‌توانند در طول سفر با ماشین، کودکان را شاد و قانع کنند. حتی یکی از والدین می‌تواند روی صندلی عقب بنشیند و برای بازی با این اسباب‌بازی با کودک همراهی کند. ج- نشاندن کودک در صندلی راننده- البته که منظور صندلی واقعی راننده نیست! یک صندلی فرضی با استفاده از خلاقیت ذهنی خود بسازید. به کودک نشان دهید که این صندلی فرضی که ظاهرا روی آن نشسته‌اید درست شبیه صندلی راننده است و دارای بوق، فرمان و سایر ملحقات قابل استفاده است و نشان دهید که چه طور این لوازم فرضی را به کار بگیرد. این کار برای کودک فرصتی برای آموختن مفهوم چپ و راست نیز هست.
د- تماشای منظره‌ها- از این فرصت برای آموزش چیزهایی که کودکان کمتر از نزدیک دیده‌اند یا هرگز ندیده‌اند استفاده کنید و درباره‌ی کوه‌، جنگل، صحرا، برف و باران و سایر پدیده‌هایی که در طول سفر می‌بینید با او صحبت کنید.
هـ- توقف برای استراحت- وقتی با کودکان با ماشین سفر می‌کنید در برنامه‌ریزی سفر زمان بیشتری از حالت معمول درنظر بگیرید. کودک شما به توقف‌های کوتاه نیاز پیدا خواهد کرد، و این توقف‌ها از یکنواختی ماشین‌سواری‌های طولانی در طول سفر می‌کاهد.
و- نقشه خوانی- قبل از سفر نقشه‌ای از محلی که خواهید رفت روی کاغذ بکشید، شکل و شمایل آن طوری باشد که بچه‌ها از آن خوش‌شان بیاد و در ضمن نقاط مهم در طول راه را روی نقشه علامت‌گذاری کنید. بچه‌ها هم می‌توانند نقشه‌ی خودشان را بکشند. نقاط جالب سفر را به بچه‌ها نشان دهید و از آن‌ها بخواهید روی نقشه‌ی خود دور آن نقاط خط بکشند، این کار باعث می‌شود که کودکان درکی از فاصله‌ای که پیموده‌اید و راهی که در پیش دارید به دست آورند.

ز- زیر دستی نقاشی- قبل از سفر یک زیردستی مخصوص برای نقاشی از لوازم‌التحریر فروشی بخرید، به این ترتیب بچه‌ها می‌توانند بخشی از طول سفر را با نقاشی کردن بگذرانند. این کار زمانی برای سکون و آرامش نیز در اختیار شما می‌گذارد.
ح- صندلی مخصوص- هرگز کودک رادر ماشین بیرون از صندلی مخصوص کودک ننشانید. این کار ارزش ریسک کردن ندارد. اگر کودک شما از آن دسته بچه‌هایی است که در صندلی مخصوص بی‌تابی می‌کنند زمان بیشتری برای سفر در نظر بگیرید و از توقف‌های بین راه برای رفع خستگی کودک بهره بگیرید. علاوه بر این مادر می‌تواند روی صندلی عقب بنشیند و در طول راه همان جا به بچه غذا بدهد و ...
ط- تعویق زمان حرکت- اگر واقعاً کودک‌‌تان تحمل سفر طولانی با ماشین را ندارد، سفرتان را به حوالی غروب و سر شب موکول کنید. البته در صورتی که مطمئن باشید در رانندگی در شب خواب‌آلود نخواهید شد و کاملا احساس هوشیاری و بیداری در طول شب داشته باشید. ی- بطری آب- در طول سفر در فصل تابستان، حتما به میزان کافی به بچه آب بنوشانید، چون کودک تشنه بدخلق است.

نکته‌های برای سفر هوایی
برای بچه‌ها هیچ چیز هیجان‌انگیزتر از سفر با هواپیما نیست. اما به نظر می‌رسد برای بچه‌های خیلی کوچک این‌طور نیست. اگر با خانواده سفر می‌کنید در این جا راه‌هایی پیشنهاد می‌کنیم که سفر را برای کودکان مفرح‌تر و سرگرم‌کننده‌تر و برای بچه‌های خیلی کوچک راحت‌تر کند.
الف- در هنگام صعود و فرود هواپیما به بچه‌های کوچک چیزی بخورانید. با این کار کودک در هنگام اوج گرفتن هواپیما مشغول مکیدن و بلعیدن خواهد بود و دچار ناراحتی گوش -گرفتگی گوش ناشی از اختلاف فشار هوا- نخواهد شد. معمولا فرود باعث ناراحتی بیشتر گوش می‌شود، بنابراین سعی کنید حتما زمانی هم که احساس کردید هواپیما در حال کم کردن ارتفاع است شروع به خوراندن خوراکی به بچه کنید. در ضمن بهتر است بدانید که پستانک در این موقع کافی نیست چون کودک هم باید چیزی بمکد و هم ببلعد. ب- برای گذراندن زمانی که منتظر سوارشدن به هواپیما هستید توپ یا اسباب‌بازی قِل‌خوردنی دیگری که مورد علاقه‌ی بچه باشد همراه ببرید و در سالن انتظار فرودگاه با او بازی کنید.
ج- هواپیمای اسباب‌بازی یا ماشین اسباب‌بازی و مانند آن را نیز می‌توانید همراه ببرید تا در هنگام انتظار پرواز کودک با آن بازی کند.
د- می‌توانید کتاب نیز همراه خود ببرید و در سالن انتظار یا در هواپیما کودک را با آن سرگرم کنید، کتابی در مورد هواپیما و پرواز می‌تواند در این موقع خیلی مفید و جذاب و به درد بخور باشد.هـ- به کودک اجازه دهید چمدان سفر مخصوص خود داشته باشد. یک کوله پشتی حاوی اسباب‌بازی‌ها، بطری آب و مقداری تنقلات به کودک‌تان کمک خواهد کرد که احساس بزرگانه‌ای داشته باشد و در هواپیما رفتار بهتری داشته باشد.
و- هیچ چیز غیر از کارت بازی خانوادگی به گذر زمان کمک نمی‌کند. انواع کارت‌های بازی که مناسب سن همه باشند می‌توانند مفید باشند، یا کارت‌هایی مخصوص بچه‌های کوچک‌تر، فِلـَش کارت‌ها نیز مناسب هستند چون سرگرمی را با آموزش همراه می‌کنند.
ز- مراقب باشید کودک منظره‌های تماشایی بیرون را از دست ندهد. ابرها، دریا، کوه‌ها، صحراها و چیزهای دیگری که به طور معمول نمی‌تواننداز این زاویه ببینند به او نشان دهید.ح- بعضی اسباب‌بازی‌های دوست‌داشتنی و کوچک او را همراه ببرید، چیزهایی مثل عروسک سخنگو یا هر اسباب‌بازی دیگری که با دیدن آن کمتر احساس دوری از محیط خانه را داشته باشد.
ط- غذایی که در هواپیما سرو می‌شود ممکن است قابل پیش‌بینی نباشد، و شما هم احتمالا خواهان یک کودک گرسنه در طول یک پرواز طولانی نیستید. بنابراین خوراک مختصر سالمی به همراه داشته باشید که اگر کودک به منوی غذایی هواپیما علاقه نداشت بتواند با خوردنی مذکور خود را سیر کند.برگرفته از:
www.askdrsears.com

تابستان و بازی‌‌های تابستانی برای کودکان

2004-08-09T21:15:00.000+04:30

تابستان و بازی‌‌های تابستانی برای کودکان
تابستان فرا رسید و هوا در حال گرم شدن است، شما هم به جای این که تمام روز در خانه بمانید می‌توانید با کودک‌تان از بازی در محیط باز لذت ببرید. بسیاری از والدین وسوسه می‌شوند که تمام روز در خانه بمانند چون فکر می‌کنند در خانه بازی‌ها تمیزتر و سازمان‌یافته‌تر هستند. اما باید توجه داشت که فضای باز بیرون از خانه فرصت‌ها و تجربه‌های بی‌نظیری دراختیار کودکان قرار می‌دهد که در داخل خانه مهیا نیست. در این جا راه‌های جالبی پیشنهاد می‌کنیم که هم شما و هم کوک‌تان از فضای آزاد لذت ببرید.
اول ایمنی
بیش از هر چیز از ایمنی و امنیت محیطی که کودک در آن بازی می‌کند اطمینان حاصل کنید. این اولین قدم مهم برای لذت بردن از بازی در محیط خارج از خانه است. به چند نکته‌ی زیر دقت داشته باشید:
- از گرمای روزانه بپرهیزید. بین ساعات ده صبح تا دو بعدازظهر گرم‌ترین ساعات روز است و نور خورشید بیشترین آسیب را می‌زند. این زمان را صرف بازی در محیط‌های بسته یا خواب نیمروزی کنید.
- موقع طلوع و نیز غروب آفتاب پشه‌ها بیرون می‌آیند. اگر در محیطی زندگی می‌کنید که حشره زیاد است در این مواقع کم‌تر بیرون بروید.
- اگر در اطراف‌تان آب راکد به هر شکلی وجود دارد ( مثلا گلدان پرآب، گودال یا جوی یا حوضچه‌های آب راکد) آن را از بین ببرید چون پشه‌ها و سایر حشرات عاشق تخم‌ریزی و پرورش نوزاد در چنین آب‌هایی هستند.

کودک را خنک نگه‌دارید
از پیشنهادهای زیر برای خنک نگه‌داشتن کودک استفاده کنید:
- سایه. اطمینان حاصل کنید که سایه هم در اطراف محیط بازی هست. بهترین حالت وضعیتی است که کودک گاه در سایه و گاه در آفتاب قرار بگیرد. چون آفتاب نیز برای سلامتی کودک مفید است زیرا باعث تولید ویتامین دی در بدن وی می‌شود که به رشد استخوان‌های قوی و محکم کمک می‌کند.
- آب. بطری آب و لیوان مخصوص کودک را همراه ببرید، بد نیست چند قطعه یخ کوچک نیز داخل بطری بیندازید که آب سرد بماند. گاهی کمی آب بچشید تا کودک نیز به نوشیدن آب تشویق شود.
- لباس‌های نخی خنک. از این لباس‌ها برای تنفس و تعریق بهتر پوست استفاده کنید.
- کلاه. کودک را به پوشیدن کلاه عادت دهید. به این ترتیب نیازی به استفاده از کرم‌های ضدآفتاب نیز نخواهد بود. چون ممکن است کرم‌ها وارد چشم کودک بشوند.
- کرم ضدآفتاب. اگر برای مدتی بیش از نیم ساعت در معرض اشعه‌ی مستقیم آفتاب قرار خواهید گرفت به ساعد و بازوها، پاها و گردن کودک کرم ضدآفتاب مخصوص کودکان بمالید. اگر هوا زیاد گرم نیست، می‌توانید شلوار و بلوز آستین بلند با رنگ روشن به بچه بپوشانید که نیازی به ضدآفتاب نباشد. مراقب باشید ضدآفتاب را به دست‌ها و انگشتان کودک نمالید چون ممکن است دست‌هایش را به دهان ببرد یا به چشم‌هایش بمالد.

اوقاتی خوش برای بچه‌های خیلی کوچک و کودکان نوپا
در این جا چند راه برای سرگرمی کودکان در فضای باز ارائه می‌دهیم:
- بافت‌های جدید. بافت‌های جدیدی که در محیط اطراف وجود دارد به کودک نشان دهید. اجازه دهید کودک سبزه‌ها و چمن‌ها، و خاک و شن را با دست و پا لمس کند. نگران میکروب‌ها نباشید. می‌توانید همیشه بعد از بازی او را به حمام ببرید. علاوه بر این حمام باعث می‌شود مواد آلرژی‌زایی که کودک با آن‌ها تماس داشته شسته شوند
- حشرات. حشرات بی خطر مثل مورچه‌ و کرم ابریشم را به کودک نشان دهید. به کودک این احساس را القا کنید که این موجودات ترسناک نیستند بلکه عجیب و بامزه هستند. اجازه دهید کودک حشراتی که بی‌خطر می‌دانید لمس کند.
- بازی نام‌ها. به هر چیز جدیدی که می‌رسید نامش را بگویید، مثلا بگویید:« این یه پرنده است» یا: « سگه می گه: عو عو» یا:« هواپیما رو می‌بینی دخترم؟». اینکار باعث می‌شود که دامنه‌ی لغات کودک و نیز علاقه‌ی او به فضای باز افزایش پیدا کند.
- توپ بازی. توپ‌هایی دراندازه‌های مختلف همراه خود ببرید و با پرتاب کردن و شوت کردن توپ‌ها بازی سرگرم‌کننده‌ای را برای کودک ترتیب دهید.
- حباب‌ها. بازی با حباب‌های صابونی هم از بازی‌های مورد علاقه‌ی کودکان نوپا است.
- بازی رنگ‌ها. همه‌ی رنگ‌های جالب فضای باز را به او نشان دهید مثلا چمن‌های سبز،آسمان آبی و غیره.
- بوییدن گل‌ها. گل‌ها از چیزهای جالب موردعلاقه‌ی کودکان نوپا است. برای این که به کودک یادبدهید که چگونه درکی از بوها به دست آورد به او نشان دهید که چگونه گل‌ها را ببوید و از بوی گل‌ها لذت ببرد.
- آب بازی. اگر حوضچه یا وان پلاستیکی یا استخر کوچک بادی دارید که بتوان در جایی مثل حیاط منزل از آن استفاده کرد،آن را پر آب کنید و بگذارید کودک آب بازی کند. خودتان نیز با او همراهی کنید. البته هرگز کودک را در این وضعیت تنها رها نکنید. پس از اتمام بازی آب وان یا استخر بادی یا حوضچه را حتماً خالی کنید.

بچه‌های بزرگ‌تر
- پیاده‌روی عصرانه. هر هفته چند روز حوالی عصر یا غروب برای پیاده روی بیرون بروید. این زمان فرصت خوبی برای صحبت کردن درباره‌ی زندگی و موضوعات دیگر است. در بین راه می‌توانید کمی نرمش هم بکنید. در این پیاده‌روی‌های عصرانه فرزندتان فرصت خواهد داشت که دوستان جدید پیدا کند.
- بازی در حوض یا استخر. اگر حوض یا استخر در منزل دارید از آن به نحو احسن استفاده کنید، اگر هم دوستان یا همسایگان‌تان حوض یا استخر دارند کودک را به آن‌جا ببرید. نگذارید که فقط بچه‌ها همدیگر را خیس کنند، خودتان هم بچه شوید و همراه با کودک‌تان آب ‌بازی کنید.این کار برای بچه‌ی شما خیلی معنادار خواهد بود.
- کمپ در حیاط پشتی. اگر اهل رفتن به کمپ نیستید، چیزی شبیه کمپ در حیاط خانه بسازید، یکی دو هفته یک‌بار شب هنگام در حیاط منزل چادر بزنید مثل این که خانوادگی به کمپ رفته باشید.
- بچه‌ها را از محیط خانه دور کنید. آن‌ها را از تلویزیون و بازی‌های رایانه‌ای و ویدیویی دور کنید و برای بازی بیرون بفرستیدشان. بهتر از آن این است که خودتان هم به آن‌ها بپیوندید. اگر بچه‌های شما ببینند که فعالیت‌های خارج از خانه شما را نیز هیجان‌زده و سرگرم و شاد می‌کند، آن‌ها نیز این گونه فعالیت‌ها را در سبک زندگی خود خواهند گنجاند.
برگرفته از: http://www.askdrsears.com/

فقط بگو: بله!

2004-08-09T21:12:00.000+04:30

ما هميشه نمي‌توانيم «بله» بگوييم، اما مي‌توانيم ارتباط مثبتي با ديگران برقرار کنيم. اين کار را با گفتن «بله» در مواقعي که امکان‌پذير باشد شروع مي‌‌توانيم شروع کنيم.والدين اين فرصت را دارند که به فرزندان‌شان کمک کنند تا عزت‌نفس و مهارت حل مساله را از طريق زبان مثبت و تمرکز بر خوبي‌هاي فرزندان‌شان در آن‌ها را تقويت کنند. زبان مثبت و محترمانه به هر دوي شما ( والد و فرزند) کمک خواهد کرد. يک کلمه‌ي محترمانه در هربار باعث ایجاد اعتماد به نفس در فرزندتان می شود.
آموزگارها دریافته اند که تربیت مثبت منجر به تقویت یادگیری و رفتار صحیح در کودکان می شود. یک تحقیق علمی مشخص کرده که هرچه معلمان پایه ی اول از کلماتی نظیر «نکن»، «نه» بیشتر استفاده کرده اند؛ دانش آموزان بیشتر بدرفتاری کرده اند. اگر معلمان و مربیان از روش مثبت استفاده کنند مشکلات کمتری پیش می آید.
اگر شما در گفت و گوی درونی مثبت ( با خودتان) موفق بوده اید احتمالا استفاده از زبان مثبت در ارتباط با دیگران نیز برای تان ساده تر خواهد بود. آیا صادقانه می توانید به خودتان چنین جملاتی بگویید: « گرچه من بی عیب و نقص نیستم اما به خاطر آنچه که هستم برای خودم احترام قائلم، من قابلیت هایی دارم که برای خانواده و جامعه ام ارزشمند است. من به نیازهای خودم توجه می کنم، به خودم علاقه مندم و نسبت به سلامت خودم احساس مسؤولیت می کنم...»
استفاده از زبان مثبت در ارتباط با دیگران شامل خوب گوش کردن نیز می شود. گوش کردن وسیله ای برای درک افکار و نیز احساسات افراد است. پیش از این که ما با دیگران ارتباطی برقرار کنیم باید احساسات افراد را تصدیق کنیم.
سعی کنید تمام چیزهای مثبت را درباره ی شخص مورد نظر شناسایی کنید، همچنین فشارهایی که او با آن ها روبرو است تشخیص بدهید و تصدیق کنید. تایید و تصدیق شما باید صادقانه، متناسب و خاص باشد. از کلمات و عباراتی که متناسب با سطح درک و فهم شخص مورد نظر است استفاده کنید. به جای این که بر قضاوت شخصی تان از فرد تاکید کنید بر قابلیت های او انگشت تاکید بگذارید. برای مثال به جای این که بگویید :«تو دختر خوبی هستی» بهتر است بگویید:«کار خوبی کردی که لباس هایت را در کمد آویزان کردی»

دستورات را به شکل مثبت بدهید
«ظرف ها را در گنجه ی ظروف بگذار» جمله ای است که به صراحت کاری که باید با ظرف ها انجام شود بیان می کند. قبل از دستور دادن تصمیم بگیرید که دقیقا چه کاری باید انجام شود، سپس دستور مورد نظر را به ساده ترین وجه بیان کنید.
زمانی که لازم می شود محدودیتی وضع کنید یا با رفتاری منفی برخورد کنید، سعی کنید از واژه ی «من» استفاده کنید. مثلا بگویید: «وقتی تو این کار را انجام می دهی من ناراحت می شوم، من انتظار دارم که ...».

از زبان مثبت استفاده کنید
گاهی بچه ها چیزهایی می خواهند که در آن لحظه امکان ندارد در اختیار آن ها گذاشته شود. به جای «نه» گفتن، به درخواست آن ها «بله» بگویید، اما برآوردن درخواست شان را به زمان خاصی موکول کنید. به این ترتیب به آن ها می‌آموزید که مشکل درخواست آن‌ها «زمان درخواست» بوده است نه خود آن. اگر بخشی از درخواست فرزندتان در حال حاضر قابل قبول است به این بخش «بله» بگویید و دلایل‌تان را برای بخش دیگر درخواست او که فعلا قابل برآوvدن نیست توضیح دهید.
از پیامد رفتارها به جای تنبیه نیز به عنوان یک نوع برخورد مثبت می توان استفاده کرد. پیامدها ممکن است نتیجه طبیعی یک رفتار باشند یا توسط والدین وضع شده باشند. مثلا «منع تماشای برنامه ی مورد علاقه به دلیل جمع نکردن اسباب بازی ها بعد از تذکرات مکرر» می تواند نمونه یک پیامد وضع کردنی توسط والدین باشد. ابتدا از خود بپرسید که آیا فرزندتان از پیامد عملش واقعا آسیب جدی را متحمل خواهد شد یا نه، اگر آسیب چندان جدی نیست او را به حال خود بگذارید، احساس ناخوشایندی که پیدا کرده است موثرتر از سرزنش های شما است.
استفاده از زبان مثبت نیاز به تمرین و التزام عملی دارد. این به این معنا است که شما احترام واقعی و خالصانه خود را ابراز کنید و حتی در شرایط سخت نیز به این امر پایبند باشید. شما شاهدبوده اید که این احترام واقعی و خالصانه، به روابط مهرآمیز در خانواده ها پایداری و استحکام می بخشد. شوخ طبعی( نه ریشخند کردن)، کلمات دلگرم کننده، و احترام قلبی چیزهایی هستند که برخورد مثبت سازنده ای را شکل می دهند. برخورد مثبت می تواند خانواده ی شما را به سمت رشد بیشتر در جهت مثبت و تصمیمات خردمندانه تر هدایت کند.

منبع: http://www.ohio.osu.edu/

احساسات کودکان

2004-08-09T21:06:00.000+04:30

یک روز بعدازظهر من برای کاری بیرون رفتم و دختر یازده ساله‌ام را در خانه تنها گذاشتم. بیست دقیقه بعد برگشتم و دخترم را روی تخت در حالی که به شدت هق‌هق و گریه می‌کرد دیدم. مهربانانه پرسیدم: «چه اتفاقی افتاده؟ موضوع چیه؟» اما او نمی‌توانست جواب بدهد و فقط هق‌هق می‌کرد. وحشت‌زده شده بودم، پرسیدم: «کسی اذیتت کرده؟» و او دستش را به علامت «نه» تکان داد. «خودت به خودت صدمه‌ای زدی؟» باز هم جواب «نه» بود. «برایانا! چه اتفاقی افتاده؟»
در میان هق‌هق گریه، شنیدم که گفت:«هم-هم-همستر».همستری در همسایگی ما بود که بچه‌ها بازی کردن با او را خیلی را دوست داشتند. من هراسان به اتاق بغلی دویدم. یواشکی نگاهی به قفس انداختم، کمی شیر روی زمین ریخته بود، اما همسترزنده بود و نفس می‌کشید! فریاد زدم: «همستر زنده است»، برایانا در حالی که همچنان اشک می‌ریخت وارد اتاق شد، او نمی‌توانست باور کند که همستر هنوز زنده است چون وقتی همستر را دیده بود پاهایش از قفس آویزان بوده و او مطمئن شده که گربه مرده است. برایانا گفت:« من دیوونه شده بودم، همستر رو برداشتم و پرتش کردم بیرون» ( چنین کاری برای دختر مهربان و نازک‌دل من واقعا کار خشنی محسوب می‌شود.)
او هنوز آشفته به‌نظر ‌می‌رسید. گفتم:« آیا احساس گناه می‌کردی اگه همستر مرده بود و فکر می‌کردی در مرگ او تو مقصری؟». به هدف زده بودم! موضوع همین بود. او به علامت تایید سر تکان داد و دوباره شروع به گریه کرد، این بار من او را درآغوش گرفتم و اجازه دادم گریه کند. همچنان که او در حال آرام شدن بود ما ‌توانستیم درباره‌ی آن‌چه رخ‌داده بود و درباره‌ی واکنش او از ابتدای ماجرا تا به حال صحبت کنیم. حالا او تسلی خاطر پیدا کرده بود و از من نیز ممنون بود و ضمنا درس مهمی درباره‌ی پذیرفتن مسؤولیت بستن در اتاق موقع حضور همستر در آن‌جا ‌یادگرفته بود.
احساسِ گناهِ کودک فرصتی است برای آموختن مسؤولیت‌پذیری و دانستن پیامدهای رفتارش. واکنش والدین نسبت به خطای کودک می‌تواند تاثیر عظیمی بر تقویت ( یا تضعیف) وجدان کودک، قابلیت یادگیری درست و نادرست، و سطح علاقه به اجتماع و مسؤولیت‌پذیری او دارد. کودکانی که اجازه می‌یابند احساسات خود را درک و احساس کنند و والدین‌شان به آن‌ها کمک می‌کنند که احساسات‌شان را بشناسند و از آن‌ها درس بگیرند؛ در حال آموختن مهارت برخورد به روش مسؤولانه با مسائل زندگی هستند.
در صورتی که احساسات بچه‌ها سرکوب ‌شود آن‌ها با سوءرفتار در اشکال گوناگون احساس خود را بیان می‌کنند. بعضی راه‌ها که ما والدین ناآگاهانه احساسات بچه‌ها را از آن طریق سرکوب می‌کنیم عبارت اند از:
محافظت- «من به تو اطمینان می‌دم که گربه الان بیرون از خانه است. تو اصلا نگران این موضوع نباش»
تنبیه کردن- «برای یک ماه از بازی با گربه محروم هستی»
حل مسأله- «چرا خوشحال نیستی؟ ما داریم می‌ریم بیرون که بستنی بخوریم و تو نباید در باره‌ی اون ماجرا بیشتر از این فکر کنی»
نتیجه‌ی اخلاقی گرفتن- «چه طور می‌تونی این‌قدر بی‌مسؤولیت باشی! من وقتی بچه بودم خیلی دختر مسؤولیت‌پذیری بودم و هرگز نمی‌ذاشتم چنین اتفاقی بیفته.»
انکار- «تو نباید احساس گناه کنی، تقصیر تونبود!»
تحقیر- «من نمی‌تونم باور کنم که تو گذاشتی چنین اتفاقی بیفته، چه طور این کار رو کردی، تو مایه‌ی خجالت هستی. من به دوستات می‌گم که تو چه‌کار کردی تا دیگه هرگز نذاری چنین اتفاقاتی بیفته.»
ترحم- «آه، عزیزم، اون گربه ی بد نباید می‌پرید و تو رو می‌ترسوند»
سخنرانی- «از حالا به بعد تو باید بیشتر دقت کنی خانوم کوچولو، من از تو می‌خوام که همیشه قبل از انجام کاری چک کنی که... »
(و این تنها بخش کوچکی از لیست بلند سرکوب‌کننده های احساسات است)
وقتی منظور ما این است که به فرزندمان به روش‌های بالا درسی بیاموزیم، اغلب نتیجه بسیار متفاوت از خواست ما از آب درمی‌آید. کودک به جای این که از اشتباهش درس بگیرد بیشتر به این توجه می‌کند که چه‌قدر ما بی‌انصاف هستیم یا چه‌قدر «آن‌ها» بد هستند. اگر ما می‌خوهیم فرزندان‌مان چیزی از خطای‌شان بیاموزند، یابد اول از احساسات صحبت کنیم و بعد در برخورد با موقعیت پیش‌آمده از احساسات مذکور استفاده کنیم. بعضی روش‌ها برای حمایت از احساسات عبارت اند از:
همدردی- «من احساس تو رو درک می‌کنم، من هم همین احساس رو قبلا داشتم، احساس آزاردهنده‌ایه، نه؟»
اعتبار بخشیدن به احساسات- «این حق توئه که چنین احساسی داشته باشی، اگه این اتفاق برای من هم افتاده بود احتمالا همین احساس رو داشتم»
شناسایی احساسات- «مثل اینه که حس می‌کنی ....» یا «آیا احساس ناراحتی می‌کنی؟»
مصمم گوش کردن- «مستقیم در چشم هایش نگاه کنید و به آن‌چه بر او می‌گذرد گوش کنید. طوری گوش کنید که انگار صمیمی‌ترین دوست‌تان با شما صحبت می‌کند. «من سراپا گوشم، من مشتاقم بدونم چی داری می‌گی»
کنجکاوی- «جالبه، من می‌خوام درباره‌ی احساس تو در مورد اون ماجرا بیشتر بدونم»
تصدیق احساسات- « تو واقعا ناراحت به‌نظر می‌رسی.» یا « من دارم ببینم که چه‌قدر عصبانی هستی»
دعوت به بیان احساسات- «به من بیشتر بگو. من می‌خوام بدونم چه حالی داری.»
وقتی احساسات کودک را تصدیق می‌کنید، احساس آسایش خاطر را در وجود او خواهید دید و احساس خوهید کرد که رابطه‌ی خیلی نزدیکی با هم دارید. این موقعیت فرصتِ شگفت‌انگیزی برای ارتباط با فرزندتان در اختیار شما می‌گذارد و زمانی برای نزدیک شدن احساس‌های شما به یکدیگر نیز هست. و درست در همین زمان است که شما احساس خواهید کرد واقعا به حرف یکدیگر گوش می‌کنید و حرف یکدیگر را می‌شنوید. اگر از این طریق رابطه‌ی نزدیکی با فرزندتان برقرار کنید درخواهید یافت که به این ترتیب تاثیر و نفوذ بیشتری بر افکار و تصمیمات فرزندتان خواهید داشت، حتی آن‌ها نظر شما را در مورد موضوعات مختلف خواهند پرسید!
منبع: www.positiveparenting.com

فرزندپروری فعالانه

2004-08-09T20:59:00.000+04:30

پرورش فرزند کاری است که نیاز به انرژی زیادی دارد. چون کودکان اغلب به رفتار والدین بیشتر توجه می‌کنند تا گفتارشان، بنابراین والدینی تاثیرگذار و موفق خواهند بود که والدین فعال و کُنشگری باشند.
طبق نظر مایکل.اچ.پاپکین بنیانگذار انتشارات فرزندپروری فعالانه، والدین فعال( نه منفعل) اهداف واضحی برای فرزندان‌شان درذهن دارند و آن‌ها را در راه رسیدن به آن اهداف راهنمایی می‌کنند. از دیدگاه وی باید رهبری و فرماندهی خانه بر عهده‌ی والدین باشد نه فرزندان، چنین والدینی با والدین منفعلی که تنها پس از این که فرزندان‌شان آن‌ها را به کاری وادار می‌کنند متفاوت هستند. چنین واکنش منفعلانه‌ای از جانب والدین شیوه‌ای مناسب و هماهنگ در فرزندپروری نیست و اغلب ناکارا و کم‌اثر خواهد بود و به خشم یا انظباط گاه و بیگاه و پراکنده می‌انجامد.
والدین فعال به کودکان‌شان کمک می‌کنند تا مهارت‌های زیستی را بیاموزند. اگرچه برای زندگی در یک خانواده‌ی دموکراتیک مهارت‌های زیستی زیادی واجد اهمیت است، اما طبق نظر پاپکین، چهار مورد قابل توجه هستند:
1- جسارت
اگر کودکان جسارت داشته باشند ( جسارت همراه با پشتیبانی و راهنمایی والدین) می‌توانند آن قدر تلاش کنند وآن‌قدر شکست را تجربه کنند و دست از تلاش برندارند تا زمانی که به مشکل موردنظرغلبه کنند. جسارت یک زمینه‌ی قوی در مجموعه قابلیت‌های کودکان است. جسارت، هسته‌ی مرکزی شخصیت است چرا که سازنده‌ی اعتماد به نفس فرد است و اعتماد به نفس قلب استعدادهای کودک می‌باشد.
2- اعتماد به نفس
اعتماد به نفس به زبان ساده یعنی آن‌چه فرد درباره‌ی خودش فکر می‌کند. اگر میزان اعتماد بالا باشد، شخص خودش را قادر به موفقیت می‌بیند، شخص دارای اعتماد به نفس بالا جسارت آزمودن چیزهای تازه را دارد. چنین شخصی در صورت عدم موفقیت، به تجربه‌‌ی خود به عنوان فرصتی برای آموختن نگاه می‌کند.
3- مسؤولیت‌پذیری
در فرزندپروری فعالانه، والدین راهبرانی هستن که از همکاری فرزندان استقبال می‌کنند و فرزندان را برای آموختن تحریک می‌کنند. در چنین خانواده‌ای همه‌ی اعضای خانواده تصمیم‌گیری می‌کنند و مسؤولیت تصمیمات خود را می‌پذیرند، در این حال فرزندان پیامدهای تصمیمات خود را تجربه می‌کنند، چون والدین همیشه در دسترس نیستند که به فرزند بگویند چه کار باید بکند یا نکند. گرچه اگر فرزندان بیاموزند که تصمیمات مسؤولانه بگیرند و جسارت این را داشته باشند که به آن‌ها پایبند بمانند، قطعا آمادگی این را هم دارندکه خودشان مستقیما با مشکلات زندگی روبرو شوند.
4- همکاری
کودکی که می‌توند با دیگران همکاری کند می‌آموزد که زندگی شامل کارگروهی و انسجام است.
در اجتماعی که افرادِ همانند حضور دارند، بچه‌ای که می‌تواند با دیگران همکاری کند احتمال بقائش بیشتر است. رابطه‌ی والد-فرزندی باید یک نوع رابطه‌ی همکاری باشد نه ستیز و کشمکش. و در بسیاری از تجارب خانوادگی باید روح همکاری غالب باشد.

در خانواده‌ای که فرزندپروری فعالانه حاکم است، فرزندان هم دارای آزادی انتخاب هستند و هم محدودیت‌هایی برای انتخاب‌های موردنظر‌شان دارند. والدین راهبر خانواده هستند، از همکاری استقبال می‌کنند و به کودکان کمک می‌کنند که چیزی بیاموزند. در چنین خانواده‌ای علاوه بر نظم و ترتیب این حس وجود دارد که هر عضو خانواده عضوی مهم است.
اجازه‌ی انتخاب هر چیزی برای فرزندان بستگی به تناسب سنی آن‌ها با آن انتخاب دارد. بچه‌های کوچک‌تر نیاز به محدودیت‌های سرسختانه‌تری دارند، در حالی که بچه‌های بزرگ‌تر می‌توانند آزادی‌های بیشتری داشته باشند. برای مثال، یک کودک هفت ساله می‌تواند برای غذا بین کلم و نخودفرنگی یکی را انتخاب کند، اما مثلا یک کودک ده ساله می‌تواند واقعا در طراحی منوی غذای هفتگی خانواده کمک کند. سعی کنید بین انتخاب‌ها و سن فرزند و نیز سطح مسؤولیت‌پذیری او تعادل برقرار کنید.والدین فعال به فرزندان‌شان کمک می‌کنند که جسارت داشته باشند، افراد مسؤول و همکاری‌کننده‌ای باشند، و در مورد خودشان احساس خوبی داشته باشند. در یک خانواده‌ی دموکراتیک با روش فرزندپروری فعالانه، حتی در زمان تنبیه با فرزند محترمانه برخورد می‌شود، و فرزندان حق دارند که افکار و احساسات خودشان را محترمانه برای والدین خود بیان کنند.
فرزندپروری یعنی حفاظت و آماده‌سازی فرزندان برای زندگی و پیشرفت و کامیابی در جامعه. والدین فعال هنگام مواجهه با مشکلات و درگیری‌هایی که همه‌ی والدین با آن‌ها روبرو می‌شوند با اطمینان و قاطعانه واکنش نشان می‌دهند.
برگرفته از کتاب :
Active Parenting Today: For Parents of 2 to 12 Year
تالیف:
Popkin, Michael H. Ph.D.
www.activeparenting.com